tag:blogger.com,1999:blog-29459455231751607102011-12-11T21:16:20.739-08:00...noreply@blogger.comBlogger5151100tag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-23984829595871816962011-11-07T19:31:00.000-08:002011-12-11T21:16:20.757-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/--3B8B_LMYZQ/TrigRy9HE2I/AAAAAAAAAIc/G6nfLHlbivI/s1600/mekatariaggjh.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="203" src="http://4.bp.blogspot.com/--3B8B_LMYZQ/TrigRy9HE2I/AAAAAAAAAIc/G6nfLHlbivI/s320/mekatariaggjh.jpg" width="320" /></a></div><b>TIRANE – te &nbsp;Libri&nbsp; Universitar prane ish Bllokut</b><br /><br /><b>DURRES -&nbsp; libraria ne fund te rruges qe con per te ish Vollga&nbsp; (Pranvera emri i librashiteses) </b><br /><br /><b>PESHKOPI &nbsp;- libraria prane ish Shtepise se&nbsp; Kultures.</b><br /><br /><b>ELBASAN - libraria e rruges se Universitetit prane ish piceri Gjembi. Person kontakti: Pellumb Zekthi, mob.068 20 97 705</b><br /><br /><b>KORCE&nbsp; - libraria në&nbsp; qendër të &nbsp;qytetit (Lefteri &nbsp;069 40 44 103)</b><b>&nbsp;</b><br /><br /><b>VLORE -&nbsp; libraria "TOENA"&nbsp; qe ndodhet prane&nbsp; Teatrit "Petro&nbsp; Marko".</b><br /><br /><b>POGRADEC &nbsp;&nbsp;–&nbsp; libraria e Raqit (069 26 93 649)</b><b>&nbsp;</b><br /><br /><b>SHKODER &nbsp;- Librari "GOGA" prane&nbsp; UNIVERSITETIT "LUIGJ&nbsp; GURAKUQI" &nbsp; Personi&nbsp; i&nbsp; kontaktit:&nbsp; Eri&nbsp; (068 20 49 827)</b><br /><br /><br /><b>Ju kerkoj ndjese&nbsp; atyre&nbsp; lexuesve&nbsp; qe kane shkuar&nbsp; dhe nuk e kane gjetur&nbsp; librin neper &nbsp;librarite e mesiperme. Me keqardhje &nbsp;shoh qe akoma menyra e shperndarjes se librit&nbsp; ne rrjetin e librarive te vendit&nbsp; vazhdon te jete &nbsp;amatoreske.</b><br /><b>Ju&nbsp; faleminderit!</b><br /><br /><b>ps. libri mund te gjendet gjithashtu edhe duke kontaktuar&nbsp; botuesin tim ne numrin e cel: 069 20 68 481</b><br /><br /><form action="https://www.paypal.com/cgi-bin/webscr" method="post" target="paypal"><b>Per te&nbsp; blere&nbsp;&nbsp; librin&nbsp; 'Mekatari"&nbsp; online&nbsp; klikoni&nbsp; poshte:</b><br /><input name="cmd" type="hidden" value="_s-xclick" /><br /><input name="encrypted" type="hidden" value="-----BEGIN PKCS7-----MIIHZwYJKoZIhvcNAQcEoIIHWDCCB1QCAQExggEwMIIBLAIBADCBlDCBjjELMAkGA1UEBhMCVVMxCzAJBgNVBAgTAkNBMRYwFAYDVQQHEw1Nb3VudGFpbiBWaWV3MRQwEgYDVQQKEwtQYXlQYWwgSW5jLjETMBEGA1UECxQKbGl2ZV9jZXJ0czERMA8GA1UEAxQIbGl2ZV9hcGkxHDAaBgkqhkiG9w0BCQEWDXJlQHBheXBhbC5jb20CAQAwDQYJKoZIhvcNAQEBBQAEgYC/paAB1IF+syuzrWY11vZmzgHkdXKZsMwYuwXvWFB3khZqWqGN/Nxanb0YK+pZFdigVlXig0FkMogLqnlDAiX4nBxhvQFhIUO90h2BwflOxKauTDu/WdcfN5sKoWEgR3jSFhlRxI4EOOMF7W9NaYxVLOYB2yXv27pCfBoyJKmHDDELMAkGBSsOAwIaBQAwgeQGCSqGSIb3DQEHATAUBggqhkiG9w0DBwQIO1lqRAbuxV2AgcBzoirqQvSDY0/GEP689ERgKfgWiNJkoLyoJlmUteUTj9XkyQe4wKj2rurTbZeit6wESWDgLIURMPTlBfG7GFB3V76os0qvW+wixkhCA9Qgj8IvAcK6MOi0FHfIQ20g8Tfj3SpyDJLT1uW7y7pJDTTa2yqQEJoSw5GtxujBSNol/C2jNR8tLh9BgCDPahKqqKnWjvMkq1NIB+l5cJXE53Wqr+Qg7IXGsiAhGt6kf3oFxXWMMUV/AlL/k39irQAHQdCgggOHMIIDgzCCAuygAwIBAgIBADANBgkqhkiG9w0BAQUFADCBjjELMAkGA1UEBhMCVVMxCzAJBgNVBAgTAkNBMRYwFAYDVQQHEw1Nb3VudGFpbiBWaWV3MRQwEgYDVQQKEwtQYXlQYWwgSW5jLjETMBEGA1UECxQKbGl2ZV9jZXJ0czERMA8GA1UEAxQIbGl2ZV9hcGkxHDAaBgkqhkiG9w0BCQEWDXJlQHBheXBhbC5jb20wHhcNMDQwMjEzMTAxMzE1WhcNMzUwMjEzMTAxMzE1WjCBjjELMAkGA1UEBhMCVVMxCzAJBgNVBAgTAkNBMRYwFAYDVQQHEw1Nb3VudGFpbiBWaWV3MRQwEgYDVQQKEwtQYXlQYWwgSW5jLjETMBEGA1UECxQKbGl2ZV9jZXJ0czERMA8GA1UEAxQIbGl2ZV9hcGkxHDAaBgkqhkiG9w0BCQEWDXJlQHBheXBhbC5jb20wgZ8wDQYJKoZIhvcNAQEBBQADgY0AMIGJAoGBAMFHTt38RMxLXJyO2SmS+Ndl72T7oKJ4u4uw+6awntALWh03PewmIJuzbALScsTS4sZoS1fKciBGoh11gIfHzylvkdNe/hJl66/RGqrj5rFb08sAABNTzDTiqqNpJeBsYs/c2aiGozptX2RlnBktH+SUNpAajW724Nv2Wvhif6sFAgMBAAGjge4wgeswHQYDVR0OBBYEFJaffLvGbxe9WT9S1wob7BDWZJRrMIG7BgNVHSMEgbMwgbCAFJaffLvGbxe9WT9S1wob7BDWZJRroYGUpIGRMIGOMQswCQYDVQQGEwJVUzELMAkGA1UECBMCQ0ExFjAUBgNVBAcTDU1vdW50YWluIFZpZXcxFDASBgNVBAoTC1BheVBhbCBJbmMuMRMwEQYDVQQLFApsaXZlX2NlcnRzMREwDwYDVQQDFAhsaXZlX2FwaTEcMBoGCSqGSIb3DQEJARYNcmVAcGF5cGFsLmNvbYIBADAMBgNVHRMEBTADAQH/MA0GCSqGSIb3DQEBBQUAA4GBAIFfOlaagFrl71+jq6OKidbWFSE+Q4FqROvdgIONth+8kSK//Y/4ihuE4Ymvzn5ceE3S/iBSQQMjyvb+s2TWbQYDwcp129OPIbD9epdr4tJOUNiSojw7BHwYRiPh58S1xGlFgHFXwrEBb3dgNbMUa+u4qectsMAXpVHnD9wIyfmHMYIBmjCCAZYCAQEwgZQwgY4xCzAJBgNVBAYTAlVTMQswCQYDVQQIEwJDQTEWMBQGA1UEBxMNTW91bnRhaW4gVmlldzEUMBIGA1UEChMLUGF5UGFsIEluYy4xEzARBgNVBAsUCmxpdmVfY2VydHMxETAPBgNVBAMUCGxpdmVfYXBpMRwwGgYJKoZIhvcNAQkBFg1yZUBwYXlwYWwuY29tAgEAMAkGBSsOAwIaBQCgXTAYBgkqhkiG9w0BCQMxCwYJKoZIhvcNAQcBMBwGCSqGSIb3DQEJBTEPFw0xMTEyMDcyMzQ4NDJaMCMGCSqGSIb3DQEJBDEWBBTdh1vV/4j343x6Fll8OacYNX7RLzANBgkqhkiG9w0BAQEFAASBgDdQOmnoEnd7N++1JBZVx+nuETTXFxyynzSzC33Bt8hk1MGs6cajNmnqbakrD8QzG3yy/n8YhdJdHJfgTM7HhF7qOFuuGpdNcWZpLcwhArEVIE9/Zz60NeAY9vuW9qOIKMDI/BDkiO+XnsaLyu0NaEhlb6+TyRr1HHjqshZRqfF9-----END PKCS7-----&lt;br&gt;" /><br /><br /><img alt="" border="0" height="1" src="https://www.paypalobjects.com/en_US/i/scr/pixel.gif" width="1" /></form><br /><form action="https://www.paypal.com/cgi-bin/webscr" method="post"><input name="cmd" type="hidden" value="_s-xclick" /><br /><input name="encrypted" type="hidden" value="-----BEGIN PKCS7-----MIIHVwYJKoZIhvcNAQcEoIIHSDCCB0QCAQExggEwMIIBLAIBADCBlDCBjjELMAkGA1UEBhMCVVMxCzAJBgNVBAgTAkNBMRYwFAYDVQQHEw1Nb3VudGFpbiBWaWV3MRQwEgYDVQQKEwtQYXlQYWwgSW5jLjETMBEGA1UECxQKbGl2ZV9jZXJ0czERMA8GA1UEAxQIbGl2ZV9hcGkxHDAaBgkqhkiG9w0BCQEWDXJlQHBheXBhbC5jb20CAQAwDQYJKoZIhvcNAQEBBQAEgYC/93BX1k1+t21k7/8CJDZQw6W5Jbrf5FVNu4DvBbYY8i7/8aRclu8v2Y7sU1dLrPyCewmQVQlW7Wtod8vxbV9g6ILNQsjXYOgLA7Mno8zIdtChPcPzMyGSLdmx5TlnIkk0KypmsWry63gEvVUjJinI2bU/rW2ajoH0OJSQrO0QfTELMAkGBSsOAwIaBQAwgdQGCSqGSIb3DQEHATAUBggqhkiG9w0DBwQIhf8XnMEqluWAgbBkkJrbua922qFMj9alCFSUmWwVXKA4I520Rm1IUMt7z29aGhXV9dXfA+6HIwa1Dou1wxVYpeid0BveAnufZwGCU2o/SBySGdpIY8HMjod4zkQlARiB+9VwaqOnB3b9zIemEHl4ZzNloBqncwz5GpvOxIjcyKnzA1XUNrEAcxEl2eQ9ZLdh2dbR7KfEIhohAdB59nC7Ah95tZKzWTPbIVX2xV6AHIidpU174RHoQdrR1KCCA4cwggODMIIC7KADAgECAgEAMA0GCSqGSIb3DQEBBQUAMIGOMQswCQYDVQQGEwJVUzELMAkGA1UECBMCQ0ExFjAUBgNVBAcTDU1vdW50YWluIFZpZXcxFDASBgNVBAoTC1BheVBhbCBJbmMuMRMwEQYDVQQLFApsaXZlX2NlcnRzMREwDwYDVQQDFAhsaXZlX2FwaTEcMBoGCSqGSIb3DQEJARYNcmVAcGF5cGFsLmNvbTAeFw0wNDAyMTMxMDEzMTVaFw0zNTAyMTMxMDEzMTVaMIGOMQswCQYDVQQGEwJVUzELMAkGA1UECBMCQ0ExFjAUBgNVBAcTDU1vdW50YWluIFZpZXcxFDASBgNVBAoTC1BheVBhbCBJbmMuMRMwEQYDVQQLFApsaXZlX2NlcnRzMREwDwYDVQQDFAhsaXZlX2FwaTEcMBoGCSqGSIb3DQEJARYNcmVAcGF5cGFsLmNvbTCBnzANBgkqhkiG9w0BAQEFAAOBjQAwgYkCgYEAwUdO3fxEzEtcnI7ZKZL412XvZPugoni7i7D7prCe0AtaHTc97CYgm7NsAtJyxNLixmhLV8pyIEaiHXWAh8fPKW+R017+EmXrr9EaquPmsVvTywAAE1PMNOKqo2kl4Gxiz9zZqIajOm1fZGWcGS0f5JQ2kBqNbvbg2/Za+GJ/qwUCAwEAAaOB7jCB6zAdBgNVHQ4EFgQUlp98u8ZvF71ZP1LXChvsENZklGswgbsGA1UdIwSBszCBsIAUlp98u8ZvF71ZP1LXChvsENZklGuhgZSkgZEwgY4xCzAJBgNVBAYTAlVTMQswCQYDVQQIEwJDQTEWMBQGA1UEBxMNTW91bnRhaW4gVmlldzEUMBIGA1UEChMLUGF5UGFsIEluYy4xEzARBgNVBAsUCmxpdmVfY2VydHMxETAPBgNVBAMUCGxpdmVfYXBpMRwwGgYJKoZIhvcNAQkBFg1yZUBwYXlwYWwuY29tggEAMAwGA1UdEwQFMAMBAf8wDQYJKoZIhvcNAQEFBQADgYEAgV86VpqAWuXvX6Oro4qJ1tYVIT5DgWpE692Ag422H7yRIr/9j/iKG4Thia/Oflx4TdL+IFJBAyPK9v6zZNZtBgPBynXb048hsP16l2vi0k5Q2JKiPDsEfBhGI+HnxLXEaUWAcVfCsQFvd2A1sxRr67ip5y2wwBelUecP3AjJ+YcxggGaMIIBlgIBATCBlDCBjjELMAkGA1UEBhMCVVMxCzAJBgNVBAgTAkNBMRYwFAYDVQQHEw1Nb3VudGFpbiBWaWV3MRQwEgYDVQQKEwtQYXlQYWwgSW5jLjETMBEGA1UECxQKbGl2ZV9jZXJ0czERMA8GA1UEAxQIbGl2ZV9hcGkxHDAaBgkqhkiG9w0BCQEWDXJlQHBheXBhbC5jb20CAQAwCQYFKw4DAhoFAKBdMBgGCSqGSIb3DQEJAzELBgkqhkiG9w0BBwEwHAYJKoZIhvcNAQkFMQ8XDTExMTIxMjAyNDI1NVowIwYJKoZIhvcNAQkEMRYEFLFR+NEe4oRZpeNxq9Hbqr39u/7fMA0GCSqGSIb3DQEBAQUABIGAH5HSbKcDouGMIXFLIFS2eILeGidQXHLEzxSh4oZQpEvixgyu8kWqCVlQss/sBs9R6IREP6ZijW73KqodHlJvvCRKdTeN5gt8QicYljP6Qo948dpEN0wJF77UVbKT7WHhdKj+VqF1GXivJKshrD0tQQ7OCyR6akloKzg3+S2cw6E=-----END PKCS7-----" /><br /><input alt="PayPal - The safer, easier way to pay online!" border="0" name="submit" src="https://www.paypalobjects.com/en_US/i/btn/btn_buynowCC_LG.gif" type="image" /><br /><img alt="" border="0" height="1" src="https://www.paypalobjects.com/en_US/i/scr/pixel.gif" width="1" /></form><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-2398482959587181696?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-37354462901257475292011-11-07T18:47:00.001-08:002011-11-07T18:47:41.038-08:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div>mmmmmmmmmmmm…<br />ohhhhhhhhhhhhhhhh…<br />sh sh sh sh sh sh sh sh……<br />ahhhhhhhhhhhhhhhhh….<br /><br />Kështu &nbsp;foli...Kamasutra<br />më puth<br />më prek<br />më &nbsp;qi<br />fërkomë<br />lagmë<br />hapmë<br />në ke perëndi &nbsp;perëndomë…<br />si &nbsp;ç’më ndeze&nbsp; fikmë…<br />mbaromë…<br /><br />Kështu&nbsp; foli&nbsp; Kamasutra<br />në &nbsp;emër &nbsp;të&nbsp; qirinjve <br />që mbi &nbsp;gjinj&nbsp; të djersitur&nbsp; pikonin…<br />në emër të&nbsp; fluturave&nbsp; të bukura<br />që dritën me&nbsp; zjarrin &nbsp;ngatërronin…<br />në emër &nbsp;të &nbsp;syve&nbsp; që mbylleshin<br />bashkë me ekstazën &nbsp;brenda…<br />në &nbsp;emër &nbsp;të&nbsp; frikës&nbsp; tunduese<br />që &nbsp;e &nbsp;fshihte&nbsp; aq &nbsp;bukur &nbsp;ëndrra….<br /><br />Kështu foli &nbsp;Kamasutra<br />me gojën&nbsp; tënde vajzë...<br />grua...<br />femër...<br />nënë...<br />motër...<br />bijë<br />dhe unë-alter ego e gjithë &nbsp;meshkujve të botës<br />plotësova &nbsp;dëshirën e &nbsp;saj...<br />si &nbsp;&nbsp;burri që dikur ishte fëmijë<br />mbi &nbsp;trupin &nbsp;tënd &nbsp;të&nbsp; dridhëruar<br />&nbsp;lojërat e tyre &nbsp;&nbsp;të &nbsp;ndaluara &nbsp;lodrova…<br /><br />kur me gjuhën time&nbsp; tënden preka…<br />buzët &nbsp;u &nbsp;bënë&nbsp; krahë&nbsp;&nbsp; e &nbsp;puthja&nbsp; përqafim….<br />gjinjtë &nbsp;u bënë&nbsp; vatër &nbsp;dhe thithat &nbsp;prush<br />e &nbsp;pastaj &nbsp;të&nbsp; përndriturës &nbsp;piçkë<br />mes kofshëve &nbsp;përpjetë<br />-oaz &nbsp;&nbsp;shkretëtire &nbsp;&nbsp;me &nbsp;dy palmat &nbsp;&nbsp;anash-<br />me një &nbsp;puthje&nbsp; emrin tënd&nbsp; ia rënkova<br />dhe&nbsp; humba…<br />u &nbsp;përhumba<br />harruar&nbsp; harrova<br />nuk di&nbsp; ç’shi më lagu<br />nuk di ç’shi më piu<br />më piu… më përpiu…<br />nuk di kur&nbsp; filloi…<br />por&nbsp; qielli u&nbsp; deh<br />dhe prej së largu<br />zëri &nbsp;i &nbsp;Kamasutrës&nbsp; me rërën&nbsp; përzjerë<br />stuhish &nbsp;të panjohura në re më &nbsp;shndrroi…<br /><br /><br /><strong>(15 tetor, 2011)</strong><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-3735446290125747529?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-39596869169332253942011-11-07T18:39:00.000-08:002011-11-07T18:39:11.195-08:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div>të &nbsp;paqëllimtë<br />të&nbsp; parehatshëm<br />si gjinjtë &nbsp;në &nbsp;sytiena<br />të &nbsp;blera &nbsp;lirë<br />hallakaten mendimet<br />në&nbsp; dy &nbsp;gjysmat e trurit<br />dhe ndjehem &nbsp;i lodhur<br />ndërsa&nbsp; u &nbsp;zë&nbsp; pritë<br />cdo natë…cdo ditë<br />në &nbsp;të njëjtin&nbsp; vend<br />në &nbsp;të&nbsp; njëjtën &nbsp;orë<br />diku aty&nbsp; mes&nbsp; rrudhave &nbsp;të mia<br />aty ku mungesa &nbsp;jote &nbsp;banon…<br /><br />kam &nbsp;frikë &nbsp;&nbsp;ta vras &nbsp;kujtimin tënd<br /><br />nuk do kem &nbsp;ku ta varros<br />dhe &nbsp;krenarilënduar më pas<br />nuk &nbsp;do &nbsp;mundem &nbsp;&nbsp;të &nbsp;besoj<br />që &nbsp;në &nbsp;të &nbsp;vërtetë<br />snajperi &nbsp;është&nbsp; i vrari<br />dhe varrin e ka&nbsp; aty…<br />aty mes&nbsp; ballit&nbsp; tim…<br /><br /><strong>(18 shtator, 2011)</strong><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-3959686916933225394?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-46998616504903589302011-09-06T14:12:00.001-07:002011-09-06T14:12:45.161-07:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div>këto janë vargje dashurie<br />për ata që s’dashuruan &nbsp;kurrë<br />dhe për&nbsp; ata&nbsp; që kujtuan se&nbsp; shumë dashuruan…&nbsp;<br />për&nbsp; ata &nbsp;që kishin frikë të&nbsp; rrinin&nbsp; vetëm<br />dhe për ata që&nbsp; nevojën për të pasur&nbsp; dikë<br />me dashurinë&nbsp; gjithnjë e &nbsp;ngatëruan…<br /><br />për ata që i jetuan vitet e gjata krenarisht<br />duke vrarë &nbsp;çastet&nbsp; më të bukur&nbsp; të jetës…<br />dhe për ata që &nbsp;i qëndruan besnikë&nbsp; njëri- tjetrit<br />por &nbsp;&nbsp;kurrë &nbsp;vetvetes…<br /><br />për&nbsp; ata&nbsp; që &nbsp;përçmuan &nbsp;çdo lule<br />që bahçja e tyre s’e kishte…<br />dhe për ata &nbsp;që&nbsp; s’mundën&nbsp; të &nbsp;kuptonin<br />që&nbsp; edhe &nbsp;tradhëtia një dashuri e re&nbsp; ishte…<br /><br />i &nbsp;kam dashur vërtet&nbsp; shumë të gjithë<br />dhe u kërkoj ndjesë nëse&nbsp; ndonjëherë i kam lënduar<br />në plagët që&nbsp; mendonin se&nbsp; s’i &nbsp;kishin…<br />nëse ua &nbsp;kam trazuar&nbsp; gjumin pa ëndrra që flinin...<br />kur &nbsp;pengjet më të thella të &nbsp;shpirtit&nbsp; të tyre<br />shkujdesur në vargje i kam shkruar…<br /><br />i &nbsp;kam dashur vërtet shumë të gjithë<br />njerëzit që s’më deshën<br />lulet&nbsp; pa aromë<br />zogjtë që&nbsp; s’mund të fluturonin<br />burrin e femrës&nbsp; që më dashuroi<br />dhe kurrë nuk e urreva<br />atë që me timen shkoi…<br /><br />i &nbsp;kam dashur vërtet&nbsp; shumë të gjithë<br />siç ka&nbsp; bërë&nbsp; edhe një&nbsp; poet&nbsp; tjetër më parë,<br />edhe kur keq&nbsp; për mua&nbsp; kanë menduar…<br />edhe kur në turrë&nbsp; të druve më kanë vënë…<br />edhe kur me gisht&nbsp; si delen e zezë më&nbsp; treguan<br />dhe kurrë nuk i fajësova që rastisën&nbsp; aq &nbsp;të bardhë…<br /><br /><br /><strong>(5 Shtator, 2011)</strong><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-4699861650490358930?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-77753890667729726042011-09-06T14:08:00.000-07:002011-09-06T14:08:23.827-07:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div>ti je grua &nbsp;shumë e ndershme<br />dinjitoze<br />krenare<br />sqimatare<br />me një moral&nbsp; shëmbullor<br />nga&nbsp; ai&nbsp; që këshillon prifti, ligji dhe mjeku<br />dhe ndonjë lexues&nbsp; baritor…<br /><br />yt shoq njeri pa vese<br />ruhet çdo mëngjes në&nbsp; orën 6<br />këmishëbardhe dhe fytgravatë<br />thith gjithnjë ajër të pastër<br />dhe vrapon çdo <em>weekend</em> &nbsp;në park<br /><br />e unë imorali<br />veç&nbsp; tym cigareje nxjerr nga goja<br />vetmisë suaj shëtis&nbsp; <em>casual</em> &nbsp; i veshur<br />dhe kafenë e pi me pak…<br /><br />por kjo&nbsp; s’të pengon<br />të më lexosh fshehurazi e të lagesh…<br />dhe gishtërinjtë që&nbsp; shkruajnë&nbsp; këto vargje<br />të dëshirosh &nbsp;fort&nbsp; t’i&nbsp; prekësh…<br />përkëdhelësh…<br />t’i &nbsp;lëpish si gjuha &nbsp;e&nbsp; flakës&nbsp; qiriun<br />t’i thithësh një e nga një që të dhjetë…<br />e pastaj &nbsp;ashtu&nbsp; të lagur<br />të pikojnë<br />prekje të nxehta&nbsp; të kullojnë<br />mbi &nbsp;&nbsp;gushën tënde<br />gjinjtë …<br />thithkat e çara…<br />të vësh pëllëmbën e dorës sime &nbsp;në barkun tënd<br />ta &nbsp;rrëshqasësh në jugun e afërt<br />në tajgën e zhuritur &nbsp;nga mungesa e zjarreve…<br />dhe pastaj siç e di vetë…<br />aty ku mund të&nbsp; ishte&nbsp; ai tjetri…<br />gishti im i njëmbëdhjetë…<br />të &nbsp;vdesësh epshin që&nbsp; dhëmb…<br /><br />do shtrihesh pastaj&nbsp; mbi shtratin&nbsp; tuaj<br />me vështrimin drejt&nbsp; asgjëkundit&nbsp; tretur<br />sqimatare...<br />dinjitoze&nbsp; përsëri...<br />e lumtur që askush s’do ta mësojë<br />që sonte&nbsp; në zemrën&nbsp; tënde zviceriane<br />për një cast ora ka mbetur...<br />…………………………….<br />do flesh pranë tij qetësisht&nbsp; gjumin tënd<br />dhe do harrosh që unë e di…<br /><br /><br /><strong>(4 Shtator, 2011)</strong><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-7775389066772972604?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-14539659963642700722011-09-04T10:45:00.000-07:002011-09-04T10:45:04.241-07:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div>Ja…<br />ikën tej&nbsp; dhe muzgu&nbsp; gënjeshtar<br />me bishttundurën &nbsp;mbrëmje&nbsp; dorë për dore kapur…<br />nata &nbsp;ngadalë zë të bjerë<br />mbi qytetin e përgjumur mëkatar<br />katedralen<br />rrugët<br />pemët<br />shtëpitë<br />endacakët…<br />makinat e parkuara<br />dhe mbi&nbsp; këtë dhomë&nbsp; gjumi &nbsp;të lumtur<br />të ndershme<br />dinjitoze<br />të bardhë<br />të qelibartë<br />të virgjër<br />ku jetojnë&nbsp; ajo&nbsp; dhe ai…<br />ku gjithshka&nbsp; është nën kontroll<br />dhe situata vazhdimisht e qetë<br />ku ëndrra e re&nbsp; akoma pa lindur vdes<br />pranë shtratit të tij&nbsp; të vjetër bashkeshortor<br />ku e njëjta dorë&nbsp; femërore<br />prej mijëra netësh<br />të njëjtin&nbsp; abazhurin<br />në&nbsp; të&nbsp; njëjtën&nbsp; &nbsp;orë<br />besnikërisht&nbsp;&nbsp; bindshëm&nbsp; ndez…<br /><strong> </strong><br /><br /><em>“Në emër të Atit,</em><br /><em>Birit</em><br /><em>dhe Shpirtit të Shenjtë,</em><br /><em>AMEN!</em><br /><em>Në emër të&nbsp; krushqive, </em><br /><em>kushurinjve</em><br /><em>miqve&nbsp; dhe farefisnive</em><br /><em>lumenjve&nbsp; dhe maleve</em><br /><em>lagjeve&nbsp; dhe qyteteve</em><br /><em>luleve&nbsp; dhe&nbsp; pemeve</em><br /><em>zogjve&nbsp; dhe bleteve</em><br /><em>që sot ju shpall burrë e grua!</em><br /><em>Kjo unazë ju bashkon</em><br /><em>P-Ë-R-J-E-T-Ë!</em><br /><em>Amen!</em><br /><em> Për jetë të jetëve!</em><br /><em>Betohuni!</em><br /><em> P-Ë-R-J-E-T-Ë!”</em><br /><br />kjo ndodhi&nbsp; shumë vite më parë<br />dhe ata u betuan…<br />përjetësisht<br />që tradhëtia<br />që flinte &nbsp;çdo natë<br />midis Evave dhe Adamëve<br />mbi shtratin bashkëshortor<br />mes jastëkëve&nbsp; të tyre<br />të mos&nbsp; zgjohej kurrë…<br />të mos guxonte të zgjohej kurrë<br /><br />u&nbsp; përkujdesen<br />sakrifikuan<br />herë&nbsp; ai<br />herë&nbsp; ajo<br />herë herë të dy bashkë<br />here gjithe&nbsp; lagja&nbsp; solidarizuar...<br />qyteti...<br />shteti...<br />që AJO…tradhëtia...<br />bastardja&nbsp; e&nbsp; rebeluar<br />të flinte,<br />të flinte<br />të&nbsp; flinte...<br /><br />dhe qëndruan një jetë&nbsp; të&nbsp; tërë zgjuar<br />ëndrrat e njëri tjetrit duke vigjëluar<br />me frikën e madhe<br />se zgjimi i SAJ<br />do t’i gjente në gjumë…<br /><br /><br /><strong>(1996) </strong><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani&nbsp; </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-1453965996364270072?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-88899165899682145742011-08-24T19:04:00.001-07:002011-08-24T19:04:29.698-07:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div>mund të&nbsp; t’i puthja buzët&nbsp; edhe në sy të&nbsp; burrit tënd<br />dhe&nbsp;&nbsp; atij &nbsp;edhe mund t’i pëlqente<br />arti ynë i të bërit&nbsp; dashuri…<br />kur të shihte&nbsp; si&nbsp; falet&nbsp; ajo…<br />ajo që&nbsp; ai &nbsp;ta ka&nbsp; dhënë për aq shumë vjet<br />e që &nbsp;prej kohësh &nbsp;&nbsp;përton&nbsp; të &nbsp;ta&nbsp; dhurojë…<br />ajo ndjesi kapitulluese<br />rënkimtare<br />turbulluese<br />që&nbsp; derdhet<br />këputet…<br />rrëzohet…<br />ashtu…<br />natyrshëm…<br />pa kushte…<br />............................<br />ja...mendoje&nbsp; për një çast…<br />mendoje…<br />dhe lëre&nbsp; dhe &nbsp;atë ta mendojë…<br /><br />e ç’jeni ju të dy përtej…<br />përtej atyre &nbsp;letrave<br />më një vulë dhe firmë<br />hijshëm zbukuruar?<br />një mashkull<br />dhe një femër<br />ai<br />burri yt<br />ti<br />e tija grua...<br /><br />e&nbsp; unë dashnori…<br />i dashuri…<br />rivali i tij i panjohur…<br />delja e zezë e një livadhi të huaj<br />natyrisht pa letra<br />pa firmë<br />pa vulë<br />gjithnjë altarmunguar…<br />……………………………<br />ai të do shumë<br />por edhe unë jo pak&nbsp; të dua…<br /><br /><br />ju lidh bashkë&nbsp; zemra?<br />po edhe ne&nbsp; të dy ajo na lidh<br />dashuria?<br />po ajo edhe ne …<br />fëmijët që keni bërë ?<br />por edhe ne mund të bëjmë&nbsp; fëmijë<br />një natë…<br />një natë të pafund e të gjatë…<br />si&nbsp; pezulli &nbsp;që pason kur koha ndalon<br />dhe &nbsp;mendimet nuk kanë më fjalë…<br /><br />ju lidhin bashkë kujtimet?<br />e di…<br />vite&nbsp; të tërë kujtimesh…<br />po edhe për ne&nbsp; të dy<br />çdo &nbsp;çast i padukshëm &nbsp;i jetës<br />nesër mund të bëhet me&nbsp; i ëmbli …<br />kujtim i humbur në paharrim...<br /><br />ju lidh bashkë seksi…?<br />keni&nbsp; njëqind &nbsp;vjet që&nbsp; shtriheni&nbsp; çdo natë<br />mbi legjendarin...<br />epikun&nbsp; shtrat...<br />e ne&nbsp; të dy për fat të mirë<br />pa folklor e mitologji<br />një muaj e njëqind centimetra&nbsp; kemi&nbsp; bashkë…<br /><br />ai &nbsp;e di që janë kohë&nbsp; të vështira për&nbsp; qejflinjtë<br />apo për pidharët siç i thonë ndryshe<br />në modë janë &nbsp;femrat&nbsp; anorgazmike<br />të veshura si burra…<br />zhorzh sandë&nbsp; të vonuar…<br />cinike<br />zëtrasha…<br />bosh…<br />të paafta për të gjetur dashnor …<br />lezbike&nbsp; të rreme<br />që shoqërohen bareve me gay&nbsp; të&nbsp; turbulluar…<br /><br /><br />por ti je kaq e ëmbël…kaq&nbsp; e brishtë…<br />nënë me tre &nbsp;fëmijë<br />dhe akoma skuqesh kur të shohin meshkujt<br />si porcelan delikat &nbsp;lëkura jote<br />dhe nazet<br />kapriçiot…<br />e trishtë&nbsp; kur&nbsp; të&nbsp; duket se të&nbsp; harroj<br />vezullues si thika margaritarësh<br />kristalet e dhëmbëve &nbsp;kur puthjet kafshojnë…<br /><br />dhe ah…piçka jote…<br />nuk është tempull besimtarësh të rremë<br />që&nbsp; pasi u falën…si&nbsp; të pabesë e &nbsp;përfolën…<br />jo<br />është djepi ku burri&nbsp; shndrrohet &nbsp;në fëmijë<br />dhe jetën &nbsp;përvdes rilindjesh…<br />dhe prandaj yt shoq&nbsp; të&nbsp; dëshiron &nbsp;kaq shumë…<br />e unë jo më pak, grua e tij… femra ime…<br /><br />dhe ti e di që janë kohë&nbsp; të vështira edhe për gratë…<br />për gratë që akoma kanë mbetur&nbsp; femra…<br />burrat me zë&nbsp; kumbues&nbsp; dhe vështrim të&nbsp; çartur<br />sanguinët me gjoksin leshator e llërët &nbsp;tërë qime<br />hamshorët&nbsp; që&nbsp; të qijnë&nbsp; në këmbë &nbsp;pa u menduar&nbsp; dy herë<br />e&nbsp; pasi &nbsp;prishen përsëri&nbsp; thonë “dua”<br />janë specie në&nbsp; zhdukje&nbsp; si&nbsp; kastorët, zemra ime<br />e&nbsp; ndaj &nbsp;ti je&nbsp; me mua…<br /><br />vërtet mund të&nbsp; t’i puthja buzët<br />edhe në sy të&nbsp; burrit tënd<br />dhe&nbsp;&nbsp; atij&nbsp; edhe mund t’i pëlqente<br />arti ynë i të bërit&nbsp; dashuri…<br />kur të shihte&nbsp; si&nbsp; falet&nbsp; ajo…<br />ajo që&nbsp; ai<br />prej kohësh përton&nbsp; të&nbsp; ta&nbsp; dhurojë…<br />…………………………………..<br />ja..mendoje&nbsp; për një çast…<br />mendoje…<br />dhe lëre&nbsp; dhe&nbsp; atë ta mendojë…<br /><br /><br />por natyrisht unë po bëj shaka<br />dhe nuk po&nbsp; të puth në sy të tij, zemra ime...<br />por kur ai&nbsp; do lexojë këto vargje<br />do gëlltitet kur&nbsp; t’i thuash që të pëlqyen<br />do skuqet në fytyrë<br />tërë valë e dallgë<br />nga epshi apo inati<br />do pijë një gotë&nbsp; tjetër<br />do shihet ne pasqyrë<br />do lirojë&nbsp; gravatën<br />do fikë&nbsp; abazhurin<br />do të të puthë <br />do të të qijë<br />por edhe mund &nbsp;të të bëjë dashuri<br />vibruese<br />pasionante<br />rënkuese<br />shpartalluese&nbsp; si vargjet e mi…<br /><br />kur të mbarojë…<br />kur të të mbarojë…<br />do të të kthejë kurrizin<br />dhe nëse sonte nuk do &nbsp;&nbsp;të gërhasë…<br />kuptoje që ka filluar të mendojë<br />që në të vërtetë…<br />në thelb…<br />thellë në trurin tonë&nbsp; <br />të gjithë&nbsp; jemi njësoj…<br />unë dhe ai…<br />njësoj <em>&nbsp;fucked up</em>…<br /><br /><br /><strong>(24 Gusht, 2011)</strong><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-8889916589968214574?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-64653547699123493822011-08-24T18:51:00.001-07:002011-08-24T18:51:39.200-07:00<div class="clearfix"><div class="mbs uiHeaderSubTitle lfloat fsm fwn fcg"><br /></div></div><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div>mbaroi dhe java&nbsp; e lodhshme&nbsp; e punës<br />në zyrat&nbsp; e akullta&nbsp; s’ka mbetur&nbsp; më&nbsp; njeri<br />tunduese&nbsp; shfaqet&nbsp; &nbsp;mbrëmja e së&nbsp; shtunës<br />e avullt…<br />joshëse…<br />turbulluese…<br />si&nbsp; këmbët&nbsp; e një&nbsp; femre kur del nga&nbsp; taksia<br />në rrugën ku pak më parë ka rëne shi…<br /><br />e ti &nbsp;sonte mendjen &nbsp;e ke ndarë<br />të zbresësh&nbsp; në <em>downtown</em><br />të marrësh duke dhënë<em>&nbsp;</em><br />kur&nbsp; t’i&nbsp; dhurosh&nbsp; dikujt<br />ndonjë &nbsp;kënaqësi të ndaluar<br />mishtore…<br />të ngrohtë…<br />rastësore…<br /><br />mund të jetë një&nbsp; prostitutë&nbsp; gazmore ajo<br />shtëpiake&nbsp; hallexheshë &nbsp;në liridalje…<br />një virgjëreshë simbolike<br />a&nbsp; studente &nbsp;imcake &nbsp;mosbesuese<br />me gjoks të hedhur e &nbsp;&nbsp;të plotë…<br />apo një vejushë&nbsp; ndërgjegjevrarë marinari<br />si katedrale&nbsp; e vjetër&nbsp;&nbsp; besimtari<br />ku gjinjtë&nbsp; &nbsp;këmbana s’bëhen dot…<br /><br />rrëshqit &nbsp;drejt&nbsp; qendrës së qytetit<br />bashkë me &nbsp;rrëketë e shiut anash trotuarëve<br />dhe aty ku dritat e bareve <br />si &nbsp;yje të abortuar qiejsh&nbsp; jetimë<br />mbi çadrat e lagura &nbsp;pikojnë&nbsp; pikëllim….<br />dikush që do këtë &nbsp;nevojë&nbsp; për vetminë tënde <br />sonte&nbsp; kësaj nate&nbsp; diku aty&nbsp; rrotull do të jetë…<br />mund të të kërkojë një çakmak a shkrepse<br />por&nbsp; edhe mund të mos&nbsp; të të kërkojë&nbsp; asgjë<br />kur&nbsp; ti&nbsp; të ndalosh&nbsp; hapat për të ndezur një cigare…<br /><br />shëtiti me rradhë baret e rrugët<br />hidhe spirancën diku…<br />pranë &nbsp;femrës së vetmuar te &nbsp;banaku ulu<br />pi bashkë me të<br />dhe nxito&nbsp; t’ia japësh &nbsp;kënaqësinë&nbsp; e ndaluar...<br /><br />shihe&nbsp; thellë në sy …<br />puthe edhe më thellë në buzë<br />e kur &nbsp;ajo më shumë të dëshirojë<br />gjashtëmbëdhjetë&nbsp; centimetrat e tu <br />(nëse ajo&nbsp; do të jetë me fat)<br />edhe tetëmbëdhjetë &nbsp;&nbsp;mund&nbsp; të&nbsp; shkojnë…<br /><br />por kujdes...<br />mund të jetë edhe ndonjë beqare<br />që kurre s’di&nbsp; ç’kërkon…<br />që i&nbsp; duket se jeta&nbsp; s’ka&nbsp; çfarë&nbsp; t’i japë më…<br />ndaj&nbsp; kohë mos humb<br />me vajzat&nbsp; e hutuara<br />nga&nbsp; mosha dhe sëmundja e lirisë<br />ku gjithshka&nbsp; u&nbsp; lejohet<br />e&nbsp; s’u&nbsp; ndalohet&nbsp; asgjë…<br /><br />Zotit &nbsp;mos i kërko më shumë<br />veç &nbsp;lutju të jetë e martuar…<br />do dijë&nbsp; të të falenderojë&nbsp; në mënyrën e saj<br />për mollën e ndaluar….<br />edhe sikur&nbsp; vetëm&nbsp; në heshtje…<br />ashtu…<br />mirënjohëse…<br />pa&nbsp; fjalë…<br /><br /><br /><br /><strong>(13 Gusht, 2011)</strong><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-6465354769912349382?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-5530246535838917232011-07-31T12:11:00.000-07:002011-07-31T12:11:15.717-07:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div>me&nbsp; shumë mundim e&nbsp; ndezëm&nbsp; dhe qymyrin<br />barbekjuja&nbsp; është gati…jemi në piknik…<br />do&nbsp; piqen gjërat dhe pas pak do hamë<br />do bëjmë shaka<br />do shkrihemi&nbsp; së qeshuri<br />do pimë&nbsp; dhe birrë nganjëçik…<br /><br />&nbsp;e pastaj do më rrëfesh&nbsp; kur ishe&nbsp; e &nbsp;vogël<br />që&nbsp; zjarre te&nbsp; ndizje&nbsp; te&nbsp; pëlqente…<br />sypërlotur&nbsp; tymit&nbsp; i fryje…<br />flakës&nbsp; i gëzoheshe… lumturoheshe<br />teksa&nbsp; krande&nbsp; mblidhje&nbsp; zabeleve<br />hareja&nbsp; bubulake&nbsp; &nbsp;përflakte<br />netët&nbsp; plot yje pranvere…<br /><br />e unë buzën do &nbsp;vë në gaz<br />do ndez një cigare…edhe një tjetër…<br />e në mendime&nbsp; do bie më pas<br />dhe&nbsp; nuk&nbsp; do të &nbsp;të them se<br />sa shumë më trishton ndezja e zjarrit…<br />vdekja e flakëve në përcëllim<br />…………………………………..<br />çdo zjarr&nbsp; që &nbsp;dikur ndizja&nbsp;&nbsp; shkujdesur,<br />shuante&nbsp; diçka në shpirtin tim…<br /><br />dhe nuk do të të them se<br />s’më dëshpëron hiri i zjarreve&nbsp; të shkuar<br />por prushi që&nbsp; dimrit digjet&nbsp; në mangall<br />teksa &nbsp;e shoh&nbsp; të shuhet…të shuhet<br />e&nbsp; flakën të gëlltisë&nbsp; ngadalë<br />zvogëlohet…plaket…rrudhet…<br />ashtu… dritëmekur jep shpirt…<br />ashtu…në heshtje…pa fjalë…<br />e&nbsp; nxitoj të shuhem para tij…<br />e të shkoj&nbsp; i ngrohtë në atë botë...<br />a ndoshta të shuhem bashkë me të…<br />ta &nbsp;rindez&nbsp; më&nbsp; s'mundem dot…<br /><br /><br /><strong>(27 Korrik, 2011) </strong><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-553024653583891723?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-27678252649510180902011-07-31T12:08:00.001-07:002011-07-31T12:08:47.698-07:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div>është verë e nxehtë&nbsp; dhe kotësi e madhe sot<br />dhe<br />ndërsa moshataret e tua&nbsp; në bikini <br />pozojnë &nbsp;në ajër<br />me këmbë e krahë&nbsp; hapur<br />dhe &nbsp;fotografojnë <br />sandalet e tyre<br />thonjtë…<br />unazat…<br />hijet …<br />ti vajzë e panjohur<br />mbështetur&nbsp; pas shezlongut&nbsp; tim<br />diku buzë &nbsp;liqenit<br />kërkon ta bëjmë aty…<br />në mes të rërës…<br />në zheg&nbsp; të&nbsp; vapës...<br />në pikë të diellit…<br /><br />është verë e nxehtë…<br />mesditë<br />vapë<br />dhe kotësi e madhe <br />e &nbsp;për seks&nbsp; nuk paskam oreks…<br />e panjohur &nbsp;që&nbsp; adhuron poezitë e mia,<br />poetët&nbsp; takohen veç në mbrëmje…<br /><br />(por ka qenë një kohë<br />kur &nbsp;isha rreth të pesëdhjetave<br />pushimet&nbsp; i bëja&nbsp; në&nbsp; Meksikë<br />jetoja në&nbsp; Toronto…<br />tymosja puro kubaneze<br />cigare të forta&nbsp; “Camel”<br />pija&nbsp; konjak të&nbsp; lirë&nbsp; francez...<br />si gjithnjë me Gabrielën i dashuruar<br />gra të dëshpëruara&nbsp; flirtoja<br />në shi dhe në vapë…<br />rënkoja &nbsp;poezi në shqip<br />dhe nuk isha &nbsp;si sot &nbsp;kaq&nbsp; dembel…)<br /><br />e sot ti &nbsp;kërkon të&nbsp; zhytesh te unë<br />ashtu… tradhëtisht…<br />si &nbsp;kujtesa kur&nbsp; dëshiron të &nbsp;harrojë…<br />e &nbsp;unë përtoj të të them<br />“është&nbsp; thellë&nbsp; aty<br />do humbësh mes vargjesh…<br />do mbytesh, vajzë,<br />e s’do ketë kush të të shpëtojë…”<br /><br />është verë e nxehtë<br />dhe kotësi e madhe sot, vogëlushe,<br />shumë vapë&nbsp; për&nbsp; pasione&nbsp; të forta<br />shumë&nbsp; djersë &nbsp;për&nbsp; ndjesi delikate<br />por ti më puth…<br />më thith…<br />më kafshon…<br />eturazi më&nbsp; puth prapë<br />…………………………..<br />të dorëzohem&nbsp; dhe &nbsp;përtoj&nbsp; të të them<br />që një poet&nbsp; nuk mund të jetë kurrsesi<br />më i &nbsp;bukur se poezitë e tij…<br />sidomos në mesditë…<br />sidomos në vapë….<br /><br /><br /><strong>(12 Korrik, 2011)</strong><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-2767825264951018090?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-68104622957526479352011-07-17T17:09:00.001-07:002011-07-17T17:09:39.810-07:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div>ndryshe nga ty, miku im,<br />i pasur nuk u bëra kurrë…<br />në majë&nbsp; të&nbsp; piramidës<br />s’u ngjita dot<br />se nuk isha shqiponjë<br />e as kërmill natyrisht…<br />dhe nuk arrita shumë në këtë jetë<br />që nganjëherë&nbsp; pothuajse miqësisht<br />për pak sa nuk më mbyti…<br />……………………………………..<br />ndryshe nga&nbsp; ty, miku im,<br />nuk arita &nbsp;shume në këtë jetë…<br />me vargjet e mia kam bërë&nbsp;&nbsp; poezi<br />dhe &nbsp;ndonjë grua&nbsp; të dashurojë &nbsp;për së dyti…<br /><br /><br /><strong>(3 Korrik, 2011)</strong><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-6810462295752647935?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-38297034694702538932011-07-12T20:38:00.000-07:002011-07-12T20:38:05.290-07:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div>duhet të&nbsp; ishim dashur më pak,<br />por nuk mund të bënim dot ndryshe…<br /><br />të &nbsp;&nbsp;thërmova me pasionin tim…<br />rërë &nbsp;të &nbsp;bëra…<br />dhe pastaj<br />si deti&nbsp; bregun<br />plot&nbsp; dallgë e shkumë<br />baticave&nbsp; të mia të&nbsp; fajsova<br />për &nbsp;kështjellën &nbsp;që s’ngrihej kurrë…<br /><br /><br /><strong>(1 korrik, 2011)</strong><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani</strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-3829703469470253893?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-15392756056676432622011-07-04T20:46:00.000-07:002011-07-04T20:47:02.158-07:00<div class="clearfix"><div class="mbs uiHeaderSubTitle lfloat fsm fwn fcg"><br /></div></div>nuk ditën të shkruajnë për ty, femër…<br /><br />ata pak që&nbsp; dinin i mbyti morali<br />etika<br />mirësjellja<br />syri i tjetrit<br />hipokrizia<br />frika…<br /><br />shpikën për ty&nbsp; fjalë të reja<br />dhe stisën&nbsp; vargje që nuk i kuptonin as vetë…<br />kurse të tjerët &nbsp;s’mund të shkruanin për ty<br />se s’të njohën dot kurrë edhe pse &nbsp;njëri tjetrin <br />shanin e mallkonin në emrin tënd…<br /><br />i kënduan dashurisë tënde<br />por jo dëshirës …<br />i kënduan pasionit&nbsp; tënd<br />por jo epshit…<br />i kënduan puthjes,<br />por kurrë orgazmës…<br />i kënduan marramendjes,<br />por jo ekstazës...<br /><br />u kënduan&nbsp; syve të tu<br />e vështrimit tënd&nbsp; të paharruar…<br />buzëve<br />duarve<br />flokëve<br />supeve<br />gjinjve<br />por kurrë&nbsp; piçkës hyjnore<br />që mes kofshëve&nbsp; të tua&nbsp; rrotullon një botë&nbsp; të tërë<br />vetëmohimesh &nbsp;të&nbsp; dyshimta &nbsp;turbulluar…<br /><br /><br />i kënduan gruas&nbsp; në ty<br />të&nbsp; dashurës<br />motrës<br />bijës<br />shoqes<br />mikeshës<br />nënës… monumentales…<br />por kurrë&nbsp; femrës…<br />asaj…<br />të padukshmes<br />të&nbsp; panjohurës…<br />spontanes…<br />hormonales…<br /><br />* * *<br /><br />por le&nbsp; t’i harrojmë&nbsp; ata<br />në &nbsp;moralin e tyre të bujshëm…<br />në etikën e tyre sqimatare…<br />të vonuar si &nbsp;shtojcë&nbsp; “korrigjim gabimesh”<br />në faqen e fundit &nbsp;të librave të dikurshëm…<br />bezdisës&nbsp; si era e squfurit ne stacionet balneare...<br /><br />dhe lejomë të të rrëfej se<br />mua ma ka qejfi me ty<br /><br />por &nbsp;dua të ta them<br />jo edhe aq poetikisht mes vargjesh<br />dhe për të&nbsp; të impresionuar sadopak<br />në këtë botë lustrafine &nbsp;plot&nbsp; varak<br />mund të kërkoja ndihmën&nbsp; e fjalëve të&nbsp; ndërlikuara<br />të fjalorëve<br />enciklopedive<br />të&nbsp; filozofëve dhe të &nbsp;perëndive<br />e te te mahnisja<br />të të&nbsp; godisja<br />të të hutoja<br />me &nbsp;&nbsp;gjerdane metaforash<br />karmogjeobioteknopsikoagrofilozofike,<br />por jo...<br /><br />mund të ta thoja me&nbsp; gjuhën plot&nbsp; etiketë<br />i ndrojtur si ngjyra&nbsp; rozë e lehtë<br />me rrokjet e kollarisura &nbsp;rrokullisur<br />mbi gravata fjalësh<br />por jo…<br /><br />mund të&nbsp; ta&nbsp; thoja me varg&nbsp; hermetik<br />ku nënkuptimet të pashpresa<br />të lodhura si gratë e revolucionarëve<br />përgjojnë &nbsp;orëve të vona&nbsp; të papriturën<br />dhe hapjen e derës,<br />por jo….<br /><br />jo<br /><br />sepse ti e di që unë…<br />që unë gjithnjë jam aq çmendak sa të kuptoj<br />se &nbsp;në&nbsp; të vërtetë gjërat janë shumë më të thjeshta<br />për aq kohë sa &nbsp;ne &nbsp;të dy<br />jemi ti dhe unë&nbsp; e asgjë më shumë<br />ndaj dua&nbsp; të&nbsp; të them&nbsp; atë që ke&nbsp; qejf &nbsp;të shijosh…<br />ashtu siç&nbsp; dëshiron ta&nbsp; dëgjosh…<br />pa zbukurime patetike<br />pa metafora&nbsp; idioteske ndërplanetare<br />pa aliteracione &nbsp;teknologjike …<br />apo ekuacione erotike &nbsp;&nbsp;ku ti&nbsp; je gjithnjë X-i &nbsp;fajtor<br />që herë&nbsp; gjendet &nbsp;kollaj…<br />e herë&nbsp; s’ia vlen të&nbsp; gjëndet…<br /><br />me gjashtë&nbsp; fjalë të zakonshme…<br />gjashtë<br />si &nbsp;gërmat në fjalën dashuri<br />dua&nbsp; të të them&nbsp; thjeshtë e saktë :<br />“ma ka ënda &nbsp;të qihemi bashkë …”<br />pa le &nbsp;të brengoset etika globale &nbsp;paskëtaj<br />bashkë me&nbsp; ata që&nbsp; s’ditën kurrë &nbsp;të shkruajnë &nbsp;për &nbsp;ty<br />ata që&nbsp; s’mundnin…<br />e ata që u përpoqën sadopak…<br /><br /><br /><b>(19 Qershor, 2011)</b><br /><b>©Artan Gjyzel Hasani </b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-1539275605667643262?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-20039955302885108202011-07-04T20:41:00.001-07:002011-07-04T20:41:31.901-07:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div><strong>&nbsp;</strong>do vijë një ditë<br />kur nga mungesa e peshës<br />shpirti do më &nbsp;rëndohet<br />dhe asnjëra nga gratë<br />që në shtratin tim fjetën...<br />për mua s'do të ketë më rëndësi…<br />të ligjshme<br />të paligjshme...<br />vejusha...<br />virgjëresha...<br />të dashura<br />dashnore...<br />perëndesha...<br />kurva...<br />karakurva...<br />të një nate…<br />bashkëshorte...<br />të miat<br />të tjetrit...<br />të egra…<br />të urta...<br />zonja...<br />mantenuta...<br />putana...<br />prostituta...<br />që&nbsp; prehjen torturuese në krahët e mi gjenin...<br /><br />do vijë një ditë kur për mua s'do të kesh më rëndësi<br />ti GRUA &nbsp;që të femërova me hijen time mbuluar...<br />do mbetet &nbsp; mendje e cmëndur që s'mban mënd asgjë<br />dhe rafteve&nbsp; të &nbsp;harresës&nbsp; kujtimesh gdhendur<br />vargjet &nbsp;mëkatare që për ty &nbsp;&nbsp;kam shkruar…<br />……………………………………<br />do vijë një ditë kur për mua s'do të kesh më rëndësi<br />dhe po atë ditë kam për të vdekur...<br /><br /><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-2003995530288510820?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-46107753512405798442011-06-19T18:21:00.001-07:002011-06-19T18:21:55.651-07:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div>nën ombrella tingujsh&nbsp; fluturat largohen<br />dhe muzgu në pëllëmbë të mbrëmjes <br />vetveten mbyll<br />aq ëmbël…<br />aq butë…<br />brengplotë …<br />si&nbsp;&nbsp; melankolia<br />në sytë e hiroshimtë&nbsp;<strong> </strong>të&nbsp; japonezes<br />kur&nbsp; me&nbsp;&nbsp; një&nbsp; amerikan&nbsp; bën&nbsp; dashuri…<br />dhe unë në në këtë orë<br />në &nbsp;shtëpinë time kthehem…<br />aty ku paqja është &nbsp;rutinë<br />dhe luftërat humbfitohen në &nbsp;qetësi…<br /><br />do shtrihem në&nbsp; divanin tim të preferuar<br />përballë kolltukut të saj...<br />laptop…<br />cigare…<br />bajame të pjekura<br />natyrisht dhe ca Jack Daniel's<br />për të qetësuar qejfe të mbetura…<br />Pinkerton&nbsp; pa Madamë&nbsp; Butterfly…<br /><br />do përkëdhel me sy &nbsp;hamsterin &nbsp;e ngratë<br />që rrotën në cdo rrotullim&nbsp; zbulon…<br />lavjerrësin e orës &nbsp;që&nbsp; kurrë nuk mëson<br />cfarë ndodh përtej castit që mat…<br />freskuesen e palodhur në tavan...<br />qiriun erëmirë që mbi një pjatëz përflaket...<br />rrobat në lavatrice që vorbullës së &nbsp;shkumës<br />i jepen plot shpresë si e premtja të shtunës<br />dhe ndjej te mos dua t'i dorëzohem<br />kësaj vdekje&nbsp; aromatike<br />të rrumbullakët...<br /><br />pastaj&nbsp; do hedh vështrimin tim<br />mbi ketë grua te mire që&nbsp; kafenë e re<br />të saponxjerrë nga mulliri i vjetër<br />ka vënë në zjarr<br />ndërsa &nbsp;xhezven bashkëshortore<br />me lugën&nbsp;&nbsp; legjendare&nbsp; &nbsp;përzien<br />dhe heshturazi &nbsp;kërkon të dijë<br />se cfarë bluaj në mendjen time<br />sa herë që frymë thellë marr…<br /><br />por…hej…<br />ca gjëra&nbsp; mund të jenë&nbsp; vërtet ndryshe<br />ose ndryshe mund të kishin qenë<br />puthjet<br />qirjet<br />prekjet<br />e teksa dremitja ëmbël më nanuris<br />kuptoj se s’kemi fuqi të ndryshojmë<br />as veten…<br />traumat…<br />sikletet…<br />…………………………………..<br />arritëm aq herët&nbsp; këtu ku jemi…<br />tashmë është vonë…<br />shumë vonë…<br />dhe gjërat nuk mund të jenë kurrë ndryshe<br />duke mbetur&nbsp; përsëri &nbsp;&nbsp;të njëjtët…<br /><br /><br /><strong>(29 Maj, 2011)</strong><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-4610775351240579844?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-64933243063438780772011-06-19T18:18:00.000-07:002011-06-19T18:18:49.032-07:00i gëzuar pa gëzim<br />jeton&nbsp; shfaqjen &nbsp;e fundit &nbsp;kllouni<br />pa bujë...<br />pa fanfara…<br />pa spektatorë…<br />vetë qesh…<br />vetë&nbsp; qan…<br />me duart si akrepat pa orë<br />vetveten duartroket<br />mëngjeseve shpresëdhënës<br />ku fati e ka hedhur...<br />por kur &nbsp;bie mbrëmja e qetë<br />mbi pudrën &nbsp;e faqes<br />që shkundet aq lehtë<br />lotin e humbur&nbsp; &nbsp;kërkon <br />dhe &nbsp;skenën e vjetër <br />pasqyrash të thyera vjedhur…<br /><br /><br /><strong>(maj, 2011)</strong><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-6493324306343878077?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-89333124782127750532011-05-20T19:59:00.000-07:002011-05-20T19:59:33.549-07:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div><strong>&nbsp;</strong>e mbaja mend&nbsp; të vogël&nbsp; fare<br />gruan që takova atë natë…<br />e sapomartuar&nbsp; ishte ajo…<br />dhe unë&nbsp;&nbsp; akoma i parritur...<br />pothuajse&nbsp; pesëdhjetvjeçar …<br /><br />si mik i vjetër&nbsp; e përqafova…<br />nën pardesynë&nbsp; e hapur ishte lakuriq…<br />mes petaleve të buzëve nën shiun që binte<br />trëndafila të&nbsp; egër papritmas çelën<br />kur e putha thellë…<br />jo edhe aq miqësisht…<br /><br />buzë trotuarit&nbsp; e &nbsp;qiva&nbsp; fort<br />ndërsa ajo më bëri dashuri<br />mes shiut&nbsp; qe binte litar...<br />nuk ishte shi...<br />por&nbsp; ishte zjarr...<br />pas çdo rrufeje një rënkim…<br />pas&nbsp; çdo rënkimi një&nbsp; gjëmim i ri…<br />ndërsa njerëz me çadra kalonin rrugës…<br />na shihnin…<br />largoheshin…<br />supet mblidhnin<br />dhe nën&nbsp; feksje vetëtimash<br />syve&nbsp; s’u besonin…<br /><br />ajo<br />me të dy duart pas një shtylle&nbsp; elektrike kapur<br />unë<br />nga pas saj…<br />fort…<br />oh sa fort…<br />si&nbsp;&nbsp; dy shenja pikëpyetjesh<br />në chatet virtuale të padurimit<br />pas njëri tjetrit&nbsp; &nbsp;puthitur…<br />ndërsa&nbsp; flokët e lagur ia&nbsp; tërhiqja nga pas<br />gishtërinjtë&nbsp; në gojën e shqyer<br />të tjerë mbi gjinjtë…<br />thithat e rebeluar…<br />sytë&nbsp; e&nbsp; vakur…<br />midriazë..<br />ekstazë…<br />puthjet&nbsp; kafshueshëm&nbsp; në ijen e &nbsp;majtë…<br />përgjërim…<br />zëfikur…<br />“të lutem…zemër…<br />më dëshiron vërtet?<br />më thuaj…<br />vdismë…<br />mbaromë…<br />nuk jam vogëlushja që njohe dikur…<br />më ngop&nbsp; dhe më bëj të ndjehem femër<br />dhe pastaj…<br />ashtu si më ndeze<br />më shuaj…”<br /><br />u shpartalluam per vdekje atë natë<br />përdhe të dy &nbsp;ramë…<br />njësoj të&nbsp; mbaruar…<br />me duart akoma rreth shtylles ajo<br />dhe unë mbi të…<br />penguar...<br />rrezuar...<br />……………………………<br />si për të mbrojtur &nbsp;lotët e saj<br />nga&nbsp; qielli që zbrazej &nbsp;pa lagur më…<br /><br />pastaj u ndamë…<br />secili në udhë të vet…<br />e&nbsp; sapomartuar&nbsp; ajo<br />e unë djalosh i plakur&nbsp; pesëdhjetëvjeçar…<br />mes rrëkesë së shiut &nbsp;që rrëmbente gjethe<br />dhe&nbsp; derdhej perlotur&nbsp; në&nbsp; një pusetë<br />nje salamandër pikëverdhë ndërmënd më solli<br />sandalen&nbsp; e humbur&nbsp; të&nbsp; fëmijërisë së saj…<br /><br /><br /><strong>(15 Maj, 2011)</strong><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-8933312478212775053?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-65805865630186855412011-05-04T20:32:00.001-07:002011-05-04T22:22:31.209-07:00<div class="mbl notesBlogText clearfix"><div>u tha…<br />u ba…<br />më &nbsp;s’ka…<br /><br />e vrau &nbsp;terroristin…<br />e pastaj<br />sipas riteve moderne anti-terror<br />në det e hodhi<br />dhe pa varr e la<br /><br />e që bota e tij&nbsp; të ishte<br />më e qetë<br />më e fisme<br />dhe që odisea arabike<br />si ato homerike<br />që&nbsp; zgjati dhjetë vjet<br />të mos bëhej legjendë<br />fotografitë ia varrosi<br />një herë e mirë të&nbsp; vdiste<br /><br />i paterrorizuar<br />me gruan<br />fëmijët<br />dhe me të ngjajshmit e tij<br />në ekstazë gëzoi<br />me Coca Cola dhe flamuj<br />harboi<br />festoi<br />i lumtur që armiku nr 1 nuk ishtë më<br />ashtu si edhe armiku nr 1.000.000 më parë<br />ndonjë iraken fatkeq apo afgan i rrëgjuar…<br />burrë…<br />fëmijë…<br />grua…<br />plak apo i porsalindur<br />kjo s’ka&nbsp; shumë rëndësi<br /><br />dhe&nbsp; pastaj<br />kur nata ra<br />dhe terrori u terr<br />për në shtëpinë bardhoshe<br />rendi&nbsp; shend’ e ver’<br />mbylli &nbsp;dyer e dritare…<br />pas portave të blinduara<br />nën kamerat e sigurisë<br />një frikë të re përgjoi...<br />për të shmangur hijet mureve<br />dritat i fiku...<br />për t’u mbrojtur nga fantazma e njeriut pa varr<br />me një lëvizje të gishtit<br />televizorin shoi<br />dhe në mendime të thella ra<br />i shqetësuar për popullin&nbsp; e tij<br />në befasi të kapur<br />nga mungesa e gogolit...<br /><br /><br /><b>(4 Maj, 2011)</b><br /><b>©Artan Gjyzel Hasani </b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-6580586563018685541?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-34643857889460288782011-05-02T20:22:00.001-07:002011-05-02T20:22:59.381-07:00<strong>&nbsp;</strong>e kisha njohur në një periudhë të papërshtatshme të jetës sime…<br />ndoshta fillimi i kësaj epoke që jetojmë sot<br />epokë me prapashtesë&nbsp; fjalën “digital”<br />kish qenë pranverë dhe filozofimet e mia të atëhershme<br />kishin patur një karakter më social…<br /><br />kanalet televizive gëlonin nga modele anemike<br />që të jepnin mënd për gjithshka…<br />kundër ndotjes së mjedisit&nbsp; protestonin<br />yje të perënduar të kinemasë…<br />politikanët akoma pozonin me fëmijë ne duar<br />si edhe më parë gazetarët vazhdonin të ishin<br />të pacipë&nbsp; dhe &nbsp;gënjeshtarë…<br />në ekran lavatriçe reklamonin<br />meshkuj me fytyrë katrore&nbsp; dhe dhëmbë të bardhë…<br /><br />lakuriqësia nuk ishte më tabu,<br />por ishte një detyrë e shenjtë<br />gjithshka&nbsp; kish dalë në shesh<br />asgjë e trupit femëror nuk ishte më e paekspozuar<br />dhe e panjohur për publikun mashkullor<br />që gjithnjë e më shumë shtonte vizitat te psikologu<br />dhe &nbsp;te psikiatri&nbsp; më shpesh...<br /><br />farmacive ishte shfaqur Viagra<br />dhuratë për penisët e lodhur<br />ereksion i sigurtë paskëtaj…<br />dashnori i gruas &nbsp;konsiderohej publikisht<br />miku&nbsp; më i mirë i familjes<br />e nganjëherë&nbsp; edhe&nbsp; mjek i saj…<br /><br />bisnezmenët visheshin me xhinse të grisura,<br />muratorët me kostume dhe gravata,<br />gjykatëset me mini dhe gjokslëshuara,<br />putanat të mbuluara deri në grykë.<br />të sapomartuarat gjithnjë e më shumë<br />nën pushtetin &nbsp;absolut &nbsp;të “ex”-it…<br />çantat shkollore shiteshin të shoqëruara<br />edhe me nga një prezervativ<br />dhe prezervativët me ngjyra nga më të çuditshmet <br />duke përfshirë edhe ngjyrën e zezë<br />që e kish ulur vlerën e zezakëve<br />në tregun e hamshorëve&nbsp; të&nbsp; seksit…<br /><br />qentë qarkullonin me pantallona të shkurtëra,<br />ndërsa zonjat e tyre pothuajse lakuriq...<br />në Filipine një burrë pretendonte se ishte shtatzënë,<br />ndërkohë që në Holandë dy gay fotografoheshin<br />me dy binjakë bullafiqë…<br />pas pak ishte shfaqur edhe delja Dolly<br />si mishërimi më i qartë i tabuthyerjes<br />ndërkohë që priftërinjtë &nbsp;kapeshin në flagrancë <br />duke vjedhur proteza penisësh artificialë …<br />gjeneralë në pension pohonin lidhjet e fshehta me armikun<br />dhe studentë të plakur para kohe<br />të pashpresë në kërkim të ndonjë revolucioni të ri<br />që mesa dukej nuk ekzistonte…<br /><br />* * *<br /><br />njerëzimi kish pasur mbifuqinë e duhur për të rrënuar tabutë e fundit,<br />por edhe dobësinë e tij &nbsp;për të administruar gërmadhat e tyre…<br />shkaterrimi kish qenë&nbsp; kaq&nbsp; i lehtë...<br />qytetërimi më në fund kish arritur të kuptonte<br />pashërueshmërinë e sëmundjes së tij të fshehtë…<br /><br />nën moton “ Njih vetveten!“<br />njeriu&nbsp; kuptoi që thellë&nbsp; tij &nbsp;fshihej<br />një krijesë e paskrupullt,<br />në&nbsp; dukje&nbsp; e pafaj...<br />një kafshëz e rrezikshme<br />vrastare<br />egoiste<br />që shpesh në mungesë të viktimës<br />gëlltiste veten e saj …<br /><br />Era e Ndryshimeve i bëri njerëzit kameleonë <br />por duke dashur të tregohen origjinalë,<br />njerëzit u tjetërsuan aq shumë<br />filluan të ringjanin me të tjerët<br />dhe kameleonët&nbsp; u bënë majmunë…<br /><br />“Kush i bën gropën shokut, bie shoku në gropë!“<br />- filozofia e saktë e epokës…<br />paraja si edhe më parë vazhdonte të lëvizte botën<br />dhe në bursën e vlerave njerëzore<br />një thes mut kushtonte më shtrenjtë<br />se sa një kokteil &nbsp;lotësh…<br /><br />* * *<br /><br />në fillim të kësaj epoke kisha njohur Fridën,<br />tek e cila Era e Ndryshimeve<br />kish lënë shenja tepër të pazakonta:<br />kish mbetur e pandryshuar<br />si një simbol&nbsp; përkushtimi dhe sinqeriteti…<br />model mirësie aq i ndryshëm<br />nga nënproduktet e Çlirimit dhe të Emancipimit…<br /><br />i pëlqenin lulet&nbsp; dhe ngjyra e kaltër…<br />skuqej kur lexonte ditarin tim…<br />dhe vargun tim epshpërndritur<br />me dënesë qante&nbsp; kur shikonte<br />“Gone with the wind”…<br />shkonte në kishë çdo të dielë<br />dhe me mua bënte dashuri me dritën fikur…<br /><br />luante në piano hymne fetare…<br />ballada rock-u &nbsp;të viteve shtatëdhjetë<br />dhe besonte se në vitin dymijë <br />kjo botë e dhjerë &nbsp;&nbsp;do të shkonte&nbsp; tatëpjetë…<br />…………………………………<br />kish ardhur me mua thjeshtë për të mëkatuar…<br />mëkati më i vogël që mund të bënte<br />dhe unë i jepja të drejtë…<br /><br />&nbsp;(por isha&nbsp; larguar nga ajo dy javë më pas...<br />më &nbsp;dërmonte &nbsp;pafajësi’ e&nbsp; Fridës<br />kur&nbsp; veten &nbsp;pyesja &nbsp;orë e ças’<br />sa kohë mund të jetojë i lumtur një burrë<br />i mbyllur në një dhomë me një pikturë,<br />qoftë kjo edhe e MonaLizës…)<br /><br /><br /><strong>(2000 - 2011)</strong><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-3464385788946028878?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-66587907781373339862011-04-18T23:51:00.000-07:002011-04-18T23:51:17.975-07:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div>ndodhi në perëndim…bash në zemër të&nbsp; Torontos…<br />diku pranë &nbsp;&nbsp;statujës së Çurçillit…<br />në atë sheshin me&nbsp; pëllumba të bardhë…<br />aty &nbsp;në &nbsp;Freedom&nbsp; Arches…<br />plakun &nbsp;me swastikën në xhup të stampuar<br />zvarrë e tërhoqi…<br />zvarrë…<br />dhe policëve të zellshëm ia&nbsp; dorëzoi<br />turma &nbsp;që në delir &nbsp;&nbsp;duartrokiti &nbsp;<br />djaloshin&nbsp; trendy me &nbsp;sy të zgurdulluar<br />e me drapër e çekan &nbsp;në stemën&nbsp; e&nbsp; kokores së &nbsp;tij<br />kur turfulloi &nbsp;dhe shau me një anglishte të kulluar<br />"damn you nazi bastard<br />damn you fucken nazi!”<br />…………………………………………….<br />pëllumbat &nbsp;të trembur fluturuan…<br />fluturuan larg e &nbsp;s’më panë<br />ndërsa &nbsp;largohesha &nbsp;më i kthjellët se kurrë…<br />ashtu…me një iluzion më pak…<br /><br /><br /><strong>(19, Prill, 2011)</strong><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-6658790778137333986?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-35759277637193308252011-04-05T21:13:00.000-07:002011-04-05T21:13:02.691-07:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div><div class="clearfix"><div class="mbs uiHeaderSubTitle lfloat fsm fwn fcg">sa shum’ andrruem n’jetën ton’</div></div>dhe jetën e bam'&nbsp; andërr,<br />sa shum’ andrruem…sa shum’,<br />dhe jetën e bam' gjum’…<br /><br /><br />jeta qeka nji andërr e madhe,<br />andrra &nbsp;qeka nji gjum’ i gjat’…<br />lum’ &nbsp;i pazashëm nan &nbsp;qepalla strukun…<br />dhe padashtun&nbsp; n’gjum’ &nbsp;bim’ &nbsp;qi t’shofim nji andërr…<br />e tan jetës flejm’ n’arrati&nbsp; prej vetes<br />boll qi andrrën ta shofim t’bukur...<br /><br />* * *<br /><br />kët bot’&nbsp; gjumashësh sa fort du&nbsp; ta zgjoj…<br />ndaj &nbsp;kam nji andërr <br />qi t’mos kem ma andërr<br />e nji bot’ &nbsp;pa andrra&nbsp; t’arnoj…<br /><br />por<br /><br />ty&nbsp; veç n’andërr t’kam pa<br />për jet’ e mot<br />e&nbsp; s’di a je…<br />e s’di si je…<br />veç di qi je…<br />atje… <br />n’andrrat &nbsp;bardhezi &nbsp;&nbsp;ku &nbsp;m’endet&nbsp; anda<br />n’vegime&nbsp; agimesh qi ata s’i&nbsp; shofin dot<br />…………………………………………<br />kam nji andërr&nbsp; t’mos kem ma andërr<br />e nji bot’&nbsp; pa andrra&nbsp; t’arnoj…<br />po ata&nbsp; flejn'<br />flejn' &nbsp; edhe kur&nbsp; s'kan'&nbsp; andrra<br />e mu rilindjesh&nbsp; m’vdes&nbsp;&nbsp; andërranda<br />n’kët botën time&nbsp; ku &nbsp;pa gjum’ &nbsp;rrnoj…<br /><br /><br /><br /><strong>(1996 - 2011)</strong><br /><strong> ©Artan Gjyzel Hasani </strong><br /><br /><br /><br />edhe ne shqipen standarde:<br /><br /><strong>Endërrënda</strong><br /><br /><br />sa shumë ëndërruam në jetën tonë<br />dhe jetën e bëmë &nbsp;ëndërr,<br />sa shumë&nbsp; ëndërruam…sa shumë,<br />dhe jetën e bëmë &nbsp;gjumë…<br /><br /><br />jeta qënka një ëndërr e madhe,<br />ëndrra &nbsp;qënka një gjumë i gjatë…<br />lumë &nbsp;i pazëshëm nën &nbsp;qepalla strukur…<br />dhe padashur&nbsp; në gjumë &nbsp;biem që t’shohim një ëndërr…<br />e tërë jetës flejmë në arrati&nbsp; prej vetes<br />mjaft që ëndrrën ta shohim të&nbsp; bukur...<br /><br />* * *<br /><br />këtë botë&nbsp; gjumashësh sa fort dua&nbsp; ta zgjoj…<br />ndaj &nbsp;kam një ëndërr <br />që t’mos kem më ëndërr<br />e një &nbsp;botë &nbsp;pa ëndrra&nbsp; t’arnoj…<br /><br />por<br /><br />ty&nbsp; veç në ëndërr të kam parë<br />për jetë e mot<br />e&nbsp; s’di a je…<br />e s’di si je…<br />veç di që je…<br />atje… <br />në ëndrrat &nbsp;bardhezi &nbsp;&nbsp;ku &nbsp;më endet&nbsp; ënda<br />në vegime&nbsp; agimesh që ata s’i&nbsp; shohin dot<br />…………………………………………<br />kam një ëndërr&nbsp; t’mos kem më ëndërr<br />e një &nbsp;botë&nbsp;&nbsp; pa ëndrra&nbsp; t’arnoj…<br />po ata&nbsp; flejne<br />flejne &nbsp; edhe kur&nbsp; s'kane&nbsp; endrra<br />e mua&nbsp; rilindjesh&nbsp; më vdes&nbsp;&nbsp; ëndërrënda<br />në këtë &nbsp;botën time&nbsp; ku &nbsp;pa gjumë &nbsp;rroj…<br /><br /><strong>(1996 - 2011)</strong><br /><strong> ©Artan Gjyzel Hasani </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-3575927763719330825?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-77752799861236013402011-03-31T22:06:00.001-07:002011-03-31T22:06:46.049-07:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div><div class="clearfix"><div class="mbs uiHeaderSubTitle lfloat fsm fwn fcg">në një hotel kurvash&nbsp; shumë vite më parë</div></div><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div>në lagjen "Plakë"&nbsp; të&nbsp; Athinës së vjetër<br />mes gjinjve&nbsp; të rumunes&nbsp; Adrianë &nbsp;kalova<br />të ftohtin e një dimri &nbsp;në&nbsp; zjarrmi dhe epshe…<br /><br />* * *<br /><br />mbaj mend një&nbsp; ditë në dhomën e saj<br />ndërsa&nbsp; hyra&nbsp; si gjithnjë i turbulluar<br />dy femra lakuriq mbi të njëjtin&nbsp; shtrat&nbsp; gjeta…<br />dy flutura nga i&nbsp; njëjti zjarr përvëluar…<br /><br />një vashë e panjohur…e ndrojtur&nbsp; shtrirë…<br />strukur nën sqetullën e rumunes Adrianë<br />e zbehtë si nje re… me sytë &nbsp;si dy rubinë<br />mbi jastëkun &nbsp;e bardhe të verdhët flokët e saj…<br /><br />dhe mendova atë që&nbsp; do mendonte&nbsp; çdo burrë<br />dhe gjakun&nbsp; ndjeva&nbsp; të më&nbsp; buçasë<br />deri në mengjes&nbsp; do t’iu bëja dashuri<br />rumunes Adrianë&nbsp; dhe &nbsp;të panjohurës vashë…<br /><br />por ndërsa u zhvesha dhe mbathjet hoqa<br />Adriana &nbsp;çarçafin nga trupi i vashës&nbsp; largoi..<br />përgjakur &nbsp;ajo gjë e bukur mes kofshëve të saj<br />buçimën&nbsp; e gjakut papritmas&nbsp; ma ndaloi…<br />dhe&nbsp; me zerin e trashe qetesisht me tha:<br />“i kanë ardhur&nbsp; “ato” për të parën herë<br />ndaj sot do kënaqesh veç me mua<br />dhe e vogla &nbsp;&nbsp;në heshtje do&nbsp; të mësojë<br />si bëjnë&nbsp; dashuri një burrë e një grua”<br /><br />vetëm me Adrianën bëra dashuri&nbsp; atë natë<br />ndërsa vetëm&nbsp; me sy vashën e re shijova<br />në ikje&nbsp; i putha veç buzët &nbsp;e saj<br />e veç me qershi&nbsp; të kuqe &nbsp;ia mbolla…<br /><br />nuk ia trazova ullishtën e syve…<br />as gjinjtë&nbsp; si&nbsp; limonë&nbsp; nuk e ndjenë &nbsp;prekjen time…<br />as&nbsp; format tunduese si dunat në shkretëtirë...<br />pjeshka pushverdhë mes kofshëve &nbsp;&nbsp;të njoma<br />një herë në&nbsp; muaj do çelte&nbsp; luleshtrydhe…<br />një herë në muaj veten do pyeste<br />“më mire të jesh grua...apo fëmijë më mirë...?"<br /><br />e ndërsa&nbsp; paratë&nbsp; po lija mbi&nbsp; komodinën e vjetër<br />Adriana &nbsp;luleshtrydhen me sy&nbsp; kish &nbsp;përpirë<br />duart e dridhura vuri te barku...<br />të përgjakej edhe vetë &nbsp;&nbsp;pati &nbsp;dëshirë...<br />dhe me gjakun e vashës&nbsp; gjinjtë e vet përflaku...<br /><br /><br />* * *<br /><br />vite më vonë&nbsp; nga&nbsp; lagja “Plakë”&nbsp; kalova<br />e ndërmënd më erdhi rumunja Adrianë<br />në&nbsp; tavernën e&nbsp; Jorgos&nbsp; &nbsp;rastësisht mësova<br />se&nbsp; vasha e panjohur&nbsp; kish qenë&nbsp; bija e saj…<br /><br /><br /><strong>(31 Mars, 2011)</strong><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-7775279986123601340?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-82761030172444298612011-03-18T10:56:00.000-07:002011-03-18T10:56:04.185-07:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div><strong>&nbsp;</strong>në shtratin tim &nbsp;mund të të jap veç seks,<br />por &nbsp;ti me ngulm &nbsp;kërkon dashuri…<br />dhe s’e kupton që unë nuk mundem &nbsp;të të fal<br />magjinë që &nbsp;deri dje ta jepte ai…<br />…………………………………<br />oh…perëndi…kjo &nbsp;histori e vjetër...<br />sa shpesh zhgënjimi nga dashuria<br />e bën &nbsp;një grua të &nbsp;shkojë me &nbsp;një tjetër…<br /><br />* * *<br />nuk është gjak lëkurës sime derdhur<br />ajo që thithin buzët e tua,<br />është mirazh i kafshimeve të dikurshme<br />në syte e tu të skuqur...<br />është dhimbje...<br />gërryerje...<br />thonjgërvishtje...<br />epsh mollëkafshuar evash<br />padrejtësisht të&nbsp; adamizuara...<br />……………………….<br />s’është prush, &nbsp;por hi…<br />ështe plaga ime&nbsp; pa gjak<br />sa herë më afrohet një femër<br />si ti.<br /><br /><br />* * *<br /><br />kam qenë edhe unë këtu ku je ti tani<br />kur &nbsp;veten e përhumba &nbsp;&nbsp;jetëve&nbsp; të të tjerëve<br />e ajo&nbsp; çdo ditë e më shumë më harronte…<br />hieroglife&nbsp; kineze&nbsp; të ngatërruar<br />besime dhe premtime<br />fjalë të pathëna kurrë<br />dhe unë i verberi që&nbsp;&nbsp; donte&nbsp; t’i deshifronte<br />mes &nbsp;&nbsp;turmës hokatare<br />që shpallte vetmine time…<br />……………………………<br />ka qenë një kohë kur qiej&nbsp; të panjohur<br />fluturimet shkujdesur m’i tradhëtuan…<br />si gruaja kur &nbsp;braktis një burrë…<br /><br />* * *<br /><br />njësoj të braktisur, por në kohë&nbsp; të ndryshme…<br />prandaj&nbsp; kaq të ndryshëm…<br />dhe ja ku jemi&nbsp; sot<br />……………………………..<br />ti me të &nbsp;freskëtën&nbsp; të lagurën plagë<br />unë&nbsp; burri që&nbsp; asgjë s’e plagos dot……<br /><br />* * *<br /><br />e ti tashmë je e vdekur për atë?<br />nuk të do më?<br />për ty s’ka mall?<br />mos qaj!<br />që të shkosh në parajsë më parë duhet të vdesësh…<br />por ti vdis e re<br />sa më vonë të jetë e mundur…<br />……………………………….<br />në ferr shkohet edhe i gjallë…<br /><br />* * *<br /><br />nuk të do më?<br />për ty s’ka mall?<br />të &nbsp;paska harruar?<br />dashuria nuk prenotohet<br />si në një hotel me parapagim:<br />"ju lutem më mbani një vend DASHURI bosh<br />për korrikun e ardhshëm!"....<br />dashuria thjeshtë...NDODH ,<br />pavarësisht kohës apo njeriut të gabuar...<br />ndaj mos qaj!<br />dje dashuria e bënte të mos e ndjente kohën...<br />sot koha e bën të mos ndjejë dashurinë…<br />por ti mos derdh lotë të rinj &nbsp;mbi brenga të vjetra…<br />brenga të tjera më pas do të vinë…<br /><br /><br />* * *<br /><br />eja pra &nbsp;vogëlushe…<br />të lutem mos qaj…<br />kujto vullkanin që të harrosh tërmetin…<br />që të blesh lumturi duhet të shesësh shpirt…<br />jo gjithnjë dashuria është ajër...<br />nganjëherë frymëmarrja eshtë e dëmshme për shëndetin…<br /><br /><br /><strong>(2008&nbsp; &amp; 2011) </strong><br /><br /><strong> ©Artan Gjyzel Hasani </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-8276103017244429861?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-5429402785433583042011-03-05T12:46:00.000-08:002011-03-05T12:46:50.597-08:00<div>gjarpërin e vrava dhe helmin ia piva<br />që t’mos më helmonin të tjerët…<br />gëlltita&nbsp; krokodilin<br />dhe lotët&nbsp; e tij&nbsp; atyre ua &nbsp;fala…<br />shpërblim për funeralin tim…<br /><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-542940278543358304?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-70918463054113398402011-02-26T11:18:00.000-08:002011-02-26T11:18:23.687-08:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div>Hapësira &nbsp;është mbushur me yje&nbsp; balte, e dashur,<br />dhe vend&nbsp; varri për ne aty s’ka…<br />me cigare&nbsp; diellin do&nbsp; ta djeg...<br />derën e qiellit pas vetes&nbsp; do mbyll...<br />do zbresim poshtë e do marrim dhenë<br />atje poshtë&nbsp; ku jetojnë ata…<br /><br />Do&nbsp; të&nbsp; shajnë nëper dhëmbë kostumin tim<br />këmishën<br />gravatën<br />këpucët<br />si dhe fustanin tënd&nbsp; të ri...<br />por ti mos&nbsp; u mërzit e dashur<br />kështu i&nbsp; kanë&nbsp; zakonet në&nbsp; k’to&nbsp; anë...<br />le të zhvishemi që ata të merren më lehtë<br />me rrobat&nbsp; tona...<br />që ne të dy&nbsp; të merremi më bukur<br />me trupat&nbsp; tanë…<br /><br />Po&nbsp; të &nbsp;dilnim&nbsp; lakuriq&nbsp; para tyre<br />ata përsëri&nbsp; do&nbsp; na i shanin&nbsp; trupat joshës...<br />do i quanin&nbsp; të shëmtuar e të rrudhur<br />dhe ne përsëri do zhvishnim lëkurën dhe mishin<br />që ata&nbsp; të merreshin me lehtë me trupat tanë<br />e ne me skeletët&nbsp; tanë të bukur…<br /><br />Ne mund t’iu&nbsp; tregojmë&nbsp; atyre edhe skeletët tane<br />dhe&nbsp; ata nuk do guxonin &nbsp;kurrë&nbsp; t’i shanin<br />e&nbsp; atëhere&nbsp; ndoshta do na linin të qetë…<br />do na harronin&nbsp; e do na sillnin lule<br />mes lotë&nbsp; krokodilësh si vesa e mëngjesit...<br />por ne e dimë&nbsp; nga atje lart ku ishim,<br />jo gjithnjë&nbsp; lulja është syri i virtytit<br />më&nbsp; shpesh&nbsp; është&nbsp; percja e vesit…<br /><br />Po fundja&nbsp; eja të vdesim<br />për hir të këtij&nbsp; funerali&nbsp; kaq të bukur...<br />nuk është&nbsp; rradha jonë<br />por kjo s’ka&nbsp; rëndësi…<br />eja…<br />rast tjetër më të mirë nuk do&nbsp; të kemi<br />nuk e sheh që kanë sjellë priftin më të mirë?<br /><br />Nuk e sheh që kanë sjellë buqetat më&nbsp; aromëmira?<br />Nuk e sheh si shndrin dorëza e florinjtë e arkivolit&nbsp; të praruar?<br />Nuk e sheh që kanë sjellë varrmihësit më me përvojë?<br />Nuk e sheh se cfarë&nbsp; dhe i shkrifët&nbsp; e i ngrohtë anës gropës avullon?<br />Nuk e sheh sa shumë njerëz kanë ardhur&nbsp; për lamtumirën e fundit?<br />Nuk i shikon?<br /><br />Nuk do derdhin asnjë lot për ne…<br />por ti mos mendo keq për ta…<br />E&nbsp; si&nbsp; do&nbsp; të mundnin?<br />Një jetë&nbsp; të tërë jetojnë&nbsp; pranë varrezës<br />e ne një jetë&nbsp; të tërë &nbsp;pranë tyre&nbsp; vetmojmë…<br /><br />Eja &nbsp;të vdesim sot<br />për hir&nbsp; të&nbsp; këtij funerali&nbsp; kaq&nbsp; të bukur…<br />e&nbsp; nesërmja&nbsp; është dikur…<br />mosvdekja&nbsp; nuk është&nbsp; pavdekësi…<br />………………………………..<br />eja, e dashur,<br />nuk është&nbsp; rradha jonë…<br />dhe nga mallkimi i tyre&nbsp; ndoshta<br />rradha s’na vjen kurrë…<br /><br /><br /><br /><strong>(1993)</strong><br /><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-7091846305411339840?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-20592412461091504612011-02-19T20:11:00.000-08:002011-02-19T20:11:32.128-08:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div>grua, ti nuk e di,<br />por ndoshta edhe e di<br /><br />që më neverit ky burg…<br />kjo qeli bashkëshortore<br />ku asgjë më s’më ndjell<br />kësaj ore të vonë<br />dhe shtrati ynë epik<br />legjendaro- heroik<br />së fundmi &nbsp;më bën të vjell<br />pavarësisht stoicizmit tonë…<br /><br />më janë neveritur abazhurët…<br />kuvertat e mëndafshta…<br />perdet…<br />qirinjtë aromatikë…<br />carcafët që ndrrohen cdo ditë<br />nudoja e Rubensit mbi kokë…<br />kolltuku pranë pasqyrës<br />ku tangat e tua &nbsp;hidhen pa kujdes…<br />librat e Danielle Steel mbi komodinën tënde<br />Bukowsk e &nbsp;Miller pranë telefonit…<br />puthjet e ‘natën e mirë”-s dhe puthitjet…<br />pordhët aksidentale &nbsp;në gjumë…<br />gërhitjet<br />dhe mbathjet e mia &nbsp;mbi parket&nbsp; cdo mëngjes…<br /><br />më janë mërzitur ornamentet<br />tavanet&nbsp; e varura dhe muret…<br />një jetë të tërë bashkë, grua,<br />jemi njohur më shumë se c’duhet…<br />më është mërzitur seksi që bëjmë<br />më janë mërzitur “herët”<br />dhe cigaret që shkujdesur ndezim<br />me hi na i pagëzojnë mëngjeset…<br /><br />cdo ditë e njëjta grua...<br />cdo dite i njejti burre...<br />cdo ditë e njëjta jetë...<br />cdo natë e njëjta “të dua”...<br />cdo natë e njëjta fletë...<br /><br />e tmerrshme&nbsp; dhe per&nbsp; ty, grua,<br />tërë jetën me të njëjtin burre:<br />të njëjtet sy te veshtrojne...<br />të puthin të njëjtat buzë...<br />i njëjti trup&nbsp; mbi tëndin...<br />frymëzim pa muzë...<br />i njëjti përqafim...i njëjti përvjetor...<br />të njëjtat ngërdheshje...<br />i njëjti zemërim...<br /><br />e&nbsp; tmerrshme edhe për mua<br />tërë jetën me të njëjtën grua,<br />në&nbsp; të vetmen...<br />të vetmen&nbsp; jetë...<br />dy vetë mbi një jastëk “mish e thua”<br />e në ëndrra gjithmonë një e tretë…<br />……………………………..<br />e megjithatë &nbsp;duhemi si më parë<br />dhe si dikur duam të bëjmë dashuri,<br />por në fakt vec&nbsp; qihemi&nbsp; sipas programit<br />në rutinën që na shkërdhen të dy…<br /><br /><br /><strong>(19 Shkurt, 2011)</strong><br /><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-2059241246109150461?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-58616198351924667182011-02-13T23:19:00.000-08:002011-02-13T23:19:22.573-08:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div><div class="clearfix"><div class="mbs mbs uiHeaderSubTitle lfloat fsm fwn fcg">ikën&nbsp; dhe kjo ditë&nbsp; në të njëjtën orë…</div></div>e zakonshme…<br />normale…<br />pa ngjarje &nbsp;&nbsp;horizontale…<br />me dinjitetin vertikal zvarrisur në punë të vet…<br />ikën pa i rënë në sy askujt<br />si një grua pa dashnor...<br /><br />vjen mbrëmja &nbsp;e më pas bëhet natë…<br />e vetmja&nbsp; që na bën bashkë…<br />turbulluar sytë&nbsp; e&nbsp; tu<br />të papriturën&nbsp; duke pritur…<br />gjurmë&nbsp; të gjelbërta&nbsp; kapronjsh të&nbsp; kaltër<br />ne lotin e&nbsp; drenushes mbytur<br />pengojnë sytë e mi &nbsp;që &nbsp;të shohin qartë…<br /><br />dhe nesër&nbsp; do vijë mëngjesi<br />dhe&nbsp; pjesë e botës së tyre&nbsp; do jemi&nbsp; përsëri<br />kur shfaqja e tyre do fillojë<br />këtij muaji&nbsp; të&nbsp; shkurtër&nbsp; të&nbsp; paharruar<br />Karnavale e&nbsp; Valentin&nbsp; klonuar<br />me lule<br />fanfara<br />dedikime<br />predikime<br />idhuj të&nbsp; dashurisë<br />dishepuj<br />……………………..<br />shfaqja&nbsp; do vazhdoje me prestidigjatorë të lodhur…<br />nën&nbsp; kapelet e &nbsp;&nbsp;vjetëruara &nbsp;që dje nxirrnin pëllumba…<br />tashmë &nbsp;fshehin &nbsp;veç &nbsp;lepuj…<br /><br />është ora ekzakte e &nbsp;harlekinëve...<br />ora &nbsp;kur ata s’mund të jenë&nbsp; vonë<br />…………………………………<br />loti &nbsp;faqes së &nbsp;tyre&nbsp; ngrirë-<br />ajsbergu i shpirtit tonë …<br /><br />por le&nbsp; t’iu japim&nbsp; atyre një puthje ngushëlluese <br />teksa malin e akullt &nbsp;&nbsp;përpjetë ngjisin,<br />ndërsa ne të dy&nbsp; në krahët e njëri tjetrit<br />thellësive&nbsp; tona të padukshme&nbsp;&nbsp; zbresim<br />per të &nbsp;&nbsp;bërë dashuri<br />horizontale<br />vertikale<br />diagonale<br />murale<br />pas murit që përjetësisht na ndan nga ata<br />………………………………………<br />dashuri pa &nbsp;statuja dhe piedestale<br />nëse&nbsp; vërtet një&nbsp; të tillë &nbsp;ka…<br /><br /><br />&nbsp;<strong>(13&nbsp; Shkurt, 2011)</strong><br /><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-5861619835192466718?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-28588321332116280572011-02-09T22:13:00.000-08:002011-02-09T22:13:32.763-08:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div><div class="clearfix"><div class="mbs mbs uiHeaderSubTitle lfloat fsm fwn fcg"><strong>&nbsp;</strong>Nënë,</div></div>e dashura&nbsp; ime nënë,<br />mos shko&nbsp; këtë mëngjes &nbsp;&nbsp;te varri i tim eti<br />është&nbsp; Dita e Të&nbsp; Dashuruarve…<br />shko më vonë atje<br />në mbrëmje&nbsp; kur&nbsp; askush&nbsp; s’të sheh<br />dhe tregoja&nbsp; të gjitha…<br /><br />eja , të&nbsp; shkojmë në vende<br />që&nbsp; të bënë të lumtur dikur<br />atij parku me shelgje ku&nbsp; puthjen e parë&nbsp; more<br />e &nbsp;të vetmen&nbsp; dashuri&nbsp; ndjeve&nbsp; gjirin të te djegë...<br />eja të&nbsp; shkojmë atje ku &nbsp;vajza u bë grua<br />te ajo dhomë&nbsp; e varfër &nbsp;ku&nbsp; me tim atë<br />për&nbsp; të parën herë bëtë&nbsp; dashuri<br />dhe&nbsp; përjetësinë&nbsp; njëri&nbsp; tjetrit&nbsp; i &nbsp;premtuat…<br /><br />eja &nbsp;dhe &nbsp;vër&nbsp; parfumin më të&nbsp; mirë<br />dhe vec për sot hiqi &nbsp;rrobat e zisë…<br />vishu&nbsp; sic&nbsp; do donte babai&nbsp; të visheshe<br />fustanin&nbsp; e kaltër&nbsp; dekolte…<br />bizhutë dhe sandalet&nbsp; që në dorë mbaje<br />sa herë që e dehur prej lumturisë<br />në krahët e tij &nbsp;rrugën për në shtëpi merrje…<br />ndërsa e qeshura jote kumbuese<br />erresirës&nbsp; i &nbsp;prishte qetësinë…<br /><br />eja të shkojmë në vende tunduese<br />që sot i ka mbuluar harrimi<br />ku xhelozinë ndjeve&nbsp; të të&nbsp; plagosë<br />dhe shtegëtimet e zogjve nise t’i dyshosh<br />pa e mësuar se kush e kish fajin<br />qielli<br />flatrat<br />apo fluturimi…<br /><br />dhe natën vonë&nbsp; shkoi pranë mermerit<br />thuaji se nga&nbsp; të gjithë premtimet<br />që shkujdesur&nbsp; të&nbsp; falte&nbsp; ai,<br />më e ëmbël ishte dhimbja…<br />mes mërmërimash &nbsp;bëji&nbsp; dashuri<br />falja edhe ti &nbsp;të gjitha<br />……………………………………<br />mjellmës&nbsp; klithmën që&nbsp; askush&nbsp; s’ia&nbsp; dëgjoi<br />tradhëtoja&nbsp; në mënyrën tënde&nbsp; të butë…<br />të bardhë&nbsp; dhe të urtë…<br />duke mbetur përjetësisht e tija…<br /><br />Nënë, mos shko&nbsp; këtë mëngjes &nbsp;&nbsp;te varri i tim eti<br />shko më vonë atje,<br />në mbrëmje&nbsp; kur&nbsp; askush&nbsp; s’të sheh<br />dhe tregoja&nbsp; të gjitha…<br />është Dita e të Dashuruarve,<br />e të dashurve…<br />e dashnorëve<br />e&nbsp; besnikëve&nbsp; dhe tradhëtarëve&nbsp; bashkë…<br />…………………………………………<br />është ditë e dashurive&nbsp; të zhurmshme<br />dhe &nbsp;e mjellmave që s’bëzajnë…<br /><br /><br /><strong>(10&nbsp; Shkurt, 2011)</strong><br /><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-2858832133211628057?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-70097773234655111322011-01-29T09:39:00.001-08:002011-01-31T03:16:01.970-08:00e dua shumë Atdheun, <br />o &nbsp;heronj&nbsp; pa heroizëm &nbsp;të&nbsp; vendit tim,<br />por preferoj më tepër &nbsp;ngrohtësinë e një &nbsp;&nbsp;femre…<br /><br />këmbana&nbsp; paqeje janë &nbsp;gjinjtë e saj<br />e unë&nbsp; këmbanari&nbsp; i tyre orgazmik<br />nga politika juaj i shkërdhyer<br />nga&nbsp; internacionalizmi&nbsp; juaj i&nbsp; neveritur...<br />nga globalizmi juaj&nbsp; i &nbsp;fyer…<br />nga patriotizmi juaj i rremë i lodhur...<br />jam&nbsp; bashkëqytetari&nbsp; juaj tragjikomik<br />që nesër shesheve do të vendosë<br />në vend të &nbsp;statujës së &nbsp;Heroit&nbsp; Kombëtar<br />Monumentin e Dashnores&nbsp; së Panjohur…<br /><br /><br /><b>(29 Janar, 2011)</b><br /><br /><b>©Artan Gjyzel Hasani </b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-7009777323465511132?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-857030120792006012011-01-12T22:16:00.001-08:002011-01-12T22:16:57.873-08:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div><div class="clearfix"><div class="mbs mbs uiHeaderSubTitle lfloat fsm fwn fcg">une s’të kam takuar &nbsp;kurrë ty…</div></div>nuk të kam parë…<br />nuk të njoh…<br /><br />por&nbsp; kur në një&nbsp; banket &nbsp;tajlandezësh<br />një pjatancë&nbsp; me midhje&nbsp; të gjalla &nbsp;më servirën<br />me&nbsp; banane&nbsp; dhe orkide&nbsp; anash zbukuruar<br />e diku pranë tyre &nbsp;ca&nbsp; briosh<br />kofshët e tua&nbsp; që nuk i kam parë kurrë&nbsp; përfytyrova<br />e &nbsp;atë&nbsp; gjënë tjetër&nbsp; domosdo…<br />domosdo të bukura&nbsp; e aromëmira,<br />përderisa &nbsp;dëshiron&nbsp; të&nbsp; m’i tregosh...<br /><br />dhe&nbsp; ndërsa &nbsp;alkooli &nbsp;përtej gurmazit tim<br />niagarë&nbsp; viagre mbi gjoksin &nbsp;leshator&nbsp; rrodhi<br />peceta&nbsp; që kisha mbi&nbsp; prehër përdhe &nbsp;u rrëzua...<br />e bardhë sic ishte&nbsp; më nuk ishte<br />kur&nbsp; vera&nbsp; e derdhur me lulëkuqe e mbolli…<br />e&nbsp; teksa kamarierja kineze &nbsp;u përkul&nbsp; ta merrte<br />e dy gjinj&nbsp; të hatashëm&nbsp; zbuloi<br />dora&nbsp; e ndrojtur e&nbsp; eskimezes &nbsp;që kisha pranë<br />ekuadorin tim &nbsp;fërkoi…<br /><br />por nuk doja me asnje&nbsp; femër nga ato ta bëja,<br />vecse me dorën time që orkidet&nbsp; kish prekur…<br />ndërsa kofshët e tua që nuk i&nbsp; kam parë&nbsp; kurrë<br />ndjeva të mos doja t’i tradhëtoja…<br />.......................................<br />u ngrita&nbsp; e në banjë&nbsp; hyra...<br />pas derës së saj&nbsp; të mbyllur<br />të gjitha gratë e botës i harrova…<br /><br />ja të gjitha këto ndodhën&nbsp; mbrëmë<br />kur&nbsp; një&nbsp; pjatancë me midhje të gjalla më ofruan...<br />mes orkidesh&nbsp; të bananta&nbsp; i avullti&nbsp; briosh...<br />dhe në mendje më erdhën<br />domosdo kofshët e tua…<br />kofshët e tua&nbsp; që &nbsp;kurrë&nbsp; s’i kam&nbsp; parë….<br />……………………….<br />të bukura&nbsp; domosdo<br />përderisa&nbsp; ke qejf&nbsp; të m’i &nbsp;tregosh…<br /><br /><br /><strong>(12&nbsp; Janar, 2011)</strong><br /><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-85703012079200601?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-31694355099778721822011-01-06T23:26:00.000-08:002011-01-06T23:26:30.121-08:00<div><h2 class="uiHeaderTitle"><br /></h2></div><div class="mbl notesBlogText clearfix"><div><br />e megjithatë&nbsp; ajo&nbsp; lëviz… <br /><br />lëviz &nbsp;brenda teje<br />në&nbsp; gjinjtë që ti &nbsp;prek<br />në barkun&nbsp; që përkëdhel<br />në&nbsp; venusin&nbsp; tënd &nbsp;ku&nbsp; jugë&nbsp; e ngrohtë&nbsp; fryn<br />të turbullon…<br />të huton…<br />dhe e imja bëhesh pa e ditur as vetë…<br /><br />e megjithatë&nbsp; ajo&nbsp; lëviz…<br /><br />lëviz brenda&nbsp; teje<br />ëmbël&nbsp; të trullos<br />nektar…<br />dehje…<br />dritë në sy bëhet…<br />regëtimë…<br />buzëqeshje…<br />dridhje e buzëve…<br />vështrimi im që qerpikëve të &nbsp;tu digjet<br />si heretiku mbi turrën e druve…<br /><br />e megjithatë&nbsp; ajo&nbsp; lëviz…<br /><br />lëviz&nbsp; brenda teje<br />të përflak…<br />epshet &nbsp;t’i &nbsp;përndez &nbsp;si &nbsp;natë&nbsp; gushti…<br />edhe kur &nbsp;eklipset &nbsp;e&nbsp; diellit&nbsp; tim<br />me hënat e heshtjes tënde vallëzojnë<br />melodi &nbsp;Kopernikësh të lodhur...<br />mbi&nbsp; Udhë të kalldrëmta Qumështi...<br /><br />e megjithatë&nbsp; ajo lëviz<br /><br />lëviz brenda teje<br />në &nbsp;ata sy qe nuk i shoh...<br />në&nbsp; akujt&nbsp; që &nbsp;kanë zënë të të shkrijne sqetullave ...<br />gjinjve të brishtë ku &nbsp;manushaqet e puthjes sime<br />vesë &nbsp;malli pikojnë …<br />nën ata flokë ku dimërojnë pranverat e tua...<br />lëndinë për këmbën e vockël&nbsp; dhe<br />hapat e fshehtë të vështrimit tënd<br />mendimi im bëhet<br />e ti<br />përditshmëria e një malli të paralajmëruar...<br /><br />e megjithatë ajo lëviz<br /><br />mëngjeseve&nbsp; të tua&nbsp; kur ndërsa dhëmbet lan<br />në pasqyrë kërkon sytë e mi...<br />mesditës&nbsp; tënde &nbsp;kur në tryezën e drekës<br />vë gabimisht një pjatë më shumë...<br />mbrëmjes&nbsp; tënde &nbsp;kur&nbsp; muzgun e heshtur për mua pyet ti...<br />të gjitha netëve&nbsp; të tua&nbsp; kur<br />mëngjesi...<br />mesdita...<br />mbrëmja....<br />pashmangshmërisht bëhen &nbsp;unë…<br /><br />e megjithatë&nbsp; ajo&nbsp; lëviz<br /><br />lëviz&nbsp; brenda teje<br />edhe kur&nbsp; të duket&nbsp; sikur më harron<br />e neveritur nga zemërimet&nbsp; dhe mëritë<br />nga&nbsp; dyshimet dhe mosbesimet…<br />edhe kur buzëqeshjen ngrin buzëve të mia<br />ndërsa me pinguinët e&nbsp; kokëfortësisë tënde<br />padashur më shndëron në&nbsp; Anktarktidë...<br /><br />e megjithatë&nbsp; ajo&nbsp; lëviz<br /><br />lëviz&nbsp; brenda teje<br />edhe pse mengjeset tona tashmë nuk takohen…<br />as netët...<br />as muzgjet që pikojnë&nbsp; pikëlllim…<br />leviz&nbsp; brenda &nbsp;teje kur &nbsp;me &nbsp;spërkatje&nbsp; vargjesh<br />ëndrrën që kam parë&nbsp; të pëshpëris<br />dhe ti magjishëm si mbrëmja<br />atje larg&nbsp; fle zgjimin tim...<br /><br /><br /><strong>(7 Janar, 2011)</strong><br /><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong><br /><br /><br /><br /><br /></div></div><form action="/ajax/ufi/modify.php" class="commentable_item autoexpand_mode" method="post" rel="async"><input name="charset_test" type="hidden" value="€,´,€,´,水,Д,Є" /><input autocomplete="off" name="post_form_id" type="hidden" value="b5f2a0587f46c27766647ec0331023e4" /><input autocomplete="off" name="fb_dtsg" type="hidden" value="Fqzh2" /><input autocomplete="off" name="feedback_params" type="hidden" value="{&quot;actor&quot;:&quot;109667425721571&quot;,&quot;target_fbid&quot;:&quot;181369355219471&quot;,&quot;target_profile_id&quot;:&quot;109667425721571&quot;,&quot;type_id&quot;:&quot;14&quot;,&quot;source&quot;:&quot;2&quot;,&quot;assoc_obj_id&quot;:&quot;&quot;,&quot;source_app_id&quot;:&quot;0&quot;,&quot;extra_story_params&quot;:[],&quot;content_timestamp&quot;:&quot;1294384196&quot;,&quot;check_hash&quot;:&quot;0d6c6518f263ba0e&quot;}" /><span class="UIActionLinks UIActionLinks_bottom" data-ft="{&quot;type&quot;:&quot;action&quot;}"></span><br /></form><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-3169435509977872182?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-10350656244553959422010-12-26T14:02:00.000-08:002010-12-26T14:02:11.995-08:00<div class="mbl notesBlogText clearfix"><div>kam njohur&nbsp; zhgënjime&nbsp; shumë në jetë<br />nga &nbsp;miq, shokë&nbsp; dhe&nbsp; femra…<br />zhgënjime kalendarësh...<br />pritjesh…<br />ikjeardhjesh…<br />zhgënjime alfabetësh ku mungonin&nbsp; gërma…<br /><br />por zhgënjimin që më vrau më shumë<br />e pashë&nbsp; dje te&nbsp; një fëmijë<br />kur &nbsp;mësoi&nbsp; se Santa Claus i dhuratave<br />me&nbsp; rrobat e kuqe veshur<br />dhe mjekrën e bardhë e të gjatë<br />ishte thjesht&nbsp; babai&nbsp; i tij…<br /><br />dhe sytë m’u përlotën si kurrë ndonjëherë<br />dhe për të gjithë&nbsp; fëmijët e botës&nbsp; qava<br />dhe për zhgënjimin e tyre të parë…<br />për fëmijërinë&nbsp; që kurrë&nbsp; s’vjen sërish…<br />për Santën e tyre të vrarë…<br />………………………………….<br />dhuratat&nbsp; që&nbsp; vogëlushit do i jepja<br />nga duart përdhe më ranë…<br /><br /><br /><br /><strong>(natë Krishtlindjesh, 2010)</strong><br /><br /><strong>©Artan Gjyzel Hasani </strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-1035065624455395942?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-31182112578606003552010-12-03T18:07:00.000-08:002010-12-03T18:09:20.251-08:00perëndojnë penelatat e pendimit mbi penis…<br />vagabond i vagullt i vaginës tënde muzgu…<br />përlotja loton lotë mbi të lodhurin iris<br />si mbi murgeshën e mbrëmjes murgu<br /><br />marramendja marrëzisht frymën ta merr<br />drithërimash ndricuar dritë e venitur<br />gjethe&nbsp; epshi&nbsp; gjelbëron gjiri i gjërë<br />thithur thithkat nga ethet plasaritur<br /><br />teksa buza përflaket e buzkuqin përbuz…<br />teksa goja jote (për)gojon kafshëzën time përsëri…<br />teksa gjuhët e çartura përçartjen përçojnë<br />trurit tim të trembur ku etur tretesh ti…<br />shtrydhet luleshtrydhja…<br />çahet…<br />spërkatur stërpik qerpikun pikë-pikë...<br />pikon...<br />kullon…<br />………………………………….<br />është ëndrra ime në syrin tënd…<br />mos ki frikë<br />.................<br />shfaqja mbaron...<br />perdja&nbsp; bie...<br />mbi gjinjtë e shuar fiken qirinjtë...<br /><br /><br /><b>(2008)</b><br /><br /><b>©Artan Gjyzel Hasani</b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-3118211257860600355?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-26147231611047073572010-11-06T09:49:00.000-07:002010-11-06T19:07:48.491-07:00si gurët e shahut pasi loja ka mbaruar<br /><br />mbretër e mbretëresha...kuaj e kështjella<br /><br />ushtarë e oborrtarë...të ngrënë a të gjallë<br /><br />në të njëjtën kuti mbyllen,<br /><br />ashtu në të fundmen ditë<br /><br />sekondat, minutat, javët,<br /><br />muajt, vitet që kujtesës sonë sillen…<br /><br />çdo gjë që sot kemi<br /><br />dhe ajo çka pas nesh mbetet<br /><br />gjithshka pra…<br /><br />gjithshka…<br /><br />sikur të mos kish qenë kurrë<br /><br />brenda një arke dikur do tretet…<br /><br /><br />* * *<br /><br />kur dyert janë mbyllur dhe trokitje s’ka<br /><br />e asgjë e kësaj bote më s’të çudit...<br /><br />kur lumenjtë e shpresës<br /><br />janë mbytur në një rrudhë<br /><br />vjen një ditë kur ti kupton<br /><br />se gruaja e fundit që të pret<br /><br />është e panjohura vdekje...<br /><br />ajo që kurrë nuk harron,<br /><br />e vetmja dashnore e përpiktë,<br /><br />e ndërsa ndjen se jeta po ikën<br /><br />kurreshtja për castin e fundit zë udhë…<br /><br /><br />* * *<br /><br />lërmë pra të mendoj për vdekjen, e dashur,<br /><br />krahët…përqafimi…puthja e saj<br /><br />si do jenë vallë?<br /><br />thonë e errët eshte ajo, <br /><br />por ndoshta edhe plot dritë…<br /><br />vdekja hidheron ata që kurrë s’jetuan…<br /><br />ata që nga e panjohura e jetës<br /><br />kishin aq shume frikë…<br /><br /><br />por sado e huaj të jetë<br /><br />e njohur do më duket...<br /><br />shumë do më dojë...<br /><br />kur pranë do t'më struket<br /><br />do bëj sikur e dua<br /><br />nëse vërtet…siç thonë…<br /><br />vdekja është grua…<br /><br /><br />* * *<br /><br />mos vdis para meje, e dashur…<br /><br />të lutem…<br /><br />prit edhe pak…<br /><br />më mjafton ajo çka brenda meje vdiq<br /><br />për sa kohë isha gjallë…<br /><br />kur ftesë e Vdekjes të vijë<br /><br />le t'më nxjerrin të parin nga dhoma…<br /><br />……………………………………..<br /><br />jam mësuar të rroj me shumë dashuri,<br /><br />por kurrë me dy kufoma…<br /><br /><br />të lutem mos vdis para meje, e dashur,<br /><br />me vdekjen lërmë të të tradhëtoj…<br /><br />të shkoj i pari unë…<br /><br />t’i ngop epshet e saj…<br /><br />dhe ta vë në gjumë<br /><br />e kur ti atje të vish <br /><br />në krah të të marr<br /><br />të jem prapë vetëm i yti…<br /><br />i yti edhe në varr…<br /><br />mos vallë po kërkoj shumë?<br /><br /><br />(5 Nëntor, 2010)<br /><br />©Artan Gjyzel Hasani<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-2614723161104707357?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-86808769290789933222010-10-31T20:50:00.000-07:002010-10-31T20:50:26.307-07:00do vijë mbrëmja kur rreth tryezës në shtëpi të ulur<br /><br />do flisni për fëmijët që po rriten ngadalë<br /><br />e për ju që u rritët aq shpejt…<br /><br />e kur ata në gjumë të kenë rënë<br /><br />teksa kolltuqeve të rehatshëm të jeni fundosur…<br /><br />një kafe të ngrohtë…<br /><br />një cigare ndezur ti<br /><br />ajo veshur lehtë…<br /><br />në dorë një gotë verë …<br /><br />dhe kur siç do mbrëmje pastaj<br /><br />në televizor do jepen<br /><br />reklamat e mesfilmit<br /><br />me një vështrim vjedhurazi profilit<br /><br />do e përkëdhelësh e do mendosh<br /><br /> “Vallë a më ka tradhëtuar ndonjëherë?”<br /><br /> <br /><br />se ndonjëherë mund të flesh<br /><br />me gratë e të tjerëve<br /><br />e një tjetër me tënden kushedi…<br /><br />por ti mos ki ftohte...<br /><br />nuk është dëborë ajo që bie…<br /><br />është brymë…<br /><br />kështjellë prej rëre është flirti…<br /><br />eklips prej reje tradhëtia…<br /><br />çbëhen me një frymë….<br /><br /> <br /><br />mos u merakos shumë<br /><br />për aromën e panjohur në flokë…<br /><br />as për atë shenjë kafshimi<br /><br />ne qafën e saj…<br /><br />as për ëndrrën që s’ia vjedh dot…<br /><br />as për dekoltetë që vesh përsëri…<br /><br />as për emrin e panjohur<br /><br />që ajo rënkon në gjumë…<br /><br />as të kujt ishin duart<br /><br />që përkëdhelën ata gjinj…<br /><br /> <br /><br />merre lehtë, miku im,<br /><br />errësira sjell veç mendime të zymta<br /><br />dhe netëve një e një rrallë bëjnë dy…<br /><br /><br /><br />........................................<br /><br />nganjëherë të qëllon të flesh<br /><br />me gratë e të tjerëve<br /><br />e një tjetër me tënden kushedi…<br /><br />por tani është mëngjes dhe ajo po fle<br /><br />lakuriq shkujdesur pranë teje<br /><br />me këmbën mbledhur<br /><br />siç të pëlqen ty...<br /><br /> <br /><br />(2008)<br /><br />©Artan Gjyzel Hasani<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-8680876929078993322?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-13172559382924983432010-10-27T20:00:00.000-07:002010-10-27T20:00:21.949-07:00<i>shenim i autorit: vec pak muaj pas krijimit te kesaj poeme ne Atdhe filluan trazirat dhe me pas ngjarjet vellavrasese te 97-tes.</i><br /><br /> <br /><br /> <br />Sa herë kujtoj Atdheun <br /><br />më vinë ndërmënd varrmihësit;<br /><br /> <br />Në varrimin e tim eti dikush<br /><br />solemnisht përmëndi ATDHEUN...<br /><br />qesha hidhurazi<br /><br />e teksa dëgjoja duartrokitësit<br /><br />ndjeva keqardhje për ATDHEUN<br /><br />me një copë më pak...<br /><br />……………………………….<br /><br />për herë të parë babai im po merrte<br /><br />me vete një copë ATDHE…<br /><br />servirur bujarisht mbi një lopatë…<br /><br /> <br />* * *<br /><br />Po ç’është vallë ATDHEU?<br /><br /> <br />Një copë dhe dhe hija jonë mbi të.<br /><br />Aty çdo çast jeton dhe vdes nderi,<br /><br />vesi, dashuria,<br /><br />urrejtja, lulja, thika,<br /><br />epshi dhe mëria,<br /><br />mirënjohja,<br /><br />mosmirënjohja,<br /><br />besa dhe gënjeshtra,<br /><br />miqësia, armiqësia…<br /><br /> <br />* * *<br /><br />Flasim për Atdheun,<br /><br />luftojmë,<br /><br />qajmë,<br /><br />mburremi,<br /><br />vritemi per të<br /><br />kujdes Atdheun…<br /><br />amanet Atdheun...<br /><br /> <br />dhe harrojme Vetveten,<br /><br />atdheun tonë më të parë,<br /><br />harrojme të flasim për të,<br /><br />të luftojmë për të,<br /><br />të qajmë për të,<br /><br />të vritemi për të,<br /><br />të mburremi për të,<br /><br />të turpërohemi për të,<br /><br />se është i vetmi Atdhe i YNI<br /><br />që fatkeqësisht shpesh<br /><br />ngjan shumë me vetminë…<br /><br />që sa pak i ngjan atij tjetrit,<br /><br />ATDHEUT me gërma kapitale,<br /><br />atij që askush nuk mund t'ia shtojë<br /><br />apo t’ia heqë madhështinë…<br /><br /> <br />Përse t'ia shtojnë?<br /><br />Përse t'ia heqin?<br /><br />Përse u dashka patjetër të bëjmë diçka për të?<br /><br />Fundja, ç'bën ATDHEU kur ne lindim,<br /><br />jetojmë,<br /><br />vdesim,<br /><br />kur sjellim në jetë fëmijë…<br /><br />në gëzimin tonë,<br /><br />në fatkeqësinë tonë,<br /><br />në brengën tone <br /><br />çfarë bën ai?<br /><br /> <br /><br />* * *<br /><br /> <br />A ia ka parë kush lotët Atdheut?<br /><br /> <br />A nuk jetojmë në të njëjtin Atdhe<br /><br />bashkë me miliona batakçinj,vrasës,hajdutë?<br /><br />A nuk themi fjalët më poshtëruese,<br /><br />gënjeshtrat më të mëdha në gjuhën e Tij?<br /><br />A nuk bëhen të mirat dhe të këqijat,<br /><br />nderimet dhe turpërimet në emrin e tij?<br /><br />A nuk e valvisin çdo ditë flamurin e Tij<br /><br />edhe duar të ndyra predikuesish të paskrupullt<br /><br />që flasin në emër të Tij?<br /><br /> <br />* * *<br /><br /> <br />ATDHEU na përket ne.<br /><br />Por ne jemi unë,ti,<br /><br />lypësi,mësuesi,prifti,<br /><br />kurva,gjykatësi,vrasësit,<br /><br />bankierët,kopilat,murgeshat,<br /><br />heronjtë, pijanecët,<br /><br />hajdutët,virgjëreshat,ushtarët,<br /><br />policët dhe poetët…<br /><br />nxënësit që buçasin korridorët<br /><br />dhe të gjithë njëzëri bertasim:<br /><br />ATDHEU !<br /><br />…………………………….<br /><br />Cili vrasës s'e ka kënduar Himnin Kombëtar?<br /><br />Më bukur nga të gjithë e këndojnë diktatorët.<br /><br /> <br />* * *<br /><br /> <br />Po kush do të më tregojë pra<br /><br />ç'është Atdheu?<br /><br />Kuptimin kësaj fjale<br /><br />kush ia gjen?<br /><br />Dheu i atit?<br /><br />I gjyshit apo i stërgjyshit?<br /><br />E ç'di Atdheu për ta,<br /><br />për timin a tëndin fjala vjen?<br /><br /> <br /><br />* * *<br /><br /> <br />ATDHEU është egoist<br /><br />si një fëmijë i përkëdhelur…<br /><br /> <br />Dhuroji Atij jetën tënde,<br /><br />përkujdesjen tënde,<br /><br />dashurinë tënde,<br /><br />pasurinë tënde,<br /><br />besën tënde<br /><br />burrërinë<br /><br />nëse vërtet je burrë<br /><br />e ATDHEU s'do të të harrojë.<br /><br />………………………………<br /><br />Falja batakçiut më të ndyrë të gjitha këto,<br /><br />edhe jetën tënde<br /><br />e natyrisht<br /><br />edhe ai s'do të të harrojë kurrë…<br /><br /> <br />* * *<br /><br /> <br />ATDHE<br /><br />Të nëpërkëmbën!<br /><br />Të poshtëruan!<br /><br />Të zbardhëm faqen!<br /><br />Të lartësuam!<br /><br />Në përjetësi ndriçon!<br /><br />………………………..<br /><br />Gjepura…<br /><br />fjalë boshe…<br /><br />ATDHEU bën pa virtutin<br /><br />po aq sa edhe me vesin tone…<br /><br /> <br />* * *<br /><br /> <br />Kur vdiqët,<br /><br />ju vranë,<br /><br />ju përdhunuan,<br /><br />kur nënat qanin mbi varret tuaja<br /><br />a vdiq ATDHEU?<br /><br /> <br />ATDHEU është i pavdekshëm<br /><br />si çdo gjë pa jetë.<br /><br /> <br />Ata që lindin,<br /><br />lindin në Atdhe.<br /><br />Ata që vranë,<br /><br />vranë në Atdhe.<br /><br />Ata që u vranë,<br /><br />u vranë në Atdhe.<br /><br />Teli me gjëmba<br /><br />rrethoi në Atdhe.<br /><br />Lulet që çelin,<br /><br />çelin në Atdhe.<br /><br />Edhe ato që vyshken,<br /><br />në Atdhe vyshken…<br /><br /> <br />Në Atdhe luhet komedia<br /><br />e njerëzit qeshin të lumtur…<br /><br />Në Atdhe luhet tragjedia<br /><br />e njerëzit derdhin të hidhurit lotë.<br /><br />Në Atdhe luhet edhe drama<br /><br />e njerëzit as qeshin…<br /><br />as qajnë dot…<br /><br /> <br />* * *<br /><br /> <br />A iu kujtua ndonjërit Atdheu,<br /><br />ndërsa bënte dashuri,<br /><br />martohej a divorcohej,<br /><br />pronësohej a shpronësohej,<br /><br />varfërohej a pasurohej,<br /><br />vritej a vriste,<br /><br />lindëte a vdiste?<br /><br /> <br />E kujtoj ATDHEUN kur në çaste delirante<br /><br />e pandeh veten hero.<br /><br />Më pas, si pas çdo deliri,<br /><br />qesh si i marrë,<br /><br />qaj si i çmëndur.<br /><br /> <br />* * *<br /><br /> <br />ATDHEU!<br /><br /> <br />Brodha nëpër botë<br /><br />dhe kudo njerëzit ngritën supet,<br /><br />kur dëgjuan emrin e Tij…<br /><br /> <br />Brodha nëpër Atdheun tim<br /><br />e kudo njerëzit ngritën supet<br /><br />kur dëgjuan emrin tim…<br /><br /> <br />Brodha kudo nëpër VETVETEN time…<br /><br />vrava e më vranë,<br /><br />dashurova e më dashuruan,<br /><br />mallkova e më mallkuan,<br /><br />përkëdhela e më përkëdhelën,<br /><br />tradhëtova e më tradhëtuan<br /><br />fala e më falen…<br /><br />e përsëri…përsëri…<br /><br />urreva e më urryen,<br /><br />gënjeva më zhgënjyen<br /><br />por më njohën…<br /><br />kudo më njohën<br /><br />e më thanë "JE TI!"…<br /><br /> <br />* * *<br /><br /> <br />ATDHEU!<br /><br /> <br />Kujt duhet t'i krenohemi<br /><br />me emrin e Tij për sa kohë nuk e dimë<br /><br />pse duhet D-O-M-O-S-D-O-SH-M-E-R-ISH-T<br /><br />të jemi krenarë?<br /><br />....................................<br /><br />Si mund të kenë Atdhe<br /><br />ata që kanë humbur Vetveten?<br /><br />Njeriu pa Vetvete <br /><br />s'është vecse lypsar...<br /><br /> <br />* * *<br /><br /> <br />ATDHEU!<br /><br /> <br />Ne dimë të vrasim.<br /><br />Të na vrasin.<br /><br />Të vetvritemi.<br /><br />Dimë edhe të varrosim të vrarët.<br /><br />Dhe vetveten.<br /><br /> <br />ATDHEU!<br /><br /> <br />Çdo çast i dhurojmë gropa të reja,<br /><br />solemnisht i quajmë varre<br /><br />që më pas të krenohemi me to.<br /><br />Ne s'dimë të dhurojmë jetë.<br /><br />Vdekje po.<br /><br /> <br />A thua jemi lindur të pajetë<br /><br />për t'u mburrur gjithmonë<br /><br />me të rënët,<br /><br />me të vrarët,<br /><br />me të vdekurit?<br /><br /> <br />ATDHEU u lodh nga vdekjet tona…<br /><br />u neverit... u ngrit<br /><br />e u largua nga ceremonia jonë e përjetshme mortore…<br /><br />Teksa kazma grryen prej trupit të Tij<br /><br />gjakun e ujshëm...<br /><br />teksa duart shkulin<br /><br />lule nga trupi i Tij,<br /><br />oh sa lehtë rikuperohet Ai,<br /><br />rigjenerohet…<br /><br />plehërohet…<br /><br />nga skeletët tanë të bujshëm…<br /><br /> <br />* * *<br /><br /> <br />E mohuam veten me gjithë ç'kishim<br /><br />e pastaj ia falëm ATDHEUT<br /><br />atë çka mbeti prej saj.<br /><br />Më pas ,<br /><br />të tjerë vetmohues<br /><br />me lopata vetmohuese në duar<br /><br />nxituan drejt vetmohimeve të reja.<br /><br />si prindërit e tyre…<br /><br />vetmohuar…<br /><br /> <br />* * *<br /><br /> <br />ATDHEU ka origjinalin e tij<br /><br />të papërsëritshëm,<br /><br />të paprekshëm<br /><br />dhe miliona kopje të keqpërdorura<br /><br />si fotografi porno në xhepin e ushtarit<br /><br />plot spermë dhe thërrime<br /><br />që i mburret rekrutit:<br /><br />"E sheh këtë?<br /><br />E njeh?<br /><br />Eshtë dashnorja ime!"<br /><br /> <br />* * *<br /><br /> <br />ATDHEU!<br /><br /> <br />Në radiografinë e Tij<br /><br />duken veç skeletët tanë<br /><br />me një gjurmë të zezë në gjoks<br /><br />aty ku mund të ishte<br /><br />zemra jonë e vetmohuar<br /><br />ose vendi ku ne vetvritemi aq natyrshëm<br /><br />nga thika vrastare e kohës së humbur<br /><br />në kërkim të madhështisë së varreve-<br /><br />-ideali ynë i përjetshëm…<br /><br />kurrorëzimi i mundit…<br /><br />kolera jonë e pashërueshme-<br /><br />Varret tona-<br /><br />argumenti ynë i vetëm<br /><br />në Gjyqin e Fundit.<br /><br /> <br />* * *<br /><br /><br />ATDHEU nuk ka vese…<br /><br />por ne luftojmë që ATDHEU të jetë krenar,<br /><br />mburracak, mospërfillës, egoist, i fuqishëm,<br /><br />kokëfortë, i pari në çdo gjë,<br /><br />më i miri,<br /><br />më i bukuri,<br /><br />më i mënçuri,<br /><br />më i përsosuri i gjithësisë<br /><br />(“A ekzistoka përsosmëria?”<br /><br />do të pyesë një nxënës mësuesen e biologjisë…).<br /><br /> <br />Vishjani këto tipare një njeriu<br /><br />dhe do të shihni sa i ftohtë do t'ju duket,<br /><br />se si ftohtësia e tij buzëqeshjen do t’ju ngrijë…<br /><br /> <br />* * *<br /><br /><br />ATDHEU është vërtet i dashur<br /><br />vetëm në Mitologjinë e Mërgimit...<br /><br />....................................<br /><br />një yll që sa më larg i qëndron<br /><br />aq më i bukur duket<br /><br />e kur pranë tij je për një cast<br /><br />të tjerë yje lakmon...<br /><br /> <br />por ka shpresë...ka...<br /><br />kur dikur do mësosh<br /><br />të njohësh e të gjesh<br /><br />Vetveten e Vetmohuar<br /><br />ta pranosh e pa kushte<br /><br />ta duash paskëtaj<br /><br />çdo sekondë të jetës tënde<br /><br />për aq kohë sa do rrosh…<br /><br />e bashkë me të<br /><br />pleqërinë<br /><br />rininë…<br /><br />kujtimet e bukura<br /><br />fëmijërinë…<br /><br />çfarë sot ke e nesër do kesh<br /><br />e çfarë pas vetes pakthim le...<br /><br />veç atëhere mund ta kuptosh<br /><br />magjinë<br /><br />që një copë të zakonshme<br /><br />dheu<br /><br />e shndrron përjetësisht në <br /><br />ATDHE…<br /><br /> <br /><br />(shtator, 1996)<br /><br />©Artan Gjyzel Hasani<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-1317255938292498343?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-65268415486539047312010-10-18T14:12:00.000-07:002010-10-18T14:12:43.406-07:00Kur unë të mos jem më<br /><br />dhe poezitë e mia t’i kesh lexuar të gjitha<br /><br />e kur bosh të ndjehesh si sonte<br /><br />largoji nipat harrakatë<br /><br />dhe pleqte e lodhur nga shtëpia...<br /><br />edhe bashkëshortin e bezdisshëm po ashtu....<br /><br />fiki dritat...<br /><br />ndizi qirinjtë...<br /><br />lehtësoje veten nga rrobat e tepërta...<br /><br />tymos diçka<br /><br />(jo domosdoshmërisht marihuanë)...<br /><br />pi pak alkool<br /><br />(jo domosdoshmerisht baccardin tim të preferuar)...<br /><br />dhe ulur përdhe...<br /><br />mbështetur diku pranë një kanapeje...<br /><br />me sytë mbyllur si dera<br /><br />dëgjo “When the music’s over”…<br /><br /> <br />dhe kujto se si kërkove te unë<br /><br />hijen e diellit që e mori buzëqeshja e femijëve…<br /><br />hijen e hënës që u tret ne lotet e te dashuruarve…<br /><br />hijen e yjeve që e vodhën gurët e çmuar të një unaze…<br /><br />hijen e dashurisë që e mban peng harrimi….<br /><br />hijen e martesës që e mori tej<br /><br />tymi i një cigareje<br /><br />me copëza dielli,<br /><br />hëne,<br /><br />yjesh e dashurish<br /><br />dredhur<br /><br />mbi letrën e bardhë të një ëndërrimi…<br /><br /> <br />kujto se si më pe një çast të jetës tënde<br /><br />kur zonjat kurvëronin valle dionisiake<br /><br />mbi rrushin tim gjetherënë...<br /><br />dhe që të më shihje përsëri<br /><br />guxove të fluturoje lart…<br /><br />shumë lart,<br /><br />në një tjetër qiell ,<br /><br />pa kufinj,<br /><br />me një blu aq të ndryshme ,<br /><br />me retë aq të çuditshme<br /><br />dhe me rrufetë që s’rreshtnin së djeguri<br /><br />krijesat e dobëta frikacake<br /><br />dhe ata që mendonin se ishin trima…<br /><br /> <br />kujto si hyre ne shtratin tim<br /><br />ashtu siç ishe...<br /><br />e etur...<br /><br />e dirsur...<br /><br />e nxehte...<br /><br />inkandeshence mishtore që tresje rrufete..<br /><br />nga goja jote mbi gjoksin tim lëshove<br /><br />gjarpërin e gjuhës të helmonte<br /><br />pahelmuar ç'kish mbetur nga ky trup…<br /><br />dhe sa doja të më dënoje<br /><br />me besnikëri të përjetshme<br /><br />ndaj kafshezes që rënkonte<br /><br />mes kofshëve të tua<br /><br />ulurimën e fundit të polifonisë së pashkruar<br /><br />të udhëtarëve anonimë...<br /><br />por jo…<br /><br /> <br />kujto se si u trëmbe e zbrite përsëri<br /><br />atje ku ishe mësuar të jetoje,<br /><br />në tokë,<br /><br />pranë zvarranikëve dhe rrufepritësve…<br /><br />kujto se që atje poshtë qielli t’u duk<br /><br />siç doje gjithmonë ta shihje ,<br /><br />i qetë dhe i parrezikshëm ,<br /><br />ndërsa unë nuk dukesha fare…<br /><br /> <br />Kur unë të mos jem më<br /><br />dhe poezitë e mia t’i kesh lexuar të gjitha<br /><br />mendo për një çast<br /><br />se çfarë do të jetë çasti tjetër…<br /><br />një pikturë anonime që e varim…<br /><br />e heqim…<br /><br />e rivendosim<br /><br />në të njëjtin të vjetrin mur…<br /><br />puthje e ëmbël<br /><br />dhe një dorë e vockël<br /><br />që abazhurin fik me delikatesë<br /><br />apo psherëtima e të ftuarit të fundit<br /><br />të një kortezhi<br /><br />që duke u larguar<br /><br />një qiri ndez me përtesë…<br /><br /> <br />Kur unë të mos jem më<br /><br />dhe poezitë e mia t’i kesh lexuar të gjitha<br /><br />e në sytë e një dashurie të re<br /><br />do të shohësh përsëri sytë e mi...<br /><br />kur në puthjen e saj<br /><br />të ndjesh puthjen time...<br /><br />kur në ardhjen e saj<br /><br />të ndjesh rikthimin tim…<br /><br />kur në flirtin e ri<br /><br />të rigjesh dashurinë e vjetër<br /><br />do kuptosh se është thjeshtë një iluzion<br /><br />ose një dashuri e madhe për vetveten…<br /><br />dhe do të qash…<br /><br /> <br />Kur unë të mos jem më<br /><br />dhe poezitë e mia t’i kesh lexuar të gjitha<br /><br />do të kuptosh pamundësinë time<br /><br />për të shmangur moslumturinë tënde<br /><br />si dhe një ëndërr pabesueshmërisht<br /><br />të besueshme,<br /><br />gabimisht aq të drejtë,<br /><br />pafajësisht aq fajtore,<br /><br />kumbueshmërisht aq të shkretë,<br /><br />dimërisht aq pranverore….<br /><br /> <br />pamundësinë tënde për të shmangur<br /><br />moslumturinë time<br /><br />si dhe një ëndërr,<br /><br />ah…sa fatkeqësisht…<br /><br />aq të ëndërrueshme…<br /><br /> <br />Kur unë të mos jem më<br /><br />dhe poezitë e mia t’i kesh lexuar të gjitha...<br /><br />kur harresa të tjerët në gjumë t'i verë...<br /><br />kujtomë si sonte<br /><br />dhe kuptomë për një cast<br /><br />sic të kuptova një jetë të tërë...<br /><br /> <br />(17 Tetor, 2010)<br /><br />©Artan Gjyzel Hasani<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-6526841548653904731?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-19173837606282999762010-10-11T17:11:00.000-07:002010-10-11T17:11:09.093-07:00Kjo duket si poemë<br /><br />por nuk është e tillë...<br /><br /> <br />është pemë<br /><br />ku vargjet si gjethe<br /><br />të përbaltur rrinë...<br /><br />hija nën të cilën<br /><br />për një çast pushuan...<br /><br />kur çasti mbaroi<br /><br />siç erdhën...<br /><br />pane...<br /><br />dhe shkuan...<br /><br />rrënjë rrënjëdala<br /><br />ushqyer nga thellësirat...<br /><br />pema ku zogjtë<br /><br />një herë cicërruan...<br /><br />në degën ku litar’ i kohës<br /><br />varte hapësirat...<br /><br /> <br />është peng...pengu im...<br /><br />sa herë që nuk dhashë<br /><br />siç di të jap unë<br /><br />atyre që merituan<br /><br />të merrnin aq shumë...<br /><br />është dashuri...<br /><br />përjetësisht e padhënë...<br /><br />pamundësirash robinjë gjithnjë e zënë...<br /><br />në kohë të gabuar <br /><br />padrejtësisht e vënë...<br /><br /> <br />është ikje…<br /><br />panik...<br /><br />arratisje…<br /><br />nga morg’ i dashurisë së vdekur<br /><br />ku kufomën të dy ia çojnë...<br /><br />(për ta vrarë dhe plagosur <br /><br />edhe njëri prej të dyve<br /><br />mjafton…)<br /><br /> <br />është brenga e rëndë<br /><br />zhgënjimi që mposht një burrë<br /><br />kur Penelopa e tij<br /><br />s’arrin t’ia tregojë<br /><br />pse qilimat e pritjes<br /><br />s’mbarojnë së thurruri kurrë...<br /><br /> <br />është zjarri ku unë digjem<br /><br />pa u bërë dot hi...<br /><br />është flaka që ndriçon<br /><br />atë që pas meje rri...<br /><br />është shkëndijëza që shuhet<br /><br />kur fiket një qiri...<br /><br />dhe fjollë e tymit më pas<br /><br />ajo që shikon ti...<br /><br /> <br />është jeta ku ne ecim<br /><br />pa u rrëzuar kurrë...<br /><br />është rrëzimi i përditshëm<br /><br />aty ku mungon një urë...<br /><br />është ura që nuk dimë<br /><br />se kur do të shtrijë trarët...<br /><br />ndoshta mungon lumi...<br /><br />brigjet...<br /><br />kalimtarët...<br /><br /> <br />Kjo duket si poemë,<br /><br />por nuk është e tillë...<br /><br /> <br /><br />(2006)<br /><br />©Artan Gjyzel Hasani<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-1917383760628299976?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-1990070869030804422010-10-11T17:04:00.001-07:002010-10-11T17:04:53.556-07:00pendimet e mia pafund...<br /><br />dhe prapë trok’ i zemrës pafund...<br /><br />ëndrra të abortuara dhunshëm<br /><br />zgjime në momentin jo të duhur...<br /><br />cka të tjerët e arritën lehtë<br /><br />për mua ah sa mund...<br /><br />sa mund...<br /><br /> <br />fëmijë një natë vere<br /><br />yjet që binin doja t’i prisja…<br /><br />dhe plot dëshirë duart<br /><br />zgjata unë..<br /><br />prita një jetë<br /><br />sa duart m’u lodhën<br /><br />e kurrë s’i kapa<br /><br />se ranë larg shumë…<br /><br /> <br />të nesërmet e mia gjithnjë<br /><br />ishin pulëbardha<br /><br />në detin blu më joshën<br /><br />të notoja larg shumë…<br /><br />e kur pranë tyre arrita…<br /><br />sa pranë…<br /><br />ah sa prane…<br /><br />s’ishte gjë tjetër<br /><br />vec e valëve shkumë…<br /><br /> <br />vjeshtat e të tjerëve<br /><br />pranverave të mia hedhur...<br /><br />udhëve aq të ndryshme<br /><br />mbi të njëjtin gur penguar…<br /><br />rrudhosur këndet e syrit<br /><br />vështrimi po ai…<br /><br />dritarja ime<br /><br />në murin e gabuar…<br /><br /> <br />në ëndrrën time<br /><br />gjithmonë i huaj…<br /><br />kujtimeve të të tjerave<br /><br />harruar......<br /><br />zgjimeve të pas epsheve<br /><br />përgjumur...<br /><br />dëshirave krahëprera mohuar…<br /><br />ferrparajsash gjithmonë i humbur...<br /><br />sa orë..<br /><br />sa ditë..<br /><br />sa muaj...<br /><br /> <br />ndoshta paska qenë vërtet<br /><br />e shkruar,<br /><br />fluturimet të më mbaronin<br /><br />kaq shpejt…<br /><br />po vallë përse o Zot<br /><br />u bë sic deshe Ti,<br /><br />sa herë që bëra<br /><br />sic desha vetë...?<br /><br /> <br />(2000)<br /><br />©Artan Gjyzel Hasani<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-199007086903080442?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-41752032476630285722010-09-29T19:26:00.000-07:002010-09-29T19:26:03.797-07:00e gënjeshtërt si parathënie libri<br /><br />është jeta ime<br /><br />dhe ëndrra çmimi që i vure ti…<br /><br />një libër që titullin ia shkruajtën të tjerët…<br /><br />e numrin e fletëve askush nuk ia di…<br /><br /> <br /><br />plakem...<br /><br />rrudhem… <br /><br />dhe për fatin tim të keq<br /><br />nuk jam djath...<br /><br />as letër dashurie <br /><br />e as verë…<br /><br />...........................<br /><br />kush më shijoi dhe me mua dje u deh<br /><br />nuk e di nëse do më gjejë tjetër herë…<br /><br /> <br /><br />thonë dashuria pleqërinë kuron,<br /><br />dhe zemrën që zvarritet me përtesë…<br /><br />por unë cuditerisht ndjeva të plakem<br /><br />kur pasioni që dashurinë gjeneron <br /><br />mjerueshëm degjeneroi<br /><br />në martesë…<br /><br /> <br /><br />fëmijë kur isha shumë frikë <br /><br />fundin e përrallës e kisha…<br /><br />më shumë se kuçedrën<br /><br />që shtatë kokë kishte…<br /><br />dhe nuk e dija që më i madhërishmi<br /><br />i të gjithë arteve,<br /><br />arti i mbarimit ishte…<br /><br /> <br /><br />kur u rrita mësova<br /><br />se dëshira për dëshira<br /><br />e kishte emrin mërzi...<br /><br />mërzia lindte vetminë<br /><br />e kjo dhimbjen….<br /><br />dhimbja kalonte,<br /><br />por bukuria mbetej…<br /><br />trishtimi tretej…<br /><br />e përsëri niste ëndrra<br /><br />ku fundi më dukej fillim…<br /><br />pikënisje në rrethin që mungonte…<br /><br /> <br /><br />e gënjeshtërt si parathënie libri<br /><br />është jeta ime,<br /><br />që s’ishte e imja në të vërtetë…<br /><br />.........................................<br /><br />por pjesëve të bardha<br /><br />mes rreshtave të shkruar…<br /><br />të bardha...<br /><br />te bardha..<br /><br />mermer...<br /><br />vdekja me siguri e imja do të jetë…<br /><br />......................................<br /><br />mes rreshtave ku jetova ashtu siç isha<br /><br />e jo siç më deshën njerëzit e tjerë…<br /><br /> <br /><br />(29 Shtator, 2010)<br /><br />©Artan Gjyzel Hasani<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-4175203247663028572?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-73826734961997374242010-09-23T19:34:00.000-07:002010-09-23T19:34:47.191-07:00dua ta bëjmë bashkë sonte këtë natë<br /><br />mes epshit padurimit dridhur…<br /><br />por ti je larg…<br /><br />e unë në një tjetër shtrat<br /><br />veten përkëdhel symbyllur…<br /><br /> <br />më mungojnë sytë…<br /><br />buzët e tua…<br /><br />flokët...<br /><br />të qeshurit…hareja...<br /><br />inati që të bën të mos derdhësh lotët...<br /><br />magjia që ti më fal,<br /><br />dehja...<br /><br /> <br />supet...<br /><br />lëkura...<br /><br />sqetullat...<br /><br />gjinjtë dhe barku yt...<br /><br />brenga që të rrudh vetullat...<br /><br />dëshira që të ndricon sytë...<br /><br /> <br />puthja dhe gjuha gjarpërushe...<br /><br />prekja,<br /><br />gishtërinjtë…thonjte e tu...<br /><br />kafshimet...<br /><br />veshtrimi yt djallushe...<br /><br />jeshilja jote mbi sytë e mi blu...<br /><br /> <br />aroma e trupit tënd…<br /><br />djersa…<br /><br />kërthiz’ e vockël që lëpija...<br /><br />trupi yt triumfesh harkuar<br /><br />mbi lumenjtë e pasioneve të mia…<br /><br /> <br />pëshpëritjet,<br /><br />ulurimat…ekstaza…<br /><br />rënkimet...përkujdesjet...<br /><br />pritja… ethja dhe tundimet....<br /><br />netët dhe mëngjeset...<br /><br /> <br />por më shumë më mungon ajo...e jotja...<br /><br />djepi i nxehtë i prekjeve drithëruese...<br /><br />krematoriumi i puthjes sime...<br /><br />zjarr që zjarre shuan dhe hirin ndez...<br /><br />netëve ku digjen epshe turbulluese...<br /><br />e ngrohtë...<br /><br />e lagët...<br /><br />rënkuese...<br /><br />Etna jote ku Vezuvi im vdes...<br /><br /> <br />(2005)<br /><br /> <br />©Artan Gjyzel Hasani<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-7382673496199737424?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-72523330257786146722010-09-17T19:09:00.000-07:002010-09-17T19:09:47.516-07:00e sjell ndërmend atë të shtunë…<br /><br />(e si mund ta harroja?)<br /><br />e mrekullueshme si një seks i ndyrë<br /><br />me një hënë magjike…<br /><br />më tërheqëse se të gjitha femrat në errësirë…<br /><br />i lumtur e i qetë pranë saj<br /><br />për sa kohë që nuk e dashuroja…<br /><br /> <br />ia mësova i ngeshëm e plot dëshirë<br /><br />që virgjëria është sëmundje e kurueshme...<br /><br />që sperma nuk është rrëshirë...<br /><br />që dashuria është kimi<br /><br />dhe seksi fizikë…<br /><br />që kur një femer fillon të kuptojë dashnorin<br /><br />pason vec heshtje dhe frikë….<br /><br /> <br />i shpjegova që meshkujt janë aq të ndryshëm<br /><br />si udha që ndjekin përrenjtë<br /><br />por shtrati i pasigurtë i dashurisë<br /><br />i bashkon të mëncurit me budallenjtë…<br /><br /> <br />i tregova që një grua kurrë<br /><br />nuk harron ata me të cilët ka fjetur...<br /><br />ndërsa të vetmet që kujton një burrë<br /><br />janë femrat që ia lanë të ngrehur…<br /><br /> <br />i thashë që ëndrrat e varfanjakëve<br /><br />janë shpesh kështjella rëre…<br /><br />kasollja e pasionit zakonisht bëhet varr…<br /><br />por nëse paraja nuk e blen dot dashurinë,<br /><br />përkohësisht me qira edhe mund ta marrë…<br /><br /> <br />* * *<br /><br />më pyeti si quhem...<br /><br />"por unë s'kam emër<br /><br />për sa kohë që në gjoks <br /><br />rreh ajo që quhet zemer...<br /><br /> <br />pa emër dashurite, pa emër urrejtjet,<br /><br />pa emër kenaqesitë, pa emër qejfmbetjet,<br /><br />pa emër epshi dhe sperma e derdhur,<br /><br />pa emër e gjelbërta aq papritur zverdhur...<br /><br /> <br />pa emër vështrimi, pa emër sytë,<br /><br />pa emër gjumi kur bëhet vet' i dytë...<br /><br />pa emër ëndrra, pa emër zgjimi,<br /><br />pa emër përkëdhelja, pa emër pallimi...<br /><br />pa emër loti që faqes rrëshket,<br /><br /><br />pa emër dhe zëri që heshtjes i flet...<br /><br />pa emër fëmijët që vijnë në jetë shurruar...<br /><br />pa emër të vdekurit varrezës së harruar...<br /><br />pa emër dhe rruga që ti e quan jetë,<br /><br />pa emër dhe turma që mua më tret...<br /><br />pa emër pulëbardha dhe shkum' e valëve pa emër...<br /><br />pa emër dhe gruaja që dot s'u bë femer...<br /><br />pa emër e verteta që nuk doli kurrë,<br /><br />pa emër mashkulli që hiqet për burrë...<br /><br />pa emër përbuzja, nderi dhe poshtërimi,<br /><br />pa emër piedestalet ku përmut adhurimi...<br /><br /> <br />pa emër e nesërmja drejt së cilës renda...<br /><br />pa emër e djeshmja që iku si ëndrra...<br /><br />pa emër premtimi që unazës sime fle...<br /><br />pa emër dhe balta ku gjurmën tënde le....<br /><br /> <br />pa emër këto fjalë që ti dëgjon tani...<br /><br />pa emër dhe emri që më vunë prindërit e mi...<br /><br />pa emër buzëqeshja që nganjëherë vret,<br /><br />të gjitha pa emër... e asgjë s'humbet..."<br /><br /> <br />* * *<br /><br />të gjitha cudirat ia thashë atë natë…<br /><br />(rast më të mirë nuk kishte:<br /><br />më pas do të ishte e lodhur…<br /><br />ose e clodhur shumë do të ishte…)<br /><br /> <br />pastaj lakuriq iu shfaqa unë...<br /><br />zog' i saj dridhej nën këmishë…<br /><br />u shqepëm në seks atë të shtunë<br /><br />dhe të dielen u rrëfyem në kishë….<br /><br /> <br />(2008)<br /><br />©Artan Gjyzel Hasani <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-7252333025778614672?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-21144112568981686112010-09-08T23:14:00.000-07:002010-09-10T19:00:54.654-07:00në vargjet e tua putanat<br /><br />u ndjenë zonja...<br /><br />zonjat kurva...<br /><br />pleqtë fëmijë...<br /><br />bashkëshortët të tradhtuar,<br /><br />Jezusi kopil...<br /><br />mëkatarët të virtytshëm...<br /><br />murgeshat lavire...<br /><br />trimat frikacakë...<br /><br />idhujt të rrëzuar...<br /><br />vec dashuria Perëndi...<br /><br />..........................<br /><br />(e unë<br /><br />sa herë botën e dhjerë Nevojtore e quajta<br /><br />aq herë vetes i thashe "Muti je ti!")<br /><br /><br /><br />do të ketë nga ata që si xhevahir<br /><br />do të të mbajnë në duar…<br /><br />do të ketë edhe nga ata që do të të<br /><br />mallkojnë…<br /><br />nganjëherë do gjëndesh dafinash mbuluar…<br /><br />nganjëherë vargjet e tua pellgje narcistësh<br /><br />do të turbullojnë…<br /><br /><br /><br />MORALIN prej kohësh e bëre EUNUK<br /><br />që lakuriqësine tende me detyrim të vështrojë,<br /><br />me pahir të buzëqesh në të rralle i gjori,<br /><br />ndërsa cenin e tij me mbathjet e tua<br /><br />përpiqet ta mbulojë…<br /><br /><br /><br />se ti më ngjan mua...<br /><br />je pjella ime…<br /><br />dhe kurrë në trupin tënd të zhveshur rrobën e huaj<br /><br />s’do pranosh:<br /><br />kur linde të mbështolla përgjakshëm me lëkurën time<br /><br />pulsi im – gjurma jote ngado që të shkosh…<br /><br /><br /><br />do cash mes udhëve ku ata<br /><br />nuk shkuan ndonjëherë…<br /><br />në gremina ku nuk guxuan<br /><br />të hedhin dot as vështrimin…<br /><br />mes shkretëtirës ku vec ti e di<br /><br />që një lule fle…<br /><br />mes brigjesh ku përrenjve<br /><br />do ua ndryshosh drejtimin…<br /><br /><br /><br />do njohësh të dëshpëruar me gurin në qafë varur…<br /><br />të pashpresë që harruar i ka fat’ i keq…<br /><br />do njohësh dhe njeriun...<br /><br />atë që akoma s’ka ardhur…<br /><br />atë që nga pas turmat zvarrë tërheq…<br /><br /><br /><br />në shpirtëra njerëzish që nga vetvetja<br /><br />kanë frikë…<br /><br />mes atyre që nuk njohin as besën<br /><br />e as nderin…<br /><br />kufomat që do ndeshësh mëshiroi<br /><br />cdo ditë…<br /><br />dhuroju parajsën<br /><br />kur njohin vec ferrin…<br /><br /><br /><br />nganjëherë do ngjash me të dlirën vashë<br /><br />që skuqet para një pike vese që pikon…<br /><br />nganjëherë do jesh e ëmbël<br /><br />si një përrallë<br /><br />pranë oxhakut kur nata heshtjen përgjon…<br /><br /><br /><br />nganjëherë kapricioze...<br /><br />rebele si yt atë…<br /><br />stuhi zemëratash që buzëqeshja në cast shuan<br /><br />por zemrën…<br /><br />zemrën…mbaje të zjarrtë…<br /><br />të ringjallësh atë që për pak zjarr vuan…<br /><br /><br /><br />pra ec..poezia ime...ec…<br /><br />këmbëzbathur…<br /><br />e zhveshur...<br /><br />askush nuk do mund të të ndalojë...<br /><br />................................................<br /><br />(edhe ai qe lakuriqësinë tënde ditën<br /><br />e përbuz,<br /><br />natën me imazhin tënd<br /><br />vetmisë do të masturbojë…) <br /><br /><br /><br />(2006)<br /><br /><br /><br />©Artan Gjyzel Hasani<br /><br /><br /><!-- AddThis Button BEGIN --><br /><a class="addthis_button" href="http://www.addthis.com/bookmark.php?v=250&amp;username=xa-4c8ae250240cd1dc"><img src="http://s7.addthis.com/static/btn/v2/lg-share-en.gif" width="125" height="16" alt="Bookmark and Share" style="border:0"/></a><br /><script type="text/javascript" src="http://s7.addthis.com/js/250/addthis_widget.js#username=xa-4c8ae250240cd1dc"></script><br /><!-- AddThis Button END --><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-2114411256898168611?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-59771096142407789562010-09-05T18:55:00.000-07:002010-09-05T18:55:11.317-07:00Kur bie mbremja ti ulesh e me lexon…<br /><br />buzeqesh dhe skuqesh lehte…<br /><br />fluturat turbullohen…<br /><br />dhe une e di qe per nje cast…<br /><br />vetem per ate cast heshturazi…<br /><br />pa fjale…<br /><br />me jepesh ashtu…<br /><br />ne menyren tende…<br /><br />buzeqeshur…<br /><br />faqet skuqur lehte…<br /><br /> <br />Pastaj ti largohesh ashtu…<br /><br />ne menyren tende…<br /><br />heshturazi…<br /><br />pa fjale…<br /><br />duke me lene sperkatur me buzeqeshjen tende…<br /><br />.............................<br /><br />Ah ajo buzeqeshja jote-<br /><br />-parfumi im në shishen e huaj...<br /><br /> <br />(2010)<br /><br />©Artan Gjyzel Hasani<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-5977109614240778956?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-67182265647037274172010-09-03T21:00:00.000-07:002010-09-03T21:00:16.780-07:00Pse o Zot nuk më linde cigan,<br /><br />kur shpirtin endacak më fale?<br /><br /> <br />Buzë lumit ku një qen shkelmohet e këmbana tymi lajmërojnë të dielën...<br /><br />pranë kazanëve ku fustanet akoma të ngrohtë avuj gjinjsh lëshojnë…<br /><br />orgjitë e mbrëmjes vesë mëngjesi djersijnë...<br /><br />në çadrat e grisura lëkurat e natës epshet e ditës cigançe rënkojnë…<br /><br /> <br />Përse o Zot nuk më linde cigan<br /><br />kur shpirtin të tillë ma bëre?<br /><br /> <br />(mes dashurish të ndaluara gjithnjë virtytin dogja...<br /><br />të fshehta e të ndaluara si vetë lumturia…)<br /><br />ditëve të rrihesha...<br /><br />kuaj të vidhja…<br /><br />kapele kashte të shisja...<br /><br />netëve puthjet kafshimplote xhelozinë të më vrisnin,<br /><br />kur zëri gojëndyrë i cigankës të zbukuronte dehjet e mia...<br /><br /> <br />Haj diki daj diki daj haruma vaj<br /><br />Haj diki daj diki daj haruma vaj<br /><br /> <br />Vargan karrocash të lodhura dhe kuaj të menduar...<br /><br />rraqe…<br /><br />lecka...<br /><br />fëmijë…<br /><br />pleq… dhe një vashë syzezë...<br /><br />në rrudhën mes vetullave të saj të shtrihesha e të vdisja<br /><br />e pastaj i dehur nga vdekja edhe vdekjen kaçurrele ta deh<br /><br />e të vyshkesha pastaj… e si jeta pastaj……<br /><br />vajtimin e cigankës të prisja…të prisja…<br /><br /> <br />Haj diki daj diki daj haruma vaj<br /><br />Haj diki daj diki daj haruma vaj<br /><br /> <br />Përse o Zot nuk më linde cigan,<br /><br />kur të lirë pa liri më bëre?<br /><br /> <br />rob të këtij apartamenti luksoz me orën gjithnjë të kurdisur mbi mur...<br /><br />ku vizitorët si ora janë vazhdimisht të saktë…<br /><br />tik-tak…<br /><br />tik tak…<br /><br />me zoterinjte e prangosur gravatash...<br /><br />me damat sqimatare që oh sa dëshpërohen<br /><br />kur fytyrave të pudrosura shiu iu pikon …<br /><br />(por aq lehtë faqkat iu skuqen<br /><br />e gjinjtë iu ndizen…<br /><br />dhe ëndrrat si faqet e pudrosura iu lagen<br /><br />kur vargjet e mi fshehurazi bashkeshortëve<br /><br />në paradhomë lexojnë…)<br /><br /> <br />Përse o Zot nuk më linde cigan,<br /><br />kur të lirë pa liri më bëre?<br /><br /> <br />Rob të kësaj bote të përpiktë pa ciganë...<br /><br />botë normale pa të shkalluar...<br /><br />botë e kurdisur që… oh sa shume…<br /><br />sa shume dua ta vras<br /><br />një ditë…<br /><br />ashtu kot...<br /><br />shpenguar…<br /><br /> <br />Ah, botë e rreme njerëzish të përpiktë!<br /><br /> <br />Më vret mirësjellja juaj dinake<br /><br />më trishton mungesa hipnotike e xhelozive …<br /><br />më tret kalkulimi juaj aq i përpiktë<br /><br />i të dashuruarit njeriun e duhur në castin e duhur…<br /><br />më tmerrojnë pasionet që një makinë llogaritëse i tërheq zvarrë<br /><br />si Akili kufomën e Hektorit…<br /><br />më shembin…<br /><br />më dërmojnë fytyrat tuaja në formë portofoli...<br /><br />vështrimet e qelqta të syve të bërë synet<br /><br />dhe duart tuaja të bardha ku dielli kurrë s’ndalon…<br /><br /> <br />Po gjaku…gjaku c’pësoi vallë?<br /><br />Dhe gjakut i keni vënë silikon?<br /><br />…………………………………<br /><br />Mallkuar… mallkuar delikatja bota juaj…<br /><br />dhe skërmitja që ju e quani dashuri…<br /><br />i harruar tymos dhe në heshtje vuaj<br /><br />si cigan që i kanë vjedhur Danubin e tij…<br /><br /> <br /><br />(2009)<br /><br /> <br /><br />©Artan Gjyzel Hasani<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-6718226564703727417?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-44567923115988287812010-09-03T18:44:00.000-07:002010-09-03T20:56:48.054-07:00…që jeta është një pordhë me rigon…<br /><br />…që shokët janë gjithnjë shumë të zënë<br /><br />dhe miqësia e artë quhet ar-miqësi…<br /><br />kur të besosh që martesa është një vend i mërzitshëm pune <br /><br />dhe bashkëshortësia profesion…<br /><br />kur si i dashur të klasifikohesh te të papunët<br /><br />dhe librezën e vjetërsisë se dashnorit viteve që shkuan<br /><br />të kesh humbur…<br /><br />kur të të duket se jeta të mashtroi e gënjeu…<br /><br />në një cep të barit ku s’të njeh askush ulu<br /><br />dhe një gote të boshatisur <br /><br />rrëfeju…<br /><br /><br /><br />tregoi se të mëncur më nuk ka…<br /><br />ata që ishin u cmendën të gjithë<br /><br />dhe nga bota përgjithmonë i ndau një mur…<br /><br />budallenj zunë të vetequhen të cmendur<br /><br />që t’i besojne se edhe ata sidoqoftë<br /><br />ishin të mencur dikur…<br /><br /><br /><br />thuaji se e luajte rolin tënd në komedi…<br /><br />në atë që quhet Jetë…<br /><br />të njëjtët role…<br /><br />të njëjtat vende…<br /><br />në qiejt të ngritën kur mes tyre ishe...<br /><br />të vranë lehtësisht në mungesën tënde….<br /><br /><br /><br />tregoi se dy herë në jetë u ndjeve hero,<br /><br />të dy herët i dehur, por jo nga e njëjta pije…<br /><br />(të kujtohet?<br /><br />e para ishte whiskey ose vodkë…<br /><br />e dyta sigurisht një maramenth lavdie…)<br /><br /><br /><br />thuaji se askush vec teje s’e pa<br /><br />anën tënde të dytë…<br /><br />se ajo ndodhej gjithnjë në anën tjetër…<br /><br />megjithatë ata të gjithë folën…<br /><br />folën si për një monedhë…<br /><br />mllefin e nxorrën derisa vollën…<br /><br />………………………………….<br /><br />(ti – pasqyra…një ditë e theve veten, <br /><br />por ata t’i shanë edhe copëzat e thyera…)<br /><br /><br /><br />tregoi se u nxitove kësaj jete të shkurtër<br /><br />vrapove gjithnjë me vdekjen në garë<br /><br />herë epshi të tërhoqi nga pas…<br /><br />herë ëndrrën prej flokëve e zvarrite<br /><br />dhe shpresa të mbeti epitaf për në varr…<br /><br /><br /><br />dhe nëse gota nuk të përgjigjet,<br /><br />copë e cikë bëje dhe<br /><br />ngushëllohu:<br /><br />ti humbe , por humbja jote është më e madhërishme<br /><br />se fitorja e tyre që bujshëm e shpallën në cdo skaj…<br /><br />………………………………….<br /><br />ti humbe në luftë për të fituar vetveten…<br /><br />ata fituan atë cka mbeti pas saj…<br /><br /><br /><br />e pastaj ik…<br /><br />ngarend në udhën tënde…<br /><br />pa patur frikë se dikush mes lotësh<br /><br />do të të kërkojë<br /><br />e mes gulcesh emrin tënd<br /><br />do pëshpërisë…<br /><br />ik sa më larg kësaj bote,<br /><br />sa më larg kësaj turme pa vlerë,<br /><br />sa më larg kësaj gostie shekullore<br /><br />ku prej kohësh dolli për ty<br /><br />s’kujtohet askush të ngrejë…<br /><br /><br /><br />ik larg...<br /><br />oh... shumë larg…<br /><br />atje ku s’do të të arrijë më asgjë,<br /><br />as malli e kujtimet,<br /><br />as urrejtjet…<br /><br />as mallkimet…<br /><br /><br /><br />dhe kurrë mos u kthe,<br /><br />kurrë vështrimi yt të mos bjerë<br /><br />mbi pluhurin që lë pas…<br /><br /><br /><br />përndryshe,<br /><br />në u kthefsh,<br /><br />do të të kujtojnë aq shumë<br /><br />sa pluhur do të bëhesh<br /><br />nga kujtesa e tyre vrastare.<br /><br /><br /><br />(1998) <br /><br /><br /><br />©Artan Gjyzel Hasani<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-4456792311598828781?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-73863775329793763002010-07-27T19:31:00.001-07:002010-07-27T19:31:36.176-07:00S’e di as vetë se si m’u kujtove,<br />ti, puthjet dhe orët e vona<br />dhe malli më mbërtheu të tërin<br />për gjithshka tënden…edhe për zënkat tona…<br /><br />Befas doja të të shihja,<br />qoftë edhe si asaj pasditeje kur ike me vrap,<br />nga shiu i asaj kohe unë u laga,<br />ndërsa ti vec u spërkate pak…<br /><br />Nuk e di as vetë pse m’u kujtove,<br />ndoshta ngaqë tani po bie shi<br />dhe nën dritaren time e lagur<br />një vajzë pret që të vijë “ai”.<br /><br />S’e di as vetë se si m’u kujtove,<br />tani pas kaq vitesh që plaga ka zënë kore,<br />tani që ndoshta edhe je martuar<br />e fëmijën e një tjetri mban për dore…<br /><br />Sa lehtë, sa lehtë gabuam...<br />sa gabim, sa gabim , dashuruam...<br />sa dashurisht, sa dashurisht, harruam...<br />dhe harrueshëm, harrueshëm, shkuam...<br /><br />(1990)<br /><br />©Artan Gjyzel Hasani<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-7386377532979376300?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-34022125601768714562010-07-27T19:28:00.001-07:002010-07-27T19:28:32.699-07:00Me atë që mbeti… me lëkurën time mbështjellë<br />rinisem për në udhën e gjatë pafund...<br />në vitin e brishtë të jetës sime…<br />me javët që m'i dhuruan pa të shtunë…<br /><br />Përsëri në udhë të madhe…përsëri,<br />me ato që kisha e ato që s'thashë...<br />të thënat e thinjura e të vërtetat e mia<br />një muzgu shkujdesur në kujdes ia lashë...<br /><br />Përsëri në udhë të madhe…përsëri,<br />hapave kjo baltë a do iu kujtohet?<br />Do më dridhen gjunjët e s'do më ndihë njeri<br />e në u rrëzofsha...le të rrëzohem...<br /><br />Përsëri në udhë të madhe…përsëri,<br />në zemër një gur më shumë,<br />më fal ti udhë e përbaltur... dikur livadh...<br />që zemërgur kalldrëm të bëra unë...<br /><br />Pas meje edhe ca rërë të lagur<br />për amatorë kështjellash po lë…<br />(në u rrëzoftë mos fajësoni veç rërën:<br />mes saj gjurma ime fle …)<br /><br />***<br /><br />Thërrimet që pyllit më ranë<br />të shtunave të tyre le t'i ndajnë<br />minj të arratisur nga gjirizet<br />rreth zjarrit që nis e ndizet...<br />kur pishës degëthyer t'i hiqen si ketra<br />............................................<br />Brigjeve të së nesërmes do thyhet<br />një shishe pa mesazhin brenda…<br /><br />(2007)<br /><br />©Artan Gjyzel Hasani<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-3402212560176871456?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-18331629239001278642010-07-08T22:21:00.001-07:002010-07-08T22:21:47.168-07:00nuk bredh më shtëpive publike nën dritat rozë<br />i gjashti në rradhë pas një zotërie<br />që jam po unë…<br />i gjashti në rradhë para një vocrraku<br />që jam përsëri unë…<br />nuk paguaj më per qirjet…<br />nuk skuqem më…<br />nuk ndruhem…<br />s’kam turp…<br />dora ime në xhep nuk i apelon burrërisë sime…<br />të gjashtës në rradhë…<br /><br />nuk bredh më pas kurvave të lagjes…<br />Marieve dhe Rozave…<br />as me banakiere...<br />kameriere...<br />infermiere të turnit të natës...<br />as me motra “të fortësh”…<br />as me jabanxheshat e pushimeve të verës,<br />që bythëtundeshin para bordurave të MaPo-s…<br /><br />sonte jam me ty,<br />me ty - vajza e vogël që dikur fshehurazi<br />provonte sytienat e së ëmës…<br />me ty - ish e dashura e dikujt tjetër... diku...dikur…<br />me ty – zonja ime sonte këtë natë…<br />e mrekullueshmja flokëthinjur…<br />hijerënda që rënkon më bukur<br />se të gjitha putanat e planetit…<br /><br />dhe nuk më vjen keq për kujtimet e mia të humbura…<br />as për të tuat…<br /><br />lakuriq…trup e shpirt<br />rënkimesh ngarkuar<br />sonte vi te ty<br />e ti<br />shtrirë nën mua mëkatarin,<br />ç’mendon ashtu<br />kujtimesh rënkuar…?<br /><br />më thuaj sonte këtë natë<br />pa fjalë…<br />pa drojë…<br />pa turp…<br />atë që s’ma ke thënë kurrë...<br />ato të miat ishin shumë,<br />po ata…të tutë…<br />zonjë hijerëndë,<br />ata që të pëshpëritën fjalët më të bukura…<br />a rënkonin dhe ata si unë?<br /><br />eja pra sonte te kjo dhomë gjumi<br />pa gjumë,<br />mbi këtë shtrat të moçëm<br />pa moshë…<br /><br />është bordelli ynë i fshehtë…<br />muzeu ynë pa vizitorë…<br />Luvri i tyre i pashpallur…<br /><br />eja, zonjë,<br />hiqi mbathjet dhe tregomë<br />se e para nuk ishte fjala,<br />por rënkimi…<br /><br />(2010)<br /><br />©Artan Gjyzel Hasani<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-1833162923900127864?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-64266433375351119542010-05-16T00:53:00.000-07:002010-05-16T00:53:44.624-07:00Ti grua që po bëhesh gati për t’u larë<br />të lutem mos u shtri në vaskë…<br />rrëkesë së dushit dorëzoja trupin tënd<br />si stuhia dheun shiut…<br /><br />siç ua dorëzon qafën flokëve<br />barkun gishtërinjve…<br />lëre ujin e ngrohtë të lëpijë gjinjtë e tu…<br />t’i thithë e të dehet…<br />nën sqetullën tënde të rruar<br />në parfum gruaje të kthehet…<br /><br />lëre rrëkenë të rrjedhë<br />nga gusha mes gjinjve<br />nga thithat e fortë<br />pikë pikë të pikojë<br />si vesë kërthizës tënde<br />e buzët t’ia lagë<br />tajgës mërmëritëse…<br /><br />e pastaj të rrjedhë<br />brinjëve<br />ijeve<br />kofshëve<br />gjunjëve të drithëruar<br />lëri gishtërinjtë e avullit<br />mbi tastierën e trupit tënd<br />melodinë e ujit të luajnë…<br /><br />Hej ti femër që po bëhesh gati për t’u larë<br />je akoma e re…<br />ndaj të lutem mos u shtri në vaskë…<br />unë një poezi të avullt pranë teje…<br />pleqëria jote mijëra pikëla uji larg…<br /><br />( 16 maj 2010)<br /><br />©Artan Gjyzel Hasani<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-6426643337535111954?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-24502288034020569422010-05-15T16:59:00.000-07:002010-05-15T16:59:06.523-07:00Kështu më ndodh gjithmonë...<br /><br />Fal sytë, por jo vështrimin,<br />fal psherëtimën, por jo ah-et,<br />fal gjumin, por jo ëndrrën,<br />fal zemrën, por jo rrahjet…<br /><br />Më falën trupin, por jo ngrohtësinë,<br />më falën lotin, por jo ngashërimin,<br />më falën çastin, por jo përjetësinë,<br />më falën puthjen, por jo drithërimin….<br /><br />Kështu do më ndodhë gjithmonë…<br /><br />Sikur te falja vështrimin, ç’të bëja me sytë,<br />sikur të falja ah-et, psherëtimën kush ma dëgjon,<br />sikur të falja ëndrrën, ç’ta bëj gjumin vet’ i dytë,<br />sikur të falja rrahjet, kujt i duhet një zemër që pushon?<br /><br />Sikur të më falnin ngrohtësinë, trupin do t’ua ngrija…<br />të më falnin ngashërimin, s’do të kishin më lotë…<br />të përjetshëm të më bënin, pa çastin do t’i lija…<br />të më drithëronin, do t’ua vyshkja puthjen e ngrohtë…<br /><br />(Një herë, veç një herë, ndryshe ndodhi<br />kur fala të gjitha dhe gjithshka<br />e kur iku edhe shpirtin tim mori,<br />por vetëm për një çast pa shpirtin më la…)<br /><br />(1996)<br /><br />©Artan Gjyzel Hasani<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-2450228803402056942?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-3578346343026347252010-05-10T07:22:00.001-07:002010-05-10T07:22:59.201-07:00po,<br />ne edhe mund të puthemi bashkë<br />dhe askush nuk do të vdesë, grua e panjohur,<br />përderisa askush nuk u ringjall për sa kohë që s’u puthëm…<br /><br />po,<br />ne edhe mund të puthemi bashkë<br />dhe askush s’do të vuajë, grua e panjohur,<br />përderisa askush s’u lumturua për sa kohë që s’u puthëm…<br /><br />po,<br />ne edhe mund të puthemi bashkë<br />dhe askush s'do të na keqkuptojë, grua e panjohur,<br />përderisa askush nuk na kuptoi për sa kohë që s’u puthëm…<br /><br /><br />(10 maj 2010)<br /><br />©Artan Gjyzel Hasani<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-357834634302634725?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-4791118443348022362010-05-04T10:43:00.001-07:002010-05-04T10:43:45.936-07:00Penetrimi i paradites ish ndërprerë në mes si pasojë e një sirene alarmi që e kish detyruar të tërhiqej i zhgënjyer në birrarinë më të afërt. Gjithnjë do ndodhte diçka që do ia nderpriste. Vendosi ta provonte përsëri. Ajo gjëndej si gjithnjë gjatë këtyre dy javëve të fundit aty, e shtrirë përballë tij, e palëvizur, e gatshme dhe e pafjalë, në një nështrim të plotë ndaj dëshirës së tij të papërmbushur. Pasi e shikoi mirë e mirë me një vështrim hetues, iu afrua dhe ndaloi hapat kur ajo ishte aq pranë tij sa ai mund ta prekte. Futi veglen e tij shkaterrimtare brenda saj dhe për të dytën herë brenda asaj dite ndjeu që në të vërtet brendësia e saj ishte shumë e butë, e lagësht dhe e butë, dhe ndoshta goditjet e tij të forta mund ta dërmonin dhe shkatërronin të tërën.<br />Asaj i pelqente ta lodhte...ta bente te djersinte dhe ta zgjaste sa me shume te ishte e mundur penetrimin...Nuk jepej lehte...dhe sa me shume rezistonte ajo aq me shume rritej deshira e tij epshore e tij per ta nenshtruar totalisht... Gjithnje ai e perkedhelte me fjale dhe sharje te ndyra, gje qe i ndizte te dy edhe me shume...Shkatërrimi zakonisht shoqërohej edhe me gulçima të tij dhe gjëmime të thella rënkimtare të saj. Pas rënkimit erdhi prishja, kur rrëke të panjohura lagën gjithshka atyre mureve të buta ngjyrë argjili…Edhe kësaj here rrëketë ishin aq të bollshme saqë lagën kofshët e tij, duart leshatore, gishtërinjtë e stërmësuar me rreshje të tilla….<br />Ndjehej i keputur nga kenaqesia.<br />Pastaj si zakonisht ai ndezi një cigare i hodhi një vështrim sfidues asaj dhe si përherë nisi të merrej me pastrimin e veglës së tij shkatërrimtare që pas çdo ngadhënjimi dukej sikur nuk do kishte fuqi për penetrime të reja….Por ishte akoma e fortë vegla e tij e vjetër me të cilën kish nisur të punonte që në adoleshencën e hershme…<br />Pas disa çastesh kish ndjerë hapat e minatorëve të tjerë... Barriera nuk ishte më. Dy anët e tunelit ishin bashkuar dhe përtej shfaqej drita e shumëpritur e triumfit…<br /><br />(2010)<br /><br />©Artan Gjyzel Hasani<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-479111844334802236?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-38570211739967520362010-04-28T14:30:00.001-07:002010-04-28T14:30:23.672-07:00“Kujt po i buzeqesh ashtu, e?”<br />Eshte zeri i njohur i tim shoqi qe me ben zgjimin e rradhes. Eshte bere pergjuesi i gjumit tim prej disa vitesh.… Prej njezet vjetesh ai ndodhet gjithnje aty, si nje leshterik barkalec qe nuk dihet mire se c’dallge e hodhen ne keto brigje ne pergjim te gjumit tim.<br />“Ti grua me tradheton ne enderr…”<br />Cdo mbremje para se te bie per gjume i lutem perendise ishalla ai nuk zgjohet para meje dhe nuk m’a kap në flagrancë buzeqeshjen.<br />Çdo buzeqeshje e imja ne gjume përbën një tradhëti bashkëshortore per tim shoq. Madje shpesh, ndërsa unë fle ai tinëz ve veshin prane gojes sime gjysem te hapur dhe bën kontrollin e rradhës. Perpiqet te kape e te deshifroje tere tingujt e fshehte qe duke dale nga shpirti im ndalojne mbi buzet e mia ne forme te asaj buzeqeshjes qe ia prish gjumin atij.… Aq shumë është specializuar në këtë zeje të re saqë mendon se në një të ardhme të afërt do arrijë të përcaktojë jo vetëm moshën, por edhe emrin e dashnorit te ëndërrave te mia<br />“Ti grua me tradheton ne enderr…”<br />Ky është konkluzioni i eksperimenteve të tij në vitin e fundit. Laboratori ku ai kryen këto eksperimente është dhoma jonë e gjumit dhe krevati ynë bashkëshortor. Sigurisht që kavia e tij eksperimentale jam unë dhe buzet e mia. Qëllimi i eksperimenteve ka ndyshuar me kalimin e kohës. Dikur ai ishte asgjë më shumë se sa përpjekja që një burre i pasigurte bën për të rifituar vendin e tij mashkullor në viset femrore te trupit tim. Dilte lakuriq para meje gjoja si padashje dhe me xheste të një horri të vonuar mbulonte seksin e tij duke shpresuar që kjo gjë do më eksitonte, siç thuhej edhe në një manual të vjetër indian. Por më kot. Orgazma ime nuk ndodhte.<br />Një ditë mjetet laboratorike u sofistikuan dhe u bënë më bashkëkohorë: një duzinë kasetash porno mbushi dhomën tonë të gjumit, ndërsa një ekran gjigand tv 60 inçësh zuri të na bënte shoqëri nonstop , madje edhe kur gërrhitjet e mia arrinin kulmin nga ai ekran vazhdonin renkimet dhe dihatjet e ca tocave te zinj me nofulla katrore dhe me nje zore te gjate mes kembeve. Por as ekrani nuk arriti të bëhej katalizatori me të cilin une të ndihmoja sadopak zhvillimin me sukses të reaksioneve bashkëshortore deri në atë çast mbi atë shtrat eksperimental. Palloheshim me ore te tera pa u puthur asnje cast. Ka 20 vjet qe ndihem vrime. Une jam vrima e tij me te cilen ai krenohet. Vrima e tij leshatore meqe ai ka nje pasion te vjeter per pyjet.<br />Kur nje dite prej ditesh i sugjerova se ndoshta kishim nevoje te shihnim filmin “The Notebook” ai qeshi, nenqeshi dhe me tallje me tha: “ Film me puthje? E c’na duhet ai?”…<br /><br />Më vjen keq për të. Ka qenë vërtetë një mashkull shumë seksi dikur dhe kjo “dikur” dikur do mbaronte natyrisht…Nje mashkull vdes kur nuk i vjen te puthe me…Dhe bashke me puthjen e tij vdes edhe buzeqeshja te femra…Po vertet kush me puth mua ne gjume ne endrrat e mia? Vertet pse buzeqesh une ne gjume?<br />Pse vallë një burre e ka të vështirë të pranojë që te gruaja ca gjëra funksionojnë ndryshe në kohë të ndryshme? Kaq të vështirë e ka ai të kuptojë që buzeqeshja e nje femre ne gjume eshte dicka e pavullnetshme? Diçka e pavullnetshme e ngjajshme me ereksionet e mashkullit… Pa asnjë urdhër…<br />Ndërkohë ngrihem nga shtrati, bëj një dush dhe vishem e parfumosem. Ora po i afrohet nëntës, do nisem per ne zyre dhe teksa do kaloj prane lokalit ku djemte e rinj te lagjes gjerbin kafene e mengjesit do shijoj ngacmimet e tyre, berrylat e tyre qe do me prekin “padashur”, do dalloj perseri fryrjet e pavullnetshme ne pantallonat e tyre dhe… do buzeqesh.<br />E vetmja buzeqeshje qe ai nuk ma pergjon dot kurre…<br /><br />( 28 prill, 2010)<br /><br />©artangjyzelhasani<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-3857021173996752036?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-21138392875772217222010-04-22T20:10:00.000-07:002010-04-22T20:10:18.354-07:00Kur bie mbremja ti ulesh e me lexon…<br />buzeqesh dhe skuqesh lehte…<br />fluturat turbullohen…<br />dhe une e di qe per nje cast…<br />vetem per ate cast<br />heshturazi…<br />pa fjale…<br />me jepesh<br />ashtu…ne menyren tende…<br />buzeqeshur…<br />faqet skuqur lehte…<br /><br />Pastaj ti largohesh<br />ashtu…<br />ne menyren tende…<br />heshturazi…<br />pa fjale…<br />duke me lene sperkatur me<br />buzeqeshjen tende…<br />.............................<br />Ah ajo buzeqeshja jote-<br />-parfumi im në shishen e huaj...<br /><br />(2010)<br /><br />©Artan Gjyzel Hasani<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-2113839287577221722?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-2240449705199433902010-04-01T12:33:00.000-07:002010-04-02T18:55:06.680-07:00Lexues te dashur te ketij website, <br />qe sot pervecse ketu mund ta ndiqni krijimtarine time edhe ne faqen e facebook me titull Whisper: http://www.facebook.com/pages/Whisper/109667425721571#!/pages/Whisper/109667425721571?v=wall <br /><br />si dhe ne my facebook: Artan Gjyzel Hasani...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-224044970519943390?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-47756491718410969262010-03-15T21:15:00.000-07:002010-03-25T11:58:30.965-07:00Kujdes, Hans!<br /><br />Kujdes nga pantallonavarurit e Harlemit<br />nga <i>bro</i>-të e Bruklinit<br />që në mes të Vjenës<br />hip-hop këndojnë:<br /><i>“Don’t call me negro!<br />I’m not black…<br />I’m just a non - white man<br />and so happy for that…”</i><br /><br />Kujdes, Hans!<br /><br />Ruaju nga kafsha e liruar nga kafazi<br />dhe nga zezaku që mohon melaninën e tij…<br /><br /><i>"Mos më quaj Negër!<br />Unë s'jam i zi...<br />Jam <i>jo-i-bardhë</i><br />dhe shumë i lumtur për këtë!"</i><br /><br />Nuk është këngë proteste.<br />Është verdikt!<br />Revanshi i tyre…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-4775649171841096926?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-69328361694828576932010-03-13T09:06:00.000-08:002010-03-16T10:20:45.046-07:00i rremë si iluzioni i ndrrimit të orës vjen mëngjesi<br />ne qytetin pa male ku sizifët gjerbin vetmi…<br /><br />do dalë dhe dielli…<br />do dalim dhe ne nga shtretërit e ngrohtë…<br />do nisemi për në punë hypur mbi<br />toyotat tona, <br />golfet , <br />benzat, <br />bmw-të <br />shevroletët, <br />pontiakët, <br />kiat, <br />hondat, <br />autobuzët, <br />trenat, <br />motorrët, <br />biçikletat <br />dhe <br />të armatosur me <i>credit cards,</i> <br /><i>debit cards, <br />credit lines, <br />visa, <br />master cards,</i><br />ëndrra gjumëvrara,<br />si dhe me ca të holla për kafenë tonë “<i>Tim Hortons</i>”<br />do arrijmë aty ku na pret menazheri <br />që ndërkohë po flet në telefon me një tjetër të pagjumë…<br /><br /><i>“Hi”<br />“Hi”</i><br /><br />do varim në qafë <i>badge</i>-in <br />ku shënohet emri, <br />profesioni <br />numri ynë. <br />dhe do fillojmë punën…<br /><br />më pas mesdita…<br />do bëjmë pak pushim që në gjuhën e tyre i thonë <i>lunch</i>…<br />do përtypemi në tasat plastikë dhe do ndjehemi pa shije si ushqimet e tyre…<br />do hapim zemrat me pakistanezë<br />kinezë<br />gajanezë<br />kolumbianë<br />portugezë<br />italianë<br />rusë<br />ukrainas<br />azerë<br />afganë<br />arabë<br />zezakë<br />të bardhë<br />indianë<br />aborigjenë<br />eskimezë<br /><br />flasim anglisht<br />por kuptojmë edhe<br />spanjisht<br /><i>spanglisht</i><br /><i>punjabi</i><br />natyrisht edhe ca <i>mandarin</i> të mësuar nga <br />kinezja me emrin Roberta… <br /><br />do flasim për faturat e papaguara te dritave, <br />telefoneve, <br />celularëve, <br />kabllove,<br />siguracioneve, <br />taksave<br />për pushimet gjithnjë të ardhshme në Kubë<br />Santo Domingo<br />Meksikë<br />Xhamajkë…<br />për uraganet dhe shtëpitë e lira në Floridë<br />dhe ndonjëherë <br />edhe për llojin e <i>badge</i>-s <br />që nesër do varin në qafë fëmijët tanë…<br /><br />pasditja vjen mbi kurrize gjarpërinjsh të asfaltë <br />që na çojnë në vendin e duhur…<br />në kohën e duhur kur s’ka trafik...<br />dhe do mbrrijmë në strofullat bashkëkohore...<br />bashkëshortore... <br />me rentë, <br /><i>mortgage</i>…<br /><i>condominium<br />house<br />semi-attached…<br />single…</i><br />sipas rastit…<br /><br />muzike <i>trans</i> nga dhoma e djalit<br />zhurmë enësh nga kuzhina e gruas<br />përplasje e këpucëve të mia në korridor...<br />duhet t'i hiqja te dera...<br />“Erdhe, burrë?"<br />“Erdha…”<br /><br />pastaj muzgu që gjithnjë më fshihet pas pemëve…<br />telekomanda…<br />lajmet…<br />“40 gra dhe fëmijë të vrarë sot në Afganistan”<br />“Tërmet në Kili përsëri”<br />“Zjarrfikësit heroikë të Torontos shpëtojnë jetën e një maceje”<br />“ Paris Hilton me dashnor të ri”<br /><br />do vijë mbrëmja… <br />e nëse jemi me fat <br />edhe hëna… <br /><br />pas saj,<br />më në fund,<br />pas gjithshkaje që ka ardhur dhe ka ikur kësaj dite, <br />nga rrugë të fshehta tastierash do vish dhe ti… <br /><br />do më pyesësh “Ç’kemi?” <br />“Hiç…të zakonshmet…” do të të përgjigjem<br />“Ç’kemi?” do të të pyes,<br />të zakonshmet dhe ti…<br />“Natën”<br />“Natën” <br /><br />vjen mëngjesi përsëri…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-6932836169482857693?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-19131733997963557982010-03-07T08:59:00.001-08:002010-03-07T14:27:54.970-08:00ti që më lexon… <br />nëse guxon… <br />eja me mua…<br /><br />lakuriq...<br />dhe eja të të gënjej...<br /><br />gënjeshtra është më fisnike<br />se sa i hidhur zhgënjimi...<br />guxo të të gënjej veç një herë unë<br />siç guxove tërë jetës të të zhgënjejnë<br />ata...<br />ato... <br />nderi...<br />morali... <br />besa dhe premtimi...<br /><br />gënjeshtra ime gjithnjë është më e bukur<br />se gjithnjë ndodhet<br />përtej...<br />eja pra... <br />guxo të të gënjej<br />pa të zhgënjyer...<br /><br />eja të të marr në një udhëtim të gjatë...<br />të gjatë...<br />shumë të gjatë...<br />përtej Tri Pikave në fund të vargjeve të mia…<br />atje larg…<br />atje poshtë…<br />atje lart…<br /><br />atje përtej…<br />por kurrë këtu…<br /><br />Tri Pikat…<br />trinia ime humnerë...<br />çast…<br />përjetësi…<br />asnjëherë…<br /><br />Tri Pikat…<br />trinia ime djegëse…<br />e nesërme…<br />e sotme…<br />e djeshme…<br /><br />Tri Pikat…<br />trinia ime e trishtë…<br />muzg…<br />natë…<br />ditë...<br /><br />Tri Pikat…<br />trinia ime magji…<br />bordell…<br />kishë…<br />xhami…<br /><br />Tri Pikat…<br />trinia ime pa altar…<br />ëngjëj…<br />djajë…<br />biseksualë…<br /><br />Tri Pikat…<br />trinia ime gri…<br />ne…<br />unë…<br />ti…<br /><br />Tri Pikat<br />trinia ime pa shenjtorë…<br />i dashur…<br />dashnor…<br />bashkëshort…<br /><br />Tri Pikat…<br />trinia ime mëkatare…<br />orale…<br />anale…<br />vaginale...<br /><br />Tri Pikat…<br />trinia ime rrënjëdalë…<br />rënkim…<br />heshtje…<br />fjalë…<br /><br />nëse guxon eja …<br />të të marr në një udhëtim të gjatë<br />si kurrë ndonjëherë<br />alfabetëve të përmbysur…<br />ndërgjegjes së cakërdisur<br />moraleve të dhjerë...<br /><br />përtej Tri Pikave në fund të vargjeve të mia…<br />përtej çfarë shkruajta e çfarë thashë…<br />përtej çfarë mund të lexohet e mund të shkruhet…<br />përtej gjithshkaje që mund të thuhet…<br />përtej çfarë njerëzit lexuan e mund të lexojnë…<br />përtej çfarë njerëzit harruan e më s'kujtojnë...<br />përtej çfarë ti kërkove dhe s'ta dhanë...<br />përtej çfarë nuk doje dhe ta dhuruan...<br />përtej çfarë besove dhe ta vranë...<br />përtej çfarë bekove dhe ta mallkuan...<br /><br />nëse guxon eja pra<br />atje ku pak shkojnë...<br />eja dhe guxo të të gënjej<br />në Arratinë e Madhe Përtej Tri Pikave...<br />atje ku retë pa qiej<br />azil poetik kërkojnë...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-1913173399796355798?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-91031705613553018542010-03-05T15:38:00.000-08:002010-03-05T15:40:35.297-08:00Në të vërtetë Sizifi nuk mbante asnjë gur mbi shpinë, siç thotë mitologjia. Dhe aq më pak një gur jargësh, siç them unë në një poezi timen. Dhe iu ngjit malit Tartaros Sizifi, edhe pse këtë gjë nuk e thotë as mitologjia, as Kafka, as Kamy e as poezia ime.<br />Gënjen mitologjia kur thotë se e kishin dërguar atje për dënim. Ishte Sizifi që donte ta dënonte malin Tartaros, ndaj edhe iu ngjit lehtësisht e plot dëshirë. <br />Do e ndëshkonte me një dënim të panjohur më parë. Një ndëshkim që as ai vetë nuk e kishte të qartë se çfarë ishte.<br /><br />Qëndroi për shumë kohë mbi malin e lartë Sizifi, deri sa një ditë nisi të mësohet me të, me madhështinë e tij , lartësinë marramendëse. <br />U mësua me retë, qiejt.,stuhitë, vetëtimat, rrufetë… Shqiponjat nisën t’i duken si harabelë. <br />U mësua aq shumë sa një ditë nuk i bënte më përshtypje as mali të cilit i ish ngjitur përpjetë lehtësisht…Dhe në shpinë nuk kish mbajtur asnjë gur. Aq më pak një gur jargësh. <br />Mali i dukej i zakonshëm, aspak madhështor e rruga e bërë drejt tij e kotë. <br /><br />Pastaj…Pastaj erdhi një çast kur Sizifi hodhi vështrimin poshtë. Atje poshtë. Poshtë malit. <br />Kodrinat ku të gjithë lodronin të lumtur iu dukën si male të largët…. Harabelat rreth tyre si shqiponjat…Zhurmat e largëta si rrufe…Flakët e kashtës si vetëtima… Pluhuri si ajër.<br /><br />E joshi udha e re…<br />E tundoi…<br />U nis… <br />Për më tepër ishte dhe teposhtë…<br /><br />Por kur arriti atje …<br /><br />Këtu mbaron historia ime. <br />Të tjerat që pasuan janë përshkruar në mitologji dhe mitologjia nuk gënjen për rrugetimin e mundimshëm të Sizifit, për dënimin që Zeusi i dha atij, për gurin që rrokullisej gjithnjë poshtë e për të tjera detaje sizifiane. <br />Veç një gjë nuk na thotë mitologjia. Që ai me gur mbi shpinë ishte rrugëtimi i dytë i Sizifit drejt malit…<br />I dyti…i mundimshmi...i pafundmi…i përjetshmi. <br />Ndaj vetëm ai rrugëtim njihet sot….Sepse ata janë akoma aty edhe tani. Përjetësisht aty, mali Tartaros dhe Sizifi me gurin e tij…<br />Mitologjia nuk thotë asgjë për rrugëtimin e parë të Sizifit, ndërsa njerëzit akoma edhe sot, mijëra vjet më pas, nuk kanë mësuar të deshifrojnë vetminë e maleve.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-9103170561355301854?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-66306131050200404502010-02-28T11:45:00.000-08:002010-02-28T11:53:29.553-08:00Ti je në atë moshë që akoma tundon djemtë e rinj <br />dhe që adhurojnë pleqtë, <br />në atë moshë kur s'të shqetëson më rruga e bërë, <br />por ajo pjesë e vogël që të ka mbetur deri atje… <br />deri atje ku mbarojnë të gjitha udhët, rrugët, rrugicat, monopatet <br />dhe autostradat e jetës…<br />deri atje ku s'ka më as rrugë, as udhëtarë, as zhurma hapash <br />e as semaforë. <br />deri atje ku s'ka lule të bukura shumëngjyrëshe <br />nga ato që të dhuronin vite më parë mes puthjeve<br />dhe lotëve të dashurisë ata që t'u përgjëruan aq shumë, <br />se nuk mund të jetonin pa ty….<br />deri atje ku ka veç rrënjë të forta shkurresh, bimësh <br />apo lule erëshumë të hedhura mbi muret e drunjtë <br />të banesës tënde të fundit…<br /><br />je pesëdhjetëvjeçare...<br /><br />me një dashuri që as vetë nuk e di se nga të vjen, <br />vështrimi yt përkëdhel pemët dhe kalimtarët, <br />lumin, <br />këmbët e urës,<br />trotuaret, <br />shtëpitë përballë me tjegullat e sapolyera, <br />tymin që del nga oxhaku i vjetër i furrës… <br /><br />largohesh nga dritarja duke lënë mbi xhamin e ftohtë <br />avujt e frymës tënde dhe shenjën e hundës, <br />rend drejt pasqyrës ku prej shumë kohësh <br />s'e ke parë veten ashtu siç je tani, <br />lakuriq, <br />syvenitur<br />yje që më s’feksin…<br />vrastarët flokë të sistemuar e të qetë <br />shpërndarë mbi supet e tulta, <br />gjinjtë e fryrë të varur mbi barkun e dhjamosur <br />rëndojne shëmtuar mbi seksin… <br /><br />e mbyllur në vetvete<br />molusk i harruar rrëzë shkëmbit <br />ku prej kohësh nuk përplasen më valët,<br />ku prej kohësh nuk ulet ndonjë çift dashnorësh…<br />ku ai mes puthjeve gjen kohë <br />edhe për të mbledhur perla guackash <br />për qafën dhe gjinjtë e saj...<br /><br />grua pesedhjetevjeçare<br />ti ke nevojë për pak muzikë <br />mes qetësisë së gurtë të apartamentit tënd <br />pranë oxhakut të mermertë të trishtimit<br />ku prej kohësh nuk ndizet më zjarr, <br />ku prej kohësh askush nuk luan urët…<br />netëve të gjata të dimrit.<br /><br />tinguj do të përplasen pas asaj hapësire ajri, <br />letrash, mbathjesh dhe vetmie<br />dhe papritur ti ndjen një nevojë të papërballueshme <br />për të qenë heroina sentimentale e dikujt <br />e dikujt që të dërgon mijra lule të freskëta, <br />e dikujt që të shkruan letra të pafundme dashurie…<br /><br />rrotullohesh me krahët hapur, <br />si një flutur rreth llambës që shpejt do të fiket <br />këndon dhe vallëzon si dikur, <br />e kënaqur dhe e qeshur…<br />përvidhet trishtimi… <br />përplasesh mbi kanape <br />qesh e qesh me zë të lartë<br />si virgjëreshat tek ndjejnë t'u afrohet <br />i aqprituri …çvirgjërimi …<br /><br />të ftohta duart…të ngrirë gishtërinjtë<br />që mund të përkëdhelin lehtë gushën <br />gjinjtë, <br />të të ushqejnë aq bukur mëngjezin mbi shtratin e ngrohtë, <br />mund të të lumturojnë, ndërsa ti lëpin prej tyre mjaltin e ëmbël <br />që derdhet ngadalë buzëve rënkuese...<br />gishtërinjtë mund të shkruanin edhe një letër <br />drithëronjëse si puthja përvëluese...<br /><br />tash ti nuk je me aty…ke ikur…<br />ikanake që Pyllit Të Vetmisë Së Madhe<br />qetësinë sonte ia prishi; <br />të ka rrëmbyer prej flokësh ajo tjetra, <br />e papërballueshmja, e ashtu lakuriq <br />të ka vënë para pasqyrës, <br />të ka dhënë në duar të çthurrurat e mëndafshta <br />e me zërin e ngjirur të urdhëron:"Vishi!".<br /><br />hedh krahëve një robdëshambër… <br />vë ca dru në oxhakun plak.. <br />gjuhët e flakës ndriçojnë dhomën e errët, <br />do ndjesh ëndërrimin ëmbël të të robërojë <br />mes kërcitjes së urëve të zjarrit… hijeve… <br />shijes shpresëdhënëse të konjakut <br />tik-tak-ut dashuronjës të orës <br />që sonte nuk rreh atje lart mbi mur, <br />por fare pranë teje…mes gjinjve...<br /><br />shtrihesh mbi një lëkurë ariu <br />pranë oxhakut dremit gjumëzgjimin, <br />grua pesëdhjetëvjeçare,<br />Kësulkuqe e shqetësuar, <br />Hirushe e trishtë, <br />Ofeli e sinqertë, <br />(por une e di qe në orë të vona <br />Ofelia s'është gjë tjetër <br />veçse një shpirt kurvërues <br />me nënqeshje xhokondiane fisnikëruar…)<br /><br />dhe ashtu femërisht shkujdesur shtrire<br />mbi lëkurën e butë të bishës. <br />nis e shkruan nje leter dashurie <br />pa emer…pa date…pa adrese;<br />askush nuk mund të dijë atë që shkruhet aty… <br />as unë vetë që të njoh kaq mirë…<br />as zjarri qe digjet me pertese… <br /><br />askush veç asaj të papërballueshmes <br />që paperballueshmerisht lakuriq <br />shtrihet pranë teje, <br />mes trupit tënd dhe zjarrit të mermertë <br />lehtë-lehtë do të ndjesh duart e saj të të përkëdhelin, <br />frymën e saj mbi gushën dhe qafën <br />dhe pastaj puthja e ëmbël si një “të dua” <br />si një kujtim i këndshëm<br />do të të thërmojë të tërën… <br /><br />krahë të fuqishëm do të të përfshijnë <br />do të ndjesh gishtërinj të dirsur të të ledhatojnë <br />fytyren, <br />buzët, <br />gjinjtë, <br />barkun e tkurrur nga spazmat, <br />kofshët e trasha,<br />eklips i dritës në sytë…<br /><br />e përkëdhel Mekën tënde lehtë-lehtë, <br />si të duash ta zgjosh nga letargjia që i ka sjellë <br />mungesa e besimtarëve...<br />do të dëgjosh zërin tundues të së papërballueshmes <br />të mërmërisë...të qajë......të ulërijë <br />me zërin tënd urëve te ndezura turbulluar<br />psallm i dehur zjarreve...<br />dhe unë nga larg do të kuptoj <br />Meka jote s'është më e harruar.<br />gishtërinj po falen tani <br />në më të madhërishmen e faljeve...<br /><br />vonë-vonë do përmendesh…<br />do ngresh kokën me flokët e shkatërruar dhe <br />me sytë e vakur do kërkosh , <br />gjysëmlakuriq...me sutienat e zbërthyera…<br />me mbathjet nëpër kofshë <br />do ulesh pranë oxhakut <br />por më kot…tashme ajo është atje...<br />mes prushit dhe hirit… <br />bashkë me të edhe ajo tjetra...<br />e papërballueshmja<br />dëshira e re… <br /><br />natën e mirë...krijesë e dashur…natën e mirë…<br />e di që do të të shoh përsëri një mëngjes tjetër. <br />nëse ndonjë mbremje dimri do të duash <br />te takosh atë…te paperballueshmen <br />mjafton të kërkosh mes urëve të djegura <br />në oxhakun ku dikush hodhi padashur <br />një letër dashurie për vetveten...<br /><br />edhe po s'të pashë, s'ka gjë... <br />do të më mjaftojë avulli dhe shenja e hundës tënde <br />mbi xhamat e ftohtë që unë të kuptoj <br />se ti po dremit pranë oxhakut të mermertë <br />ku digjen në heshtje rënkimtare <br />drurë...<br />letra<br />dëshira <br />e ndoshta edhe këto vargje <br />që si një lule shkujdesur t'i dhuroj...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-6630613105020040450?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-62061418992359637492010-02-25T20:24:00.000-08:002010-02-25T22:21:27.878-08:00Nuk bredh më shtëpive publike nën dritat rozë<br />i gjashti në rradhë pas një zotërie <br />që jam po unë…<br />i gjashti në rradhë para një vocrraku <br />që jam përsëri unë…<br />nuk paguaj më per qirjet…<br />nuk skuqem më…<br />nuk ndruhem… <br />s’kam turp…<br />dora ime në xhep nuk i apelon burrërisë sime…<br />të gjashtës në rradhë…<br /><br />nuk bredh më pas kurvave të lagjes…<br />Marieve, Mozave dhe Rozave…<br />as me banakiere...kameriere... <br />infermiere të turnit të natës...<br />as me gra oficerësh nuk shkoj më<br />(dhe jo për shkak të NATO-s…)<br />as me motra “të fortësh”…<br />as me jabanxheshat e pushimeve të verës,<br />që bythtundeshin para bordurave të MaPo-s…<br /><br />prej kohësh jam martuar me ty,<br />zonjë hijerëndë e bulevardit…<br /><br />lakuriq…<br />trup e shpirt<br />rënkimesh ngarkuar<br />vi te ty<br /><br />e ti <br /><br />shtrirë nën mua mëkatarin, <br />ç’mendon ashtu <br />kujtimesh rënkuar…?<br /><br />më thuaj pra <br /><br />pa drojë…<br />pa turp…<br /><i>ato</i> të miat ishin shumë.<br />po <i>ata</i>…të tutë…<br />rënkonin dhe ata si unë?<br /><br />sidoqoftë<br /><br />për mua ti je ajo vajza e vogël që dikur fshehurazi <br />provonte sytienat e së ëmës…<br />je gruaja ime,<br />ajo që rënkon më bukur se të gjitha putanat e planetit <br />dhe nuk më vjen keq për kujtimet e mia të humbura…<br />as për të tuat…<br /><br />sepse <br /><br />i rigjej në piçkën tënde vjedhacake,<br />zonjë hijerëndë e bulevardit,<br />te kjo dhomë gjumi pa gjumë,<br />mbi këtë shtrat pa moshë,<br />te ky muze pa vizitorë,<br />bordelli ynë i fshehtë,<br />Luvri i tyre i pashpallur.<br /><br />Eja pra dhe sonte si cdo natë...<br />hiqi mbathjet dhe tregomë<br />përsëri<br />se e para nuk ishte fjala,<br />por rënkimi…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-6206141899235963749?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-61372853147232798272010-02-23T01:39:00.000-08:002010-02-23T01:52:10.618-08:00Folëm për ty, për mua dhe për ne,<br />për vargjet që shkruajtëm aq bukur,<br />folëm për avujt që kthehen në re,<br />dhe për qiejt brenda syve strukur…<br /><br />Folëm për motin, provimet, homoseksualët,<br />për pellgjet, yjet, horoskopin, retë,<br />për muzikën, orgazmat, Shtrausin, talebanët<br />dhe për aromën e bukës që gatuan vetë…<br /><br />Folëm për pemët, gjethet dhe stinët<br />për çarçafë mes shalëve ngatërruar,<br />për Lolitat fluturake dhe Marien<br />(dhe mbathjet e saj pa harruar…)<br /><br />Folëm për fëmijët dhe bashkëshortët,<br />për të djeshmen mbi të sotmen shtrirë…<br />për dasmat, gëzimet dhe mortet<br />e për të ardhmen që lindi e ngrirë…<br /><br />Folëm për rrugët, rrugicat dhe kryqëzimet,<br />për kujtimet që një hije dritën ua zë,<br />për Udhën e Qumështit ku janë anulluar takimet<br />dhe për gjinj ku qumësht s’ka më…<br /><br />Folëm dhe për fjalët që s’shkruhen, por fliten,<br />për jo-të dhe po-të, të njëjtat ngahera,<br />folëm edhe për fjalët që dridhen e përdridhen,<br />edhe për fjalët që dot s’i mori era…<br /><br />Folëm aq shumë, sa shumë fjalë, sa shumë…<br />heshtëm për fjalën që dhamë dikur…<br /><br />(2005)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-6137285314723279827?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-45762466492389575102010-02-23T01:11:00.000-08:002010-02-23T01:11:00.463-08:00ëndrrën time kur u lind ta dhashë<br />ta ushqeje me gjirin tënd<br />ta bekoje me puthjen tënde<br />ta nanurisje me ninullat e tua...<br /><br />kur e marr ndër duar më duket aq ndryshe<br />kështu e rritur sic është...<br />herë nuk më njeh ajo<br />e herë nuk e njoh unë<br />edhe pse akoma e thërras me emrin e pagëzimit<br /><br />qan...<br />grindet...<br />vjell...<br />ulurin...<br />nuk fle...<br />nuk pi...<br />urinon kudo...<br /><br />ti e cfilitur pranë saj<br />dremit kokëvarjen mbi gjinjtë e lodhur<br />ndërsa unë pyes veten<br />"A ka jetimore për ëndrrat?"<br />.........................<br />Përderisa guxova të ëndërroj.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-4576246649238957510?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-40959387895730280962010-02-23T00:44:00.000-08:002010-02-23T00:49:29.084-08:00I vidhem vështrimit të sime shoqeje<br />dhe mendoj për ty...<br />i vidhem shtratit të saj<br />dhe të jepem ty...<br />i vidhem besës së dhënë<br />e të premtoj ty...<br />i vidhem gjumit të tim biri<br />e vështroj barkun tënd të fryrë...<br />i vidhem vetvetes<br />dhe bëhem<br />ti.<br /><br />Një ditë s'do të kem më kujt t'i vidhem...<br />s'do të ketë më kush t'më vjedhë...<br /><br />Do të vijë fundi e do më gjejë <br />me një tabelë të grisur në gjoks<br />"Ju lutem më vidhni!"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-4095938789573028096?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-21401679373201561542010-02-22T20:31:00.001-08:002010-03-09T16:18:24.361-08:00Në dhomën pa dritë<br />qirinjsh drithëruar<br />një grua verbërisht<br />zhvesh trupin e djersitur<br />nën sytë e mureve<br />dritëhijesh zbukuruar<br />në derën gjysëmhapur <br />pret një të trokitur<br /><br />Kush është?<br /><br />Jam epshi që ti pret<br />çarçafëve të vetmisë<br />kur mesnatat vret<br />mes gjinjve të harlisur<br />me gishtërinjtë e dridhur<br />të dorës që prek…<br /><br />tundimi që ti kalëron<br />drejt muzgut vrastar<br />që vdekjen tërheq zvarrë<br />aty ku fillon ëndrra<br />dhe dita nis mbaron…<br /><br />klithmë… <br />ulurimë…<br />rrënqethje…<br />uri që tret urinë…<br /><br />dhe ti <br /><br />çmenduri <br />thonjçjerrje<br />kafshim<br />ekstazë<br />greminë<br />………..<br />katedrale dhimbjesh<br />nën këmbana gjinjsh…<br /><br />Në dhomën pa dritë<br />qirinjsh drithëruar<br />një grua lakuriq...<br />epshesh mpakur...<br />nën qiellin e errët<br />mes kofshëve të saj <br />rrufetë japin shpirt<br />rënkimesh lagur…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-2140167937320156154?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-79336921763318587612010-02-20T18:50:00.000-08:002010-02-21T00:04:00.689-08:00Në këto rreshta nuk marr përsipër t'ju bind që në këtë botë djallëzore kam qenë ëngjëll, por që nuk kam qenë unë Djalli, sic ua kanë mësuar nëpër shkolla. <br />Nese do permblidhja me nje fjali te vetme biografine time ajo do te ishte: Kam qene nje patriot gjerman qe iu perkushtova ekskluzivisht tere jetes kombit tim.<br /><br />Kur shkruajnë për mua biografët e mi harrojnë të shkruajnë më themeloren. Kombin tim. Kujtojnë se mua më lindën prindërit e mi të shkretë. Gabohen shumë. <br />Mua më lindi Traktati i Versajës kur atdheut tim, Gjermanisë, i rrëmbyen gjysmën e trojeve dhe ua falën Francës, Polonisë dhe Çekosllovakisë. <br />Mua më lindën ata që e katandisën Gjermaninë krenare në vendin më të rrënuar të Europës. <br />Mua më lindën bankat e Shejlokëve që i pinin edhe pikën e fundit të gjakut gjermanit, ndërsa lulja e rinisë gjemane binte heroikisht në luftë për të mbrojtur nderin e atdheut. <br />Mua më lindi thika çifute pas shpinës.<br />Me linden Karl Libknehtet dhe Roza Luksemburget, cifutet komuniste qe donin te mbillnin bolshevizmin ne Gjermanine time. <br />Mua më lindi cinizmi dhe makutëria angleze dhe pragmatizmi i amerikanëve në kurriz të popujve të tjerë. <br />Unë jam pjellë e dyfytyrësisë së diplomacisë së Të Mëdhenjve... <br />Jam pjellë e pazareve të ndyra që të ashtuquajturat demokraci perëndimore bënë dhe bejne. <br />Unë lind dhe rilind sa herë që demokracia zbythet para bolshevizmit. <br />Unë lind dhe rilind sa herë që bota mbarset me padrejtësi...<br />Këtë nuk duhet ta harrojnë kurrë biografët e mi.<br /><br />Prej më shumë se gjysëm shekulli emri im është i ndaluar t’u vihet fëmijve, kurse emrat dhe portretet e Marksëve, Engelsve, Leninëve, Stalinëve, Trockëve, Maove, Fidelëve, Che Guevarave, Pol Potëve, Kim Ir Senëve, simbolet e tyre, yjet e kuq pesecepesh dhe drapër e çekanët i sheh kudo mes botës demokratike, madje edhe në bluzat e zyrtarëve amerikanë në kohë të lirë. S’ka gjë që viktimat e tyre janë 150 milionë. S’ka gjë se për gjysëm shekulli pas vdekjes time bota u kthye në Mesjetën e Errët nga Inkuizicioni Komunist.<br /><br />Ka kaluar mbi gjysëm shekulli që kur ika nga kjo botë kurvë...<br /><br />Bashkatdhetarët e mi, gjermanët krenarë, vdiqën kampeve të përqëndrimit nën çizmen sovjetike, hipokrizinë angleze dhe cinizmin amerikan. U dhunuan, u përdhunuan, u vranë, u përzunë nga trojet etnike në një eksod “demokratik” pas Potsdamit. Gjermania ime u nxorr në ankand dhe ajo që mbeti u nda në dy copë për gjysëm shekulli mes dy feve te perkoheshme e gjithnje fitimprurese te bijve te Solomonit, demokracisë liberale perëndimore dhe asaj proletare të lindjes. <br />Zotat e Demokracive Perëndimore, ata liliputët hipokritë që mbushën brekët prej meje, Churchillët e Rusveltët, pas vdekjes sime i vuri në rresht si ushtarë të bindur Gjeorgjiani Diabolik. <br />Unë ia vura kufirin në Moskë muzhikut. Kurse muzhiku ua vuri kufirin bash në mes të Europës angloçimçakëzve dhe amerikanaqërve. <br />Kur në vitin 1939 unë i mora Polonisë tokën amtare gjermane që minjtë e Versajës ia vodhën Gjermanisë sime, kundër meje u vërsul me armë e tërë bota “demokratike” , kurse vetëm 6 vjet më vonë kur Komunizmi u mori gjysmën e Europës dhe kur për gjysëm shekulli një e treta e botës u bë "draper e cekan" demokracitë “trime” të perëndimit mbyllën sytë dhe veshët dhe iu nënshtruan padronit të ri të gjysmës së planetit, atij njeriu që u bë gati të kapërcente Uralet nga frika e armëve të mia.<br /><br />Fitimtaret e vetem te Luftes se Dyte boterore ishin Komunizmi dhe Cifuteria boterore, dhe jo Anglia apo Amerika, sic ju kane genjyer neper shkolla.<br />Churchill (bir cifutke) dhe Ruzvelt(origjine familjare cifute) nuk e filluan luften boterore per interesat e Britanise se Madhe dhe te Shteteve te Bashkuara te Amerikes dhe as per te vene "drejtesine" ne "padrejtesite" qe une po u beja fqinjeve. <br />Nese do kish qene keshtu Perandoria gjigande Britanike nuk do ishte shperbere me turp menjehere pas kesaj lufte, per t'u dobesuar dhe katandisur ne vazhdim nje sherbyese e nenshtruar e SHBA-se qe ne ate lufte fituan reputacionin si vrases gjakftohte te popullates civile. <br />Churchill dhe Ruzvelt luftuan per interesat e ngushta te botes cifute, pjelle e se ciles ishin. <br />Fitimtaret e vertete ishin Komunizmi qe pushtoi nje te treten e botes dhe Bota Cifute qe doli nga ajo lufte me nje shtet te saj, Izraelin, dhe me nje lob te fuqishem qe do te sundonte politikisht dhe financiarisht ShBA-ne dhe planetin. <br />Ua kane thene ne shkolla keto gjera? <br /><br />Kolera e kuqe e bolshevizmit të cilën unë e shfarosa aq shpejt nga vendi im, i kushtoi botës 150 milion viktima në 50 vjetët që pasuan vdekjen time. <br /><br />Habitesha se si kishte mundësi që angloamerikanët e civilizuar të “demokracisë” të bombardonin qytetet gjermane dhe të vrisnin qindramijëra civilë,gra e fëmijë të pafajshëm. Kujtoja se kishte vec Dresden. Nuk e dija se më vonë do vinte Hiroshima. <br /><br />Në Nuremberg, mua dhe Gjermaninë time na gjykuan njerëzit më të pamoralshëm të Planetit, amerikanët dhe anglezët e tregetise se sklleverve te Afrikes dhe sovjetikët e Gulageve. Dhanë mësime morali njerëzor tregtarët e skllevërve, ata që prej shekujsh e trajtonin njeriun si gjah dhe mall, ata që në gulagët e tyre shfarrosnin me plumb dhe uri miliona njerëz, ata që kampet e përqëndrimit i kishin krijuar shumë dhjetëvjecarë para meje.<br />Në Nuremberg mua më gjykuan dhe dënuan bolshevikët, solomonet dhe tregtaret e sklleverve, por kurrë Drejtësia.<br /><br />Sot të gjithë jeni bërë qytetarë të një bote pa atdhe. Fëmijëve tuaj nëpër çerdhe, kopshte e shkolla nuk u tregohen më përrallat e Andersenit, por përrallat e “6 milionëve”, “dhomave të gazit” dhe e “Holokaustit” - përralla që mbrohen me ligj. <br />Por “harrojnë” të tregojnë “përrallën” e anijes “St Louis”. <br />“Harrojnë” të tregojnë “përrallën” e 9 milion civilëve gjermanëve të vrarë, dhunuar, përdhunuar, çmendur, vetvrarë, dëbuar, burgosur, internuar në vitet 1945-1949. <br />“Harrojnë” të tregojnë "përrallën" e mijëra civilëve palestinezë të vrarë nga dhuna militare e “popullit të zgjedhur”. <br />“Harrojnë” të tregojnë "përrallën" e FMN dhe Bankës Botërore – dy Shejlokët tipikë të kohëve moderne.<br />”Harrojnë” të tregojnë për Zionizmin. <br />“Harrojnë” t’i tregojnë botës se ku ka luftë dhe gjak gjëndet dora, armet dhe paraja zioniste. <br />“Harrojnë” t’i tregojnë botës për pazaret e ndyra të Jaltës dhe të Potsdamit ku “demokratët” e mëdhenj amerikanë, anglezë e sovjetikë shitën dhe blenë në pazare te peshtira bakallësh jo lopë dhe dele, por kombe, popuj dhe shtete. <br />Gjithshka që ndodh në botë sot eshte pasojë e këtyre "harresave". <br /><br />Demokracitë perëndimore nuk janë antikomuniste. Përkundrazi, janë shtrati ku ngrohen këlyshët e hijenave të kuqe. <br />Hijenat e kuqe sot i mbron demokracia dhe Karta e lirive themelore të individit. I financon paraja e atyre qe financuan edhe Leninin para se t'i bente varrin botes. I strehon sot bash në zemër të Nju Yorkut e të Londrës. I shkollon në universitet më të mira. I financon dhe pastaj i shpërndan nëpër botë si iluministët e komunizmit të ri. Nën diellin e demokracisë tuaj shpërndahet fara e kuqe e bolshevizmit. <br />Komsomolas harvardësh me pasaportë amerikane në xhep kërkojnë treg: ”Hajdeni blerës…Drapër e Çekan 3D…Marks Hi-tech…Lenin Corp…Trocky New Age...Stalin Communication…Fidel Inc…Che Guevara Holding…Hajdeni blerës…dje ishit vetëm 150 milion…Më shumë do të jeni nesër…Avazi rifillon…”<br /><br />Pas kaq vitesh në varr një peng më ka mbetur i patretur: Dunkirku. <br />Bota sot do ishte ndryshe dhe kolera e kuqe - kjo pjelle klasike hebrenjsh - do ishte shëruar një herë e përgjithmonë. <br /><br />Sot vetem budallenjte mund te besojne se nje ideologji e dhunshme dhe gjakatare si Komunizmi, qe vjen dhe rri ne pushtet vec me dhune dhe gjak, mund te luftohet me mjete paqesore demokratike duke i tundur para syve Karten e te Drejtave dhe Lirive Themelore te Individit. Duhet te jeni shume budallenj nese e besoni akoma kete gje. E vetmja liri themelore e hijenave eshte gjakderdhja. <br />Kolera e Kuqe e Komunizmit nuk mund të shërohet kurrë me Coca Cola, por veç me zjarr dhe me hekur. Me asnjë mjet tjetër. <br />Nëse nuk ju ka mjaftuar lufta ime dhe shekulli i kaluar për t’ju bindur për këtë të vërtetë, atëhere më vjen shumë keq për ju: jeni të destinuar të zvarriteni si minj akoma edhe për shumë shekuj te tjere…<br /><br /><br />Mirëmbetshi pra …<br /><br />Sidoqoftë, I Juaji,<br /><br />i mallkuari i madh i përjetshëm, <br /><br />Adolf.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-7933692176331858761?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-10495451663688101972010-02-17T10:54:00.001-08:002010-02-17T10:56:55.474-08:00Jo...nuk ka vdekur ajo që dikur tërë zhurmë,<br />dallgë e shkumë<br />mbyti e përmbyti <br />shpirtin tim…<br /><br />Nuk ka vdekur ajo që dikur rrëmbeu gjithshka që gjeti përpara<br />pa menduar se ç’lë pas…<br /><br />Dashuria jo gjithnjë është lumë i rrëmbyer…<br />Mund të jetë edhe liqen i qetë… <br />S’i sheh rrathët që formoj pas çdo guraleci që ti hedh mbi mua?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-1049545166368810197?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-743779232097736352010-02-13T10:35:00.000-08:002010-02-13T18:26:20.492-08:00<meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta><meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Generator"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Originator"></meta><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CArtan%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><o:smarttagtype name="country-region" namespaceuri="urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags"></o:smarttagtype><o:smarttagtype name="place" namespaceuri="urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags"></o:smarttagtype><o:smarttagtype name="City" namespaceuri="urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags"></o:smarttagtype><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> <br /><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA"><br /><o:p></o:p>Sapo ka zbardhur dita dhe unë kam mbetur për karburant në një&nbsp; fshat që nuk ia di emrin. Ndodhet rrëzë&nbsp; një <st1:place w:st="on"><st1:country-region w:st="on">mali</st1:country-region></st1:place> të lartë. Nga kjo kuptoj se dielli lind vonë në këto anë. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA">Në pritje të ndonjë makine që mund të kalojë aty pari, ulem në një pijetore dhe porosis&nbsp; të vetmen pije që ofrohet. Raki mani. Edhe pse akoma herët pijetorja është pothuajse plot.&nbsp;&nbsp;</span><br /><span lang="EN-CA">Ndërsa rrëkëllej gllënjkat e para, befas&nbsp; dëgjoj pijanecët e pagjumë t’i thonë shoshoqit “E çmëndura…e çmëndura…” dhe të gjithë vërsulen jashtë. Nga kurreshtja dal edhe unë. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA">Ata kanë vënë në mes një grua plakë të veshur keq e mos më keq që po kalon çalë çalë anës&nbsp; xhadesë dhe e pështyjnë dhe e qëllojnë me gurë. Plaka përpiqet&nbsp; të vrapojë, por rrëzohet. Në momentin që burrat i afrohen duke qeshur e bërë rromuze unë futem mes tyre dhe plakës dhe ua heq nga duart të shkretën. Ata stepen një çast. Pastaj duke qeshur të kënaqur dhe pa harruar të&nbsp; më shajnë edhe mua nëpër dhëmbë&nbsp; kthehen në pijetore. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA">Afrohem, i jap dorën&nbsp; plakës dhe e ngre. Në rrugë jemi vetëm unë dhe plaka. Ajo vazhdon rrugëtimin e qetë tanimë, e pa frikësuar…ndalon për një hop me bastunin&nbsp; drejt ca rrënojave pa çati.që shfaqen në horizont dhe vazhdon përsëri ashtu çalë çalë…&nbsp; E shoqëroj disa metra&nbsp; dhe pastaj ajo kthehet nga unë si për të m</span><span lang="EN-CA">ë</span><span lang="EN-CA">&nbsp; th</span><span lang="EN-CA">ë</span><span lang="EN-CA">në të ndaloj. Mbaj hapat, ndërsa ajo&nbsp; këmbadorazi&nbsp; merr&nbsp; lart një shtegu&nbsp; shelgjesh. Ndjej kureshtjen të më bluajë dhe kështu e ndjek plakën në largësi,&nbsp; këtë herë pa dijeninë e saj. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA"><o:p>&nbsp;</o:p>Shtëpia ndodhet majë një kodre. Nganjëherë më duket se të gjitha shtëpitë e tregimeve ndodhen në të njëjtin vend, aty majë kodrës, sovrane mbi pejsazhe të përflakura perëndimesh në muzg dhe mjegullash të davaritura&nbsp; mëngjeseve. Edhe vetë kodra ashtu si simotrat e saj letrare ngrihet mbi një lumë që në verë i ngjan një rrëkeje mes shelgjesh, kurse në dimër duket se&nbsp; përmbyt&nbsp; ngastrat e vogla të fshatarëve dhe&nbsp; kujtimet e tyre. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA"><o:p></o:p>Muret e saj janë&nbsp; rrëzuar dhe ringritur disa herë. Tashmë gjysëm të rrënuar.&nbsp; Rrëzohen kollaj kur nuk janë mure kujtimesh. Pemët&nbsp; përreth shtëpisë janë të reja, dhe nga heshtja që&nbsp; mbizotëron kudo përreth kuptoj se&nbsp; edhe zoqtë e dikurshëm&nbsp; kanë humbur udhë.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA">I vetmi&nbsp; që duket se ka mbetur i pandryshuar është pragu. I madh. I gjërë. Prej guri të qëmotit. I bardhë. I lëmuar nga rrëke kujtimesh. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA">&nbsp;Plaka&nbsp; ulet në cep të tij.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA">I ka hequr rrobat dhe tashmë është e tëra lakuriq. Kruspull me këmbët mbledhur. Lakuriq dhe s’bëzan. Flokët e zbardhur&nbsp; i derdhen supeve të dob</span><span lang="EN-CA">ë</span><span lang="EN-CA">ta&nbsp; dhe shpinës kockëlëkurë. Gjinjtë e fishkur ku shquhen veç thithat mavi i varen mbi barkun plot rrudha. Një tufë e thinjur ia mbulon fundbarkun. Duart me damarë&nbsp; të mëdhenj blu&nbsp; mbi gjunjët e dobët që bashkojnë pulpat thatanike më një palë eshtra të mbuluara nga një lëkurë&nbsp; borë e bardhë. E bardhë dhe e palëvizur siç është më shëmbëllen me një statujë antike mermeri&nbsp; të harruar prej shekujsh aty dhe tashmë&nbsp; të plakur nga harresa. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA">Nganjëherë statujat plaken më shpejt&nbsp; se&nbsp; modeli. Thinjat zhvendosen nga koka e modelit&nbsp; në&nbsp; shemrën e mermertë ashtu si edhe ftohtësia e mermerit mund të ndodhë të lëvizë drejt shpirtit të&nbsp; modelit. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA">E palëvizur si një statujë. E stërlashtë. E thinjur. Mes mureve të rrënuara më duket madhështore kjo plakë lakuriq me vështrimin…Zakonisht nëpër rrëfenja&nbsp; ai vështrim tretet larg drejt asgjëkundit. Por jo. Vështrimi i saj nuk tretet larg, por rrëzohet aty pranë, përdhe. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA">Nga shpatulla e malit shfaqen rrezet e para të diellit. Bien mbi kodrën, pastaj mbi rrënojat dhe përthyen&nbsp; të shndritshme mbi pragun e bardhë.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA">Me lëvizje të buta e të ngadalta duart e plakës nisin të fërkojnë&nbsp; pragun e lëmuar. E prekin sikur e përkëdhelin. Dalloj plakën të&nbsp; levizë buzët sikur flet diçka, por nuk e dëgjoj qartë se çfarë thotë. Përulet mbi pragun.&nbsp; E sheh siç shohim një njeri. Në heshtje&nbsp;&nbsp; i tund kokën bashkëbiseduesit të saj të gurtë. Befas&nbsp; plaka përulet edhe më&nbsp; dhe&nbsp; ndalon buzët&nbsp; mbi pragun. <st1:place w:st="on">Po</st1:place> e puth. <st1:place w:st="on">Po</st1:place> e puth kudo atë prag. E puth pa&nbsp; ndërprerë përkëdheljen që i jep me duart e fishkura. Duket sikur po e merr me të mirë….sikur po i lutet…sikur po&nbsp; e tundon ta bëjë të sajin…Po i përgjerohet…<st1:place w:st="on">Po</st1:place> e josh pragun.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA">Papritur, me një lëvizje që më ngjason me ato të një lozonjareje, plaka shtrihet në tërë gjatësinë e pragut…puthit trupin &nbsp;mbi gurin e lëmuar&nbsp; dhe mbyll sytë…Ka hapur krahët anash pragut&nbsp; si në një përqafim. <st1:place w:st="on">Po</st1:place> e përqafon. Trupi i dobët <st1:place w:st="on"><st1:city w:st="on">nis</st1:city></st1:place> të lëvizë&nbsp; mbi&nbsp; të. Fërkohet ngadalë pas tij. Pastaj&nbsp; lëvizjet e saj bëhen më të forta. Më të shpejta. E ka ngritur trupin dhe duket sikur i&nbsp; ka hipur një kali të bardhe dhe e nget me revan. Më bëhet sikur dëgjoj edhe hingëllimën e tij. Ndoshta&nbsp; edhe trokun e tij.&nbsp; Guri dhe plaka&nbsp; janë puthitur&nbsp;&nbsp;&nbsp; dhe duken si një trup i vetëm. Lakuriq të dy. Të bardhë. Gjinjtë e fishkur i ka ngjeshur&nbsp; pas pragut, ndërsa kofshët thatanike&nbsp; si krahët e saj e kanë prangosur të gjithin pragun. Pragu nuk duket fare nën trupin e plakës. Është&nbsp; mundur. Dorëzuar. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA">Pas një grime plaka shtrihet e lodhur në kurriz…Ndoshta e shplodhur. Sytë i ka të mbyllur.Dielli rrezaton mbi thinjat dhe trupin e saj&nbsp; të bardhë si dëborë. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA">Ka ngrirë përsëri si statujë e mermertë.&nbsp; <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA"><o:p>&nbsp;</o:p>Kur kthehem ne pijetore. Rakia ime e manit është aty e patrazuar. Edhe makina ime pa benzinë duhet të jetë diku në anë të xhadesë. Përveç pijanecëve të pagjumë&nbsp; në pijetore gjej&nbsp; fëmijë që duken të rritur para kohe, edhe pse në këtë fshat shumë gjëra duken sikur kanë mbetur pas saj….I pyes për plakën. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA">“<st1:place w:st="on">Kush</st1:place> more? E çmëndura?&nbsp; Ajo plaka&nbsp; që zhvishet lakuriq? Hahahaha..po ajo është e çmëndur…Ashtu ka qenë gjithnjë, thonë&nbsp; pleqtë…”, më përgjigjet gjindja pothuajse njëzëri. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA">“Budallaçkë ajo..budalla ai që merret me të…”, më thumbon&nbsp; dikush, mesa duket, një&nbsp; nga pijanecët e pagjumë të&nbsp; mëngjesit.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA">Mbetem i heshtur. Paguaj rakinë time dhe&nbsp; largohem.&nbsp; Papritur nga pijetorja shkëputet një burrë i moshuar që më bën shenjë të ndaloj.. &nbsp;Më ka sjellë&nbsp; një bidon benzinë. E falenderoj me mirënjohje. Duket sikur do të më thotë diçka.&nbsp; Niset të ikë, bën ca hapa dhe kthehet përsëri.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA">“Zotëri…Nuk është ashtu siç të thanë ata&nbsp; historia e Hankës&nbsp; apo&nbsp; të&nbsp; çmëndurës, siç e quajmë ndryshe. Shumë vite më parë Hanka jetime erdhi të martohej në këtë fshat. Atje te ajo shtëpi. Në të ri të saj ka qenë e bukur shumë Hanka,&nbsp; thonin pleqtë.</span><meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta><meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Generator"></meta><meta content="Microsoft Word 11" name="Originator"></meta><link href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CArtan%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><o:smarttagtype name="place" namespaceuri="urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags"></o:smarttagtype><o:smarttagtype name="City" namespaceuri="urn:schemas-microsoft-com:office:smarttags"></o:smarttagtype><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><span lang="EN-CA" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size: 12pt;">. Dhe u marros&nbsp; pas bukurisë së saj ai. &nbsp;Dhe e donte shumë ai. Aq shumë sa thonë se <st1:city w:st="on"><st1:place w:st="on">kish</st1:place></st1:city> vrarë për hir të saj. E donte shumë ai, por jo aq sa ajo. Jo aq sa ajo. Ditën e dasmës thonë se Hanka nuse <st1:city w:st="on"><st1:place w:st="on">kish</st1:place></st1:city> ardhur hypur mbi një at të bardhë.</span><span lang="EN-CA"> <st1:place w:st="on"><st1:city w:st="on"></st1:city></st1:place> Por kali nuk e <st1:place w:st="on"><st1:city w:st="on">kish</st1:city></st1:place> kapërcyer pragun e shtëpisë. <st1:place w:st="on"><st1:city w:st="on">Kish</st1:city></st1:place> turfulluar&nbsp; i trembur. <st1:place w:st="on"><st1:city w:st="on">Kish</st1:city></st1:place> tentuar disa herë, por çdo herë pragu e prapsonte. Në fund&nbsp; ati ish ngritur kas&nbsp; në dy këmbë dhe e <st1:place w:st="on"><st1:city w:st="on">kish</st1:city></st1:place> rrëzuar Hankën përdhe. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA">Njerëzia e kishin marrë këtë gjë si shenjë të Perëndisë dhe kështu martesa nuk u bë. “Punë të djallit”, thanë. Dhe ai e kishte frik</span><span lang="EN-CA">ë</span><span lang="EN-CA"> djallin si t</span><span lang="EN-CA">ë</span><span lang="EN-CA"> gjithe.Hankën e përzunë&nbsp; nga fshati po atë ditë dhe nuk e pamë më….Një muaj më vonë ai u martua me një grua tjetër. Kësaj here kali e kaloi pragun dhe kështu u bë dasëm e madhe dhe ata lindën shumë fëmijë, por lufta dhe sëmundjet e shfarrosën&nbsp; tërësisht&nbsp; atë familje të madhe. Më pas shtëpia mbeti e braktisur u prish…muret iu rrrëzuan fare dhe mbeti ashtu siç e pe ti…vetëm ai&nbsp; pragu i bardhë…Shumë vite më vonë në fshat&nbsp; u shfaq një&nbsp; grua plakë, endacake, me një shkop në dorë e çalë çalë,&nbsp; kokë e këmbë e mbuluar. Ne nuk e njihnim se ishim fëmijë, por pleqtë e fshatit&nbsp; e njohën.&nbsp; Ishte Hanka. E&nbsp; ndoqëm atë ditë nga pas dhe ajo shkoi te ajo shtëpi, ndaloi te&nbsp; pragu, u zhvesh lakuriq dhe u shtri mbi të. Atë ditë ia ngjitëm emrin “e çmëndura”&nbsp; dhe siç e sheh edhe fëmijët tanë&nbsp; me atë emër&nbsp; e njohin. Vjen një herë në vit herët në mëngjes dhe ikën sapo perëndon dielli.”<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA"><o:p>&nbsp;</o:p>Ndez një cigare, më pas makinën dhe nisem. Një e përpjetë e fortë drejt kodrës. &nbsp;<st1:place w:st="on">&nbsp;</st1:place></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-CA"><st1:place w:st="on">Po</st1:place> bie nata. Nga rruga pragu nuk duket fare, ndërsa&nbsp; vështrimi im përshëndet për të fundit herë&nbsp; rrënojat&nbsp; që&nbsp; në këtë orë&nbsp; të vonë &nbsp;duken si duar të errëta që përjetësisht&nbsp; i&nbsp; kërkojnë diçka qiellit…&nbsp; &nbsp;<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-74377923209773635?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-63112236652613740512010-02-10T21:19:00.000-08:002010-02-11T08:53:49.739-08:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_qwEMKdidk3w/S3OdN7czwXI/AAAAAAAAAHk/k9xJS38IfcM/s1600-h/Musa+Shehaj+student+ne+Kairo+1933.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_qwEMKdidk3w/S3OdN7czwXI/AAAAAAAAAHk/k9xJS38IfcM/s320/Musa+Shehaj+student+ne+Kairo+1933.jpg" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_qwEMKdidk3w/S3OdWiZV_HI/AAAAAAAAAHs/6bkanOR1Mds/s1600-h/Musa+Shehaj+%28i+treti+nga+e+majta%29+kryetar+i+kolonise+se+Shqiptareve+te+Egjiptit,28+Nentor+1962.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_qwEMKdidk3w/S3OdWiZV_HI/AAAAAAAAAHs/6bkanOR1Mds/s320/Musa+Shehaj+%28i+treti+nga+e+majta%29+kryetar+i+kolonise+se+Shqiptareve+te+Egjiptit,28+Nentor+1962.jpg" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_qwEMKdidk3w/S3Oel_6mF8I/AAAAAAAAAH8/PbHY2gtjFvI/s1600-h/ne+zyren+e+tij+si+drejtor+ekzekutiv+i+Kinostudios+Al+Ahram+%28Kairo%29.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_qwEMKdidk3w/S3Oel_6mF8I/AAAAAAAAAH8/PbHY2gtjFvI/s320/ne+zyren+e+tij+si+drejtor+ekzekutiv+i+Kinostudios+Al+Ahram+%28Kairo%29.jpg" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_qwEMKdidk3w/S3Oer4goADI/AAAAAAAAAIE/7gW8j_NNOs8/s1600-h/5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_qwEMKdidk3w/S3Oer4goADI/AAAAAAAAAIE/7gW8j_NNOs8/s320/5.jpg" /></a></div>Im gjysh&nbsp; është&nbsp; personazh hije i ndonje&nbsp; rrëfimi&nbsp; tim, si&nbsp; edhe i tregimit&nbsp; "Vazo të thyera",&nbsp; të pasqyruara&nbsp; në këtë website letrar. Në shenjë homazhi ndaj kujtimit të tij dhe për të shuar kërshërinë e mundshme të ndonjë lexuesi mendova se ia vlen të hedh pak dritë mbi hijen e tij.<br /><br /><b>Musa Daut Shehu</b> u lind ne vitin 1913 në Dukat. <br />Në vitin 1933 mbaroi studimet fetare në Medresenë e Tiranës. Po këtë vit fillon studimet per Teologji dhe Kulturë Arabe në Kairo të Egjiptit. <br />Në vitin 1936 kthehet në Shqiperi dhe martohet me Hatixhe Habilaliaj nga Dukati. <br />Për herë të fundit kthehet në Atdhe në vitin 1937. <br />Në vitin 1938 i lind vajza e vetme e cila nuk e pa kurrë të jatin. Lufta e II Botërore dhe më pas instalimi i rregjimit komunist ia bënë të pamundur kthimin në atdhe. <br />I vëllai i tij Isufi, i diplomuar në Shkollën Teknike të Fultzit dhe më pas në Akademinë Ushtarake në Firence të Italisë gjatë luftës kthehet në atdhe dhe lufton përkrah nacionalistëve. Burgoset dhe dënohet me 101 vjet burg nga gjykatat komuniste si një nga krerët e Ballit Kombëtar për zonën e Tragjas-Dukatit.<br />I pari i shtëpisë se Shehajve, Mulla Azem Shehu, një nga figurat intelektuale dhe nacionaliste më me peshë të asaj treve, në vitin 1946 arratiset në Perëndim për t’i shpëtuar dënimit më vdekje dhe vendoset në Detroit, Miçigan. (Rikthehet ne Shqipëri vetëm pas përmbysjes së diktaturës komuniste, ku për kontributin e tij intelektual dhe atdhetar nderohet me titullin “Mësues i Popullit”. Fëmijtë e tij vuajtën kalvarin e tmershëm të internimeve për 50 vjet me rradhë.) <br />Shtëpia e Shehajve që shërbente edhe si Teqe e Dukatit u shkatërrua dhe u bë depo drithi. <br />Gruaja dhe e bija e tij dëbohen si të deklasuara drejt skajeve verilindore të Shqipërisë, pa pasur të drejtë kthimi në Vlorë…<br />Në vitin 1940 Musa Shehu arrestohet në Kairo pas grisjes së flamurit Italian në ambasadën italiane në shenje proteste ne&nbsp; përvjetorin e parë të pushtimit fashist të atdheut. Lirohet pas protestave të komunitetit shqiptar të Kairos. <br />Në vitin 1944 karriera profesionale e Musa Shehut ndryshon drejtim. Nis studimet në Akademinë e Arteve të Bukura të Kairos dega Regjizurë. <br />Në vitin 1950 për kontributin e tij atdhetar zgjidhet kryetar i Kolonisë Shqiptare të Misirit (Egjiptit), post që para tij e kish mbajtur edhe A.Z.Çajupi. Është kjo koha kur bashkë me miq të tij inicion hapjen e një sistemi shkollash shqipe në Kairo. <br />Në vitin 1953 mbreti me origjinë shqiptare , Faruk,i dhuron bibliotekën e tij personale pak jave para abdikimit. <br />Në vitin 1954 e gjen në Tunizi si drejtor ekzekutiv në xhirimet e filmit “Fatma”, një prodhim frankoegjiptian i shfaqur edhe në Shqipëri. <br />Po këtë vit Musa Shehu bëhet drejtor ekzekutiv i “Al Ahram”, e vetmja kinostudio shtetërore e Egjiptit, post që e mbajti deri në vitin1968.<br />Gjatë viteve 1969 -1978 Musa Shehu punon si pedagog dhe më vonë shef i katedrës së gjuhës frënge në Universitetin Shtetëror të Kairos <br />Për jetën dhe kontributin atdhetar të Musa Shehut në Egjipt shkruhet edhe në librin “Shqiptarët e Egjiptit” të studiuesve Emin Azemi dhe Shkëlzen Halimi,(Maqedoni), si dhe ne&nbsp; monografine e Mustafa Dednikës “Patrioti i madh nga Dukati”. Sipas tyre dhe njerëzve jo te paket që patën rastin ta njohin nga afër Musai ishte njeri me kulturë shumë të gjërë, poliglot, njeri me influencë dhe njohje në shtresat e larta të shoqërisë egjiptiane.<br />Në vitin 1962 bëhet&nbsp; sponsori&nbsp; kryesor mediatik i publicitetit&nbsp; të Ansamblit të Këngëve e Valleve të Shqipërisë në festivalin ndërkombëtar të Kairos. Gjithashtu&nbsp; pjestare te ansamblit&nbsp; akomodohen gjate dy javeve ne shtepite e tij ne Kajro dhe Aleksandri. Shërben si ciceron i ansamblit gjatë vizitave së tyre në qytetet egjiptiane, buzë Nilit dhe në Piramidat,&nbsp; gjëra që i pasqyroi gjeresisht edhe një dokumentar të tij që u shfaq në kinematë shqiptare të kohës. Vizita e ansamblit përsëritet dy vjet më vonë, në 1964. Përsëri një dokumentar i cili shfaqet në Shqipëri.<br />Në vitin 1978 shtrohet në spitalin grekoamerikan të Kairos ku lëngon nga gangrena diabetike deri sa&nbsp; vdes&nbsp; në vitin 1998. Sipas autorëve të lartpërmendur dhoma e tij në spital priste e përcillte figura të njohura të artit dhe kulturës të Kairos, kolegë, studentë të tij dhe bashkëatdhetarë. <br />U varros në varrezat e Gizës, në lagjen pranë piramidave, ku jetoi pothuajse tërë jetës.<br />Për kontributin e tij intelektual dhe atdhetar në vitin 2006 nderohet pas vdekjes me titullin “Qytetar Nderi i Orikumit”.<br /><br /><b>foto1</b>- Musa&nbsp; Shehu student ne Kairo, 1933<br /><b>foto2</b>- Kryetar i Kolonise Shqiptare te Egjiptit,( i treti nga e majta), 1965<br /><b>foto3</b>- Ne zyren&nbsp; e tij ne kinostudion "Al Ahram", 1957<br /><b>foto4</b>- I sëmurë në spital në shoqërine e ambasadorit shqiptar Faruk Borova (majtas) dhe mikut të ngushtë të mërgimit&nbsp; Qerim Haxhiu (vëllai&nbsp; i futbollistit Roza Haxhiu, emrin e të cilit mban stadiumi i Lushnjës), viti 1994.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-6311223665261374051?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-50905469319849915792010-02-10T09:28:00.001-08:002010-02-10T09:29:02.753-08:00Së shpejti në qarkullim romanet "<b>Një shqiptar në oborrin e El Grekos</b>" (botimi i dytë) dhe "<b>Ajo</b>" (botimi i dytë i ripunuar i romanit "Bushtra").<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-5090546931984991579?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-59320284232210809752010-01-31T21:46:00.000-08:002010-01-31T21:46:09.650-08:00Të harroi vjeshta degës së thyer, gjethja ime,<br />si dashuria vetveten kur s’ka ç’të kujtojë më…<br /><br />Borëton… <br /><br />Ketrat e dëshirës dremisin dimrin<br />aty ku dikur ishin lulet…<br />dhe unë pasi gris një letër të vjetër dashurie<br />shkruaj këto vargje për ty…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-5932028423221080975?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-7539102188361714492010-01-30T15:20:00.000-08:002010-01-30T23:30:36.228-08:00Lërë pak vend edhe për shpirtin tënd mes vargjesh, poet,<br />në epshe eunukësh muzën tënde mos e kurvëro….<br />i pafat të ndjehesh nëse të krahasojnë me dikë tjetër,<br />sikur edhe me më të madhin e të mëdhenjve nëse ky ekziston…<br /><br />gjeta mes vargjeve të tua filozofët e mëncur që shiten rëndom trotuareve…<br />piktorët brilantë që me dritëhijet ditënetët motmotesh na i sfidojnë… <br />imazhe marramendëse dalish…kube shtatzëna me qiej mikelanxhelosh <br />melodi muzikantësh të pavdekshëm që prej kohësh edhe shurdhët i dëgjojnë…<br /><br />gjeta karmën dhe nirvanën mes vargjeve të tua, <br />taon dhe laon, <br />budizmin dhe jainizmin,<br />shramanën dhe brahmanën, <br />nitçen dhe zarathustrën, <br />ekzistencialistët dhe nihilistët, <br />platonët dhe mormonët, <br />egalitarianët dhe epikurianët, <br />futuristët dhe ekspresionistët, <br />bashkë me ta dhe sofistët…<br />gjeta Borgesin, Kafkën, Tagorën,<br />diku edhe Kierkegaardin e dëshpëruar,<br />Shen Agustinin<br />kutinë dhe Pandorën<br />e ndonjëherë edhe një Dostojevsk të menduar…<br />gjeta piktorët në rradhë të vënë <br />me kryeveprat e tyre në duar<br />kokëulur, <br />memecë, <br />ndonjë edhe pa vesh<br />nga gijotinë e vargjeve të tua…<br /><br />por Bota dy herë për të njëjtën gjë nuk habitet, <br />dhe uji që shkon nuk lag dy herë të njëjtin breg…<br />gjeta gjithshka të njohur mes vargjeve të tua, <br />gjithshka të njohur...të vjetëruar...<br />gjithshka veç teje të panjohurit<br />veç teje të panjohurit, poet…<br /><br />Ndaj lërë pak vend edhe për shpirtin tënd mes vargjesh,<br />në epshe eunukësh muzën tënde mos e kurvëro….<br />i pafat të ndjehesh nëse të krahasojnë me dikë tjetër,<br />sikur edhe me më të madhin e të mëdhenjve nëse ky ekziston…<br /><br />Në mundsh bëju pra ti Hera e Parë!<br />Hera e Parë…<br />Unikja…<br />E papërsëritshmja…<br />E paimitueshmja…<br />E pakopjueshmja…<br />E pavdekshmja…<br />dhe <br />habitmë <br />tronditmë<br />në mundç me vargun tënd vritmë <br />siç kurrë s’më ke vrarë<br />e për një çast mes vargjeve më bëj të shijoj <br />vetminë tënde madhështore... <br />atë...<br />vetminë e Herës së Parë…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-753910218836171449?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-27857217867870525892010-01-26T21:34:00.000-08:002010-01-26T21:34:04.371-08:00nëse dikur tri pikat nga fundi i vargut tim...<br />. <br />.<br />.<br />në gojën tënde të etur do të pikonin<br />e brenda saj fjalë do të bëhesha,<br />je e sigurtë se do më shqiptoje <br />pa më ngatërruar me tjetër?<br /><br />nuk do m’i haje rrokjet?<br />nuk do më mbaje nëpërdhëmbë?<br />nuk do më mbaje nëpërgojë?<br />nuk do më përktheje në Esperanto?<br />nuk do më përtypje si çimçakiz?<br />nuk do më gëlltisje?<br />nuk do më villje?<br /><br />dhe nëse vërtet dikur do më shqiptoje, <br />a do e bëje dot në heshtje?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-2785721786787052589?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-46541947579872957362010-01-14T22:10:00.001-08:002010-01-14T23:35:30.941-08:00në ëndërr pashë sikur <i>akoma isha gjallë <br />e përreth të gjithë të vdekur...</i><br /><br />qënka varrimi im<br /><br />e paskam gjetur qiparisin<br />ndërsa ju merreshit me arkivolin...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-4654194757987295736?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-8245607306249919642010-01-09T13:11:00.000-08:002010-01-10T05:31:35.656-08:00Pak kohë më parë, ndërsa po kërkoja dicka në dhomën ku dikur rrinte im atë, aty pranë librave dhe disqeve të vjetër të gramafonit gjeta një ditar të tij ku mungonin shumë fletë. Të gjithë rreshtat fshirë e prishur. Në ato fletë të zverdhura kishin mbetur vetëm tituj të ndryshëm këngësh dhe poshtë tyre edhe nje datë.<br />Dëgjoj këngët që i pëlqenin tim eti dhe e njoh siç nuk e kam njohur ndoshta më parë, si nëpër mjegull e shoh atë, ndjej hapat e tij, buzëqeshjen dhe vështrimin herë të ëmbël e herë ironik. Kujtoj duart e tij që lëviznin nën ritmin e notave. <br />Kjo që po dëgjoj tani ndërsa po shkruaj këto shënime është një pjesë e trishtuar nga “Peshkatarët e Perlave” dhe daton kur ai ka qenë njëzet e katër vjeç. Kur unë isha një vjeç. Ndoshta ka qenë i dashuruar në atë kohë. Ndoshta jo me time ëmë. Ndoshta po.<br />Më vonë në faqet e ditarit te tij mungojnë këngët. Nuk dëgjonte me muzikë kur ne fëmijët u rritëm. Më trishton shumë ky fakt. E mbaj mend madje kur na thërriste “Hej çuna, mbylleni atë radio se na çmëndët me muzikë tërë ditës!”<br />Mbyllej në vetminë e tij dhe zhytej mes faqeve të librave deri në përhumbje.<br />Ime më vuajti tërë jetës nga xhelozia për te. E donte shumë. Edhe sot kur thinjat e kanë mbuluar të tërën dhe një reumatizëm e vjetër e bën të ecë me ndihmën e një bastuni shkon te varri i tij dhe me nje zë që e dëgjon vetëm ajo diçka i pëshpërit.<br />Nga lëvizja e buzëve të fishkura kuptoj që i thotë:“T’i kam falur të gjitha…”<br /><br />E dashuronte nëna. E adhuronte edhe pse me flatrat që i jepte prania e mrekullueshme e saj në jetën e tij, ai herë herë fluturonte në vise të tjera, në gra të tjera, në të tjerë shtretër…<br />Qytetet e vogla kanë gjithnjë gra interesante. Mjafton të kesh vështrim të kujdesshëm dhe i dallon lehtësisht ato. Nën hapin e lehtë dhe në flokët që ua merr era me pak vështiresi një sy i stërvitur mund të shquajë pasigurinë dhe dramën e pashkruar të tyre.<br />Unë nuk i njihja ato të gjitha. Por ato të gjitha më njihnin. Mbaj mend vagullt nga fëmijëria ime imazhe grash të panjohura të cilat teksa më shihnin në rrugë ndalonin, më pyesnin nëse isha djali i tij dhe më përqafonin e puthnin në faqe.<br />Duhet të kenë qenë vërtet të bukura mikeshat e babait. Më vjen mirë të mendoj kështu. Ai shquhej për shije të hollë, dëgjonte muzikë të përzgjedhur dhe lexonte shumë poezi.<br /><br />* * *<br /><br />Sot takova dikë pranë varrit të tij. Një grua e panjohur. Plakë. E rrudhur, e thinjur dhe me një tufë lulesh në dorë. Më pyeti për te.<br />“Sic e sheh babai ka kohë që ka vdekur”, i thashë duke i treguar me dorë fotografinë e tim eti mbi varr.<br />“E di...e di...”, m’u përgjigj, “por...”<br />Heshti dhe pas një grime, me vështrimin hedhur drejt diçkaje të largët e të padukshme si përjetësia, shtoi: “Babai yt ishte tërheqës si djalli. Kam bërë gjëra të çmendura për të...”<br />Po nëna rron?”, më pyeti pas pak.<br />“Rron...ashtu… e sëmurë dhe e plakur tashmë…”<br />"O Zot sa i ngjason tyt eti!" tha befas plaka me lule dhe duke më parë drejt e në sy nisi rrëfimin e saj:<br />“Isha e re atëhere…disa vjet më e madhe se babai yt.Isha shtatzënë dhe nga dita në ditë prisja të lindja fëmijën e tim shoqi, kurse yt atë asokohe kishte nje djalë motak që ishe ti. I gjithë qyteti ynë i vogël e dinte që ne ishim dashnorë. Edhe nëna jote e dinte. E mrekullueshmja nëna jote! Atë ditë isha grindur me babain tënd. Shumë! Aq shumë sa rrezikova një abort spontan. Më kish rënë të fiktë dhe më kishin çuar me urgjencë drejt e në maternitet. Në sallë të lindjes. Nëna jote ishte gjinekologia e vetme e qytetit. Isha tërësisht në duart e saj. Unë dhe fëmija im i ardhshëm. Në duart e gruas që unë urreja më shumë. Në duart e asaj që sa e sa herë kisha uruar me gjithë zemër të mos kish ekzistuar kurrë. Në dorën e asaj së cilës nuk guxoja kurrë t’i dilja përballë rrugëve të qytetit. Nëna jote e mrekullueshme! Ajo që përjetësisht e mbante larg meje babain tënd...<br />Operacioni i vështirë dhe zgjati disa orë…Humba shumë gjak dhe rrezikoja të vdisja nga hemorragjia. Në një moment më doli narkoza dhe ndjeva thiken dhe pincetat në duart e nënës tënde që punonin mbi trupin tim…Këtu…”, dhe plaka vuri duart aty poshtë. Ia hodha sytë aty dhe instinktivisht mendova nënën. Kushedi si është ndjerë ajo para atij fundbarku të përgjakur të shemrës së vet….<br />“Herë herë dora e saj fshinte djersët e ftohta që mbulonin ballin tim…dhe më thoshte “Kurajo...kurajo..edhe pak dhe mbarojmë…”. Fëmija lindi pothuajse i mbytur nga ujërat e mia…Një mami e hodhi në koshin ku hidheshin foshnjet e lindura të vdekura, por ajo, nëna jote, gruaja që unë urreja aq shumë, e rrëmbeu në çast nga ai kosh dhe me frymemarrje gojë më gojë e shpëtoi dhe e ktheu përsëri në jetë beben time…vajzën time…<br />Ditën kur do dilja nga materniteti i shkova në zyrë. Doja t’i flisja shumë, por nuk i thashë asnjë fjalë. Nuk mundja. I dhashë një dhuratë të vogël. Nuk donte ta pranonte. E hapa dhuratën dhe që andej nxorra një pllakë gramafoni. Ishte Peshkatarët e Perlave. Ajo nuk e dinte se ai disk ishte kujtimi më i çmuar i jetës sime. Ma kish dhënë djalli, yt atë, ditën kur ishim njohur. Dhe unë ia dhashë nënës tënde. E pranoi….Që atëhere nuk e pashë më as nënën tënde e as djallin tim. Ika nga ai qytet...<br />Dhe ja ku jam tani para këtij varri…Dua t’i jap këto lule...të parat dhe të fundit që unë i dhuroj atij…”<br />Iu afrua edhe më vendit të mermertë ku im atë fle në paqe gjumin e madh. Doja ta shoqëroja, por ajo nuk pranoi. Donte të ishin vetëm.<br /><br />* * *<br /><br />Kur u ktheva në shtëpi nënën e gjeta të zhytur në kolltukun e saj duke dëgjuar muzikë dhe me një libër në prehër…Si përherë, e qetë dhe pa fjalë, më priti me vështrimin e saj të butë. E përshëndeta me të puthurën e zakonshme. E përqafova një copë herë dhe pastaj vura në gramafonin e vjetër "Peshkatarët e Perlave". Sapo nisën tingujt e parë ajo mbylli sytë, ndërsa unë nisa të shkruaj këto rreshta…<br />Akoma me sy të mbyllur është dhe nuk e di nëse ajo po dëgjon muzikën…po fle… apo ka vdekur.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-824560730624991964?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-45724217795919259052010-01-07T17:53:00.001-08:002010-01-08T13:11:54.985-08:00nëse në mesnatën e errët , ti vajzë, kupton diçka<br />që nuk të ndodh shpesh ta kuptosh por jo edhe aq rrallë<br />dhe dashuri të re për mua do ta quash të nesërmen<br />kur t’ma tregosh,<br />për hir të përëndisë mos e bëj<br /><br />ka ndodhur dhe më parë dhe do të ndodhë<br /><br />më mirë eja të flasim perseri së bashku,<br />të flasim përsëri së bashku fjalë pa kuptim, vajzë,<br />fjalë pa kuptim<br />dhe të na duket se duhemi përsëri…<br /><br />ashtu pakuptim…<br />pa kuptuar…<br />pakuptueshëm…<br /><br />të duhemi përsëri me dashurinë…<br />me dashurinë...<br />me atë...<br />me dashurinë pa mbiemër…<br />dhe heshtjen ta gënjejmë,<br />ta gënjejmë e ta zhgënjejmë,<br />ta lodhim e ta shplodhim<br />me rapsodinë sporadike të ëndjes<br /><br />eja<br />eja<br />si dikur<br /><br />ashtu pakuptim…<br />pa kuptuar…<br />pakuptueshëm…<br /><br />ka vetëm një dikur<br />të tjerat janë të sotme që na mbrritën para kohe…<br /><br />ndaj eja<br /><br />vetëm dështakët kërkojnë t’i japin dashurisë<br />një kuptim të ri…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-4572421779591925905?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-59604644477513107712010-01-05T22:32:00.000-08:002010-01-07T16:32:22.249-08:00there is enough treachery, hatred violence absurdity in the average<br />human being to supply any given army on any given day<br /><br />and the best at murder are those who preach against it<br />and the best at hate are those who preach love<br />and the best at war finally are those who preach peace<br /><br />those who preach god, need god<br />those who preach peace do not have peace<br />those who preach peace do not have love<br /><br />beware the preachers<br />beware the knowers<br />beware those who are always reading books<br />beware those who either detest poverty<br />or are proud of it<br />beware those quick to praise<br />for they need praise in return<br />beware those who are quick to censor<br />they are afraid of what they do not know<br />beware those who seek constant crowds for<br />they are nothing alone<br />beware the average man the average woman<br />beware their love, their love is average<br />seeks average<br /><br />but there is genius in their hatred<br />there is enough genius in their hatred to kill you<br />to kill anybody<br />not wanting solitude<br />not understanding solitude<br />they will attempt to destroy anything<br />that differs from their own<br />not being able to create art<br />they will not understand art<br />they will consider their failure as creators<br />only as a failure of the world<br />not being able to love fully<br />they will believe your love incomplete<br />and then they will hate you<br />and their hatred will be perfect<br /><br />like a shining diamond<br />like a knife<br />like a mountain<br />like a tiger<br />like hemlock*<br /><br />their finest art<br /><br /><br />nga <i>Charles Bukowski<i></i></i><br /><br /><b>Gjeniu i turmës</b><br /><br /><br />Ka aq shumë pabesi, urrejtje, dhunë, absurditet brenda<br />njeriut mesatar sa të mund të furnizosh një ushtri ndonjë ditë<br /><br />dhe vrasësit më të mirë janë ata që predikojnë kundër saj<br />dhe urrejtësit më të mirë janë ata që predikojnë dashuri<br />dhe më luftënxitësit janë përfundimisht ata që predikojnë paqe<br /><br />ata që predikojnë Zotin kanë vetë nevojë për Zotin<br />ata që predikojnë paqe nuk kanë paqe<br />ata që predikojnë paqe nuk kanë dashuri<br /><br />ruhuni nga predikuesit<br />ruhuni nga ata qe i dinë të gjitha<br />ruhuni nga ata që gjithnjë janë duke lexuar libra<br />ruhuni nga ata që ose urrejnë varfërinë<br />ose janë krenarë për të<br />ruhuni nga ata që të thurrin lavde në çast<br />se lavde do iu kërkojnë si shpërblim<br />ruhuni nga ata që nxitojnë të çensurojnë<br />se ata frikësohen nga ajo që nuk dinë<br />ruhuni nga ata që kërkojnë turma të vazhdueshme<br />se të vetëm ata janë një hiç<br />ruhuni nga burri mesatar, gruaja mesatare<br />ruhuni nga dashuria e tyre, dashuria e tyre është mesatare<br />e kërkon mesatare<br /><br />por janë gjenialë në urrejtjen e tyre<br />shumë gjenialë në urrejtjen e tyre për të të vrarë<br />për të vrarë çdokënd<br />duke mos dashur vetminë<br />duke mos kuptuar vetminë<br />ata do të përpiqen të shkatërrojnë çdo gjë<br />që ndryshon nga e tyre<br />të paaftë për të krijuar art<br />ata kurrë nuk do të kuptojnë artin<br />ata do e quajnë dështimin e tyre si krijues<br />vetëm si një dështim të botës<br />të paaftë për të dashuruar plotësisht<br />do t'iu duket dashuria juaj e paplotë<br />dhe pastaj do t’ju urrejnë <br />dhe urrejtja e tyre do të jetë perfekte<br /><br />si një diamant i shndritshëm<br />si një thikë<br />si një mal<br />si një tigër<br />si një helm kukute<br /><br />arti i tyre më i shkëlqyer<br /><br /><br />(<i>Përshtati në shqip nga origjinali: whisper</i>)<br /><br />*<i>hemlock</i> ( në shqip: <i>kukutë, magunë</i>) është një bimë e lartë helmuese, helmin i së cilës piu filozofi i antikitetit Sokrati…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-5960464447751310771?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-61252187654428561882010-01-03T12:34:00.000-08:002010-01-05T12:11:05.053-08:00Mora shkas për këto shënime nga një e-mail që një lexuese e re më dërgoi ditë më parë. Me shumë dashamirësi më bënte vërejtje për përdorimin e fjalëve “<i>të pista</i>” të cilat sipas mendimit të saj ia ulnin vlerat një krijimi artistik, duke e çuar kësisoj këtë të fundit më shumë drejt banales se sa drejt artit. Pa dashur të paragjykoj mendimin e sinqertë të lexueses sime të panjohur, dua të them se vërtetë ka një ngerç në përdorimin e “<i>dirty words</i>” në një krijim letrar. Mendoj se në letërsinë shqipe është një ngërç i dyfishtë. Ngërc i autorëve për t’i përdorur ato fjalë dhe i lexuesve për t’i pranuar ato në funksionin letrar.<br />Fjalët më të përdorshme gjatë jetës së një njeriu, herë të thëna me zë të lartë e më së shumti nën dhëmbë, janë një sërë fjalëformimesh që në bazë kanë konceptin “<i>qirje</i>”. Estetët dhe studiuesit shqiptarë të letërsisë i janë shmangur përjetesisht një studimi mbi këto fjalë që natyrisht janë nga më të përdorshmet e të folurit të përditshëm..<br />Po çfarë ka ndikuar në këtë shmangie? Morali i shoqërisë sonë? Feja? Edukata jonë qytetare? Puritanizmi i lexuesve? Hipokrizia e autorëve? Paaftësia e kritikës letrare? Çensura? Autoçensura?<br /><br /><b>Qirja/ të qirët si ndëshkim</b><br /><br />“<i>Të qifsha nënën! Të qifsha motrën! Të qifsha gruan!</i>”. Në shembujt e cituar të sharjeve qirja/ të qirët shfaqet në trajtë ndëshkimi që i jepet tjetrit. Objekt i këtij ndëshkimi janë gjithnjë “femrat” më të afërta të tjetrit, nëna, motra dhe gruaja e tij, që të treja këto tradicionalisht institucione të larta e të paprekshme morale për familjen dhe individin shqiptar. Bie në sy fakti që në traditën e sharjeve shqiptare përjashtohet <i>lënia me barrë/ mbarsja</i>. Pra nuk kemi sharje të tilla si “<i> të lënça me barrë nënën, motrën apo gruan!</i>”.<br />Në të sharën e tij ndëshkuesi tradicionalisht ndalon vetëm në aktin e <i>qirjes</i> dhe jo më tej. Kuptohet që behet fjalë për një <i>qirje</i> të dhunshme, si çdo ndëshkim, të papranueshëm nga objekti që do e pësojë atë ndëshkim (nëna, gruaja, motra). Me fjalë të tjera një përdhunim. Në psikologjinë popullore përdhunimi që rezulton me mbarsje të viktimës konsiderohet si më pak i dënueshëm se sa përdhunimi pa mbarsje. Kjo sepse psikologjikisht mbarsja (dhe fruti i saj) shërben si një hallkë që e lidh në një farë mënyre përdhunuesin me viktimën e vet. Por ai ( sharësi/ përdhunuesi hipotetik) nuk kërkon asnjë lidhje të tillë, por veç ndëshkimin e viktimës së tij hipotetike. Pra <i>qirja</i> e shoqëruar me mbarsje nuk është cilësisht e pranueshme për sharje.<br />Të gjitha sharjet bëhen në mënyrën dëshirore ( <i>të qifsha!</i>). Vetë përdorimi i kësaj mënyre dekonspiron komplekset e inferioritetit në psikologjinë e sharësit. Po ashtu e shara më shumë se sa ofendon pësuesen e saj, shërben si një nxitës i një dëshire të pamundur te personi që shan. Nxitës i një dëshire të pamundur. Sa më e pamundur është realizimi i kësaj dëshire aq më e fortë bëhet sharja. Kalohet nga nëna të motra e të gruaja, dmth shkohet të sharja me “libër shtëpie”.<br /><br /><br /><b>Qirja/të qirët si mallkim</b><br /><br />Mes evgjitkave të Brakës haset shpesh një traditë në lëminë e sharjes si mallkim: “<i>Të qiftë burri im!</i>” mallkon jevga. Pra një mallkim tepër i tmerrshëm sipas saj. Imagjinoni për një çast jevgun e dehur mustaqelli që shkon në betejën e papritur kundër femrës së panjohur me të cilën ka bërë një sherr në tregun e zarzavateve jevga e tij. Pra në këtë rast nëse e zë ai mallkim atë gruan e panjohur ajo do të vuajë shumë sipas lëshueses së munxës “<i>të qiftë burri im!</i>”. Është e qartë se në atë komunitet evgjit <i>të qirët</i> në vazhdimësi i ngjason përdhunimit, edhe kur kryhet mes personash ligjërisht të bashkuar si bashkëshortë.<br /><br /><br /><b>Qirja / të qirët si bekim</b><br /><br />Ne të gjithë ( sharës dhe të sharë) anashkalojmë faktin se të gjithë pa përjashtim de facto jemi <i>nënëqirë, motërqirë</i> dhe <i>graqirë</i>. Nëna jonë është <i>qirë</i> pa kemi lindur ne. Motra jonë po ashtu prandaj kemi nipat e mbesat. Gruaja po ashtu prandaj kemi fëmijët. Pra ky kontekst i <i>qirjes /të qirës</i> është të paktën mendërisht i pranueshëm nga të gjithë, pa asnjë vrarje ndërgjegje. Është natyrshmëria e riprodhimit dhe vazhdimësisë së jetës njerëzore e cila realizohet me një bashkim seksual fizik(<i>qirje</i>) mes personash që nësë do ketë mbarsje do bëhen prindër e do lënë pasardhës. Të menduarit e këtij konteksti nuk na bën të ndjehemi keq. Në këtë kontekst <i>qirjeje</i> nuk ka një veprues dhe një pësuese të qirjes, por logjika thotë se që të dy, mashkulli dhe femra <i>qinë</i> njëri tjetrin/ u qinë sëbashku. Pra mungon këtu konteksti ndëshkimor apo mallkues i <i>qirjes/ të qirës</i> . Përkundrazi <i>qirja</i> këtu është në kontekstin e kënaqësisë absolute – një nga më të mëdhatë e jetës së qenieve njerëzore. Mund të na skuqet faqja lehtë duke menduar këtë fakt nën dritën e moralit familjar e shoqëror, por nuk na nxihet faqja nga zemërimi siç na nxihet kur pësojmë atë konteksin tjetër të sharjes nga dikush tjetër “<i>të qifsha nënën, motrën, gruan!</i>”.<br />Në shqipen e përditshme ne meshkujt themi shpesh: “<i>E qiva sa u çmend nga kënaqësia… E qiva dhe u kënaqa shumë…</i>”. Dhe po ashtu femrat nga ana tjetër “<i>më qiu dhe më kënaqi, u qimë dhe u kënaqëm…</i>”. Dhe në mënyrë po kaq shprehëse jepet në gjuhën e përditëshme dëshpërimi apo pakënaqësia nga mungesa e <i>qirjes/ të qirës ( "dreqi ta hajë..nuk e bëmë…nuk u qimë…nuk e qiva…nuk më qiu…"</i>) Pra <i>qirja</i> pranohet si akt seksual i padiskuteshëm kënaqësie.<br /><br /><b>Tabuja e përdorimit të fjalëve “të pista”</b><br /><br />Duke gjykuar nga sa shkruajta më sipër në këto shënime mendoj se tabuja e përdorimit të fjales “<i>qirje</i>” dhe varianteve gjuhësore të rrjedhura nga ajo vjen për shkak të ngarkësës ndëshkuese dhe mallkuese të sharjeve ku përdoret ajo fjalë dhe aspak nga vetë ajo fjalë. <b>Është pikërisht ajo ngarkesë artificale që buron nga sharjet e cila i bën “<i>të pista</i>” artificialisht ato fjalë që në gjendje natyrore janë fjalët më të pastra (meqë fjalët u ndakan në kategori higjienike!) </b>, emërtesat e të cilave kanë lidhje direkte më funksionet më bazike të krijesës njerëzore dhe me pjesët më vitale të trupit njerëzor që sigurojnë vazhdimësinë e jetës njerëzore mbi tokë.<br /><br />Se si mund të jetë e papranueshme si fjalë letrare <i>qirja</i> që si veprim është hallka lidhëse mes dashurisë dhe të dëshiruarit nga njëra anë dhe produktit të dashurisë dhe dëshirës nga ana tjetër : kënaqësitë dashurore dhe bërjen e fëmijëve. Në këtë kontekst unë kurrsesi nuk mund ta kuptoj këtë diskriminim letrar që i bëhet fjalës <i>qirje</i>. As si autor. As si lexues. Dhe sigurisht as si qenie njerëzore.<br />Unë nuk e di pse qënkan më të pranueshme fjalët “<i>dhjes, shurroj, vjell, shurrë, bythë, mut, spermë”</i> që e gëzojnë qytetarinë e përdorimit në letërsinë shqipe ( disa syresh madje që në origjinë të saj), se sa fjalët “<i>qirje”, “kar”</i> apo “pickë” dhe variacionet dialektore të tyre.<br />Në shumicën e rasteve më duket një shenjë e qartë dyfytyrësie autoçensurimi i fjalëve të tilla nga krijuesit letrarë dhe zëvëndësimi i tyre më terma mjeksorë aspak letrarë si <i>“akti seksual”</i>, “<i>penisi”, “vagina” “kopulimi”</i> etj. Ndoshta lexuesve nuk u është mësuar syri me praninë e fjalëve “të pista” nëpër tekstet letrare shqipe, por kjo është e përkohshme si alibi dhe e pamjaftueshme për të vazhduar akoma me hipokrizira të tilla gjuhësore. <b>Mendoj se fjalët "e pista" mund dhe duhet të përdoren në një kontekst letrar aty ku ky përdorim i shërben artistikisht krijimit. Sigurisht të përdorura në kontekstin artistik në kohën dhe vendin e duhur dhe jo të kthehen qëllim në vetvete nga autori me pasojë deformimin estetik të krijimit letrar dhe të vetë perceptimit estetik që lexuesi përfton nga ai tekst.</b><br />(Në mbyllje, pa dashur të spostoj vëmëndjen e lexuesit në gjëra jo letrare, sqaroj se hipokrizitë dhe çensurat e tjera të llojit moral apo fetar në lidhje me përdorimin e fjalëve “<i>të pista</i>” në letërsi nuk janë dhe nuk mund të jenë objekt i këtyre shënimeve aspak moraliste e aspak fetare, por thjeshtë letrare. Letërsia në gjendje natyrore nuk njeh religjione dhe morale kolektive. Letërsia është Krijim dhe autori është Krijuesi i krijesës/ krijimit të tij. Është Sovran i Krijimit të Tij dhe për pasojë i tejkalon religjionet dhe moralet kolektive.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-6125218765442856188?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-59001952649669351162009-12-30T12:20:00.000-08:002010-01-01T13:30:05.904-08:00Kjo është një histori që po e lexove një herë, nuk e harron dot kurrë. Është historia e një krevati. E një krevati që u shit në një ankand pak vite më parë. E një krevati që u ble nga paratë e një bankieri dhe dëshira e zjarrtë e zonjës së tij, një shtëpiake jo fort e dëshpëruar. Një krevat në dukje shumë i zakonshëm. Prej hekuri. King size.<br />Pasi çifti Bedfort fitoi ankandin e krevatit kërkoi të dinte më shumë rreth historisë së tij dhe arësyeve pse shitej në një ankand.<br />Krevati i kish përkitur konteshës L, një grua që sipas arshivave krahinore, edhe pse beqareshë, i kish ngrënë mollët e ndaluara deri në pleqërinë e thellë. Në një rregjistër fletëzverdhur që bënte pjesë në marketingun e krevatit abati i krahinës, një biçim kronikani ky, kish hedhur dëshmitë e disa prej njerëzve që kishin pasur fatin të ndodheshin mes krahëve të konteshës mbi krevatin e saj. Bashkëngjitur edhe një faqe nga ditari i konteshës.<br /><span style="font-style:italic;"><br />Markezi Kalëro: “Ika përsëri fshehurazi nga kështjella ime. Natën e kalova te L. Një natë e mrekullueshme. Një femër e mrekullueshme. Një krevat i mrekullueshëm. Një gjumë i mrekullueshëm.”<br /><br />Gjenerali Zhytenberg: “Përveç atij krevati, kontesha është gjëja më interesante në atë dhomë të mobiluar me shijen e një putane dhe sqimën e një virgjëreshe. Për herë të parë pas një muaj luftimesh kundër francezëve pata rastin të ndodhem tërë natës në krahët e një gruaje tunduese si kontesha. Dhe fjeta aq rehat në atë krevat”<br /><br />Pianisti De Profundis:”Do ta ndrroja pa një pa dy pianon time me atë krevat. Mbi tastierën e atij krevati kordat e trupit të konteshës më falën ninulla magjike.”<br /><br />Greku Qipidhis: “Nëse perënditë e Olimpit do kishin nga një krevat si ai i konteshës L mitologjia do të ishte e mbushur vetëm me orgazma dhe orgjira dhe aspak me poseidonë të zemëruar dhe luftëra meshkujsh idiotë. Sigurisht Zeusi do ishte shërbëtori më i devotshëm i konteshës.”<br /><br />Doktor Piçken: “ Krevati i zonjushës L është vërtetë i magjepsur. Për këtë gjë më bind fakti se jashtë atij krevati kontesha nuk më tundon aspak , ndonëse ecën bukur me hapin e saj prej shtojzovalleje.Dua të shtoj që unë e kam parë atë lakuriq në shumë raste të tjera si paciente dhe kurrë nuk e kam gjetur epshor atë trup. Por mbi krevatin e saj po. E jashtëzakonshme. Sapo u shtriva në atë krevat fjeta si i vdekur një gjumë të paqtë e pa ëndrra”<br /><br />Druvar anonim: “ L është një femër për të cilën më ngrihet në çast sapo e kujtoj. Më ngrihet e më bëhet dru. Me gjinj të mëdhenj dhe kofshë më të forta se sa Henrika ime, ndjesë pastë. Dehet deri në çmenduri nga era e djersës sime të qelbur. Më thith gjuhën deri në mpirje. Më kafshon gjoksin leshator deri sa e bën plagë. Më lëpin kudo në trup pa ma ndarë vështrimin e syve blu. I pëlqen të ma marrë në gojë aq shumë saqë mend harroj se mes shalëve ka një goxha vrimë të mgrohtë e të lagur e një tjetër të atillë po ashtu mes bythëve të lëmuara. Por jo...jo… Nuk harroj. Mbi atë krevat asgjë nuk harrohet.”<br /><br />Kontesha L: “ Mallkuar qoftë krevati im! Mallkuar! Të gjithë meshkujt që erdhën të më bënin dashuri mbi atë krevat fjetën si derra deri në mëngjes.Markezi, doktori, gjenerali, adjutanti i tij, gjykatësi tullac, noteri, djali i tij student,shokët e tij e plot rioshë e pleq të tjerë… Të gjithë. Të gjithë përveç druvarit. Druvari nuk flinte. Më shtrydhte fort e më falte ekstazën e hamshorit deri në rraskapitje dhe shpesh, ngaqë nuk dëshironte të më prishte gjumin e ëmbël që pasonte orgazmën e fundit, rrezet e para të diellit e gjenin duke masturbuar ulur në një kolltuk aty pranë. Prekja e tij më bënte të mos ndjehesha konteshë, por një femër ndryshe,një putanë, putana e tij e bindur, ndonëse nuk jam shumë e sigurtë nëse ai vetë e ndjente këtë gjë.”</span><br /><br />Duke lexuar këto shënime bankieri papritmas kish pësuar disa gëlltitje të zhurmshme e të dyshimta. E shoqja, ish përfshirë nga një admirim i beftë për konteshën e panjohur L. Admirimi kish marrë formën e një zilie të heshtur teksa ajo kish ndjerë një flatrim diku më në jug të trupit të saj, ndoshta fluturat që kërkonin të shuanin etjen në oazin e saj të tharë. Çifti Bedfort prej shumë vitesh nuk bënte seks, por edhe më parë, në vitet e hershme të martesës jeta e tyre seksuale nuk kish qenë inkandeshente. Por ajo ndjenjë e thellë dhe aq e rrallë që rëndom quhej dashuri nuk kish vdekur. Thjesht kish humbur. Dhe si për çdo gjë të humbur shpresat për rigjetjen e saj do të vdisnin mesa dukej bashkë me të zotët e tyre.<br />Pasi lexuan me vëmendje shënimet e abatit, pavarësisht njëri tjetrit kishin menduar se krevati në fakt mund t’u shërbente si një afrodiziak.<br />Por natën e parë mbi krevatin e ri nuk arritën të bënin gjë. Atij nuk iu ngrit. Ajo kish pritur tërë natës, e ndezur mes epshesh të vonuara, pa vënë gjumë në sy. Në mëngjes kish fjetur, ndërsa ai ish nisur për në punë.<br />Nata e dytë kaloi si e para dhe në mëngjes kur u zgjuan ajo i tha” Mirëmëngjes markez!”. Të tretën fjetën paq dhe në mëngjes ajo e quajti Doktor. Kështu edhe në ditët në vazhdim zotëria u gdhi adjutant, student, gjeneral, pianist. Jo vetëm që nuk i ngrihej, por përgjumja e vinte poshtë, sapo niste të përkëdhelte format joshëse të së zhuriturës.<br />Natën e fundit sipas listës i binte të quhej druvar. Dhe të bënte atë çka kish bërë druvari me konteshën L. I parruajtur siç ishte e kishte më të lehtë. Atë natë nuk fjetën fare. E shqepi nga të gjitha anët dhe në mëngjes gruaja e quajti me plot gojën “druvari im”.<br />Ditën tjetër, ndërsa po zbardhte, mes qerpikëve gjoja të përgjumur, e kish parë të shoqin të ulur në një kolltuk pranë duke i rënë me dorë. Orë më vonë, ndërsa ai kish qenë lakuriq nga mesi e lart duke punuar bahçen, kish qenë ajo që buzë dritares kish masturbuar në ethe, e zhveshur dhe flokëlëshuar, mbuluar veç me njërën nga perdet.<br /><br />***<br /><br />Burri kish ndryshuar. Shihej në pasqyrë dhe tiparet i ishin zbehur dhe nuk ishte më ai i pari. Fytyra i ish rrudhosur shumë, ndërsa dhjamrat e trupit të bankierit ishin tretur per t’ua lënë vendin muskujve të spikatur të druvarit. Ndryshe nga trupi, truri nuk i punonte më si më parë. Kompjuteri nuk e tërhiqte më. As librat. As muzika. As komoditeti mes të cilit kish ndërtuar tërë jetën e tij. As miqtë. Garazhi kish shumë kohë pa u hapur, dhe po aq kohë ai nuk kish zbritur në qytet. Ditën e kalonte në pyllin pranë duke prerë dru për oxhakun e netëve të zjarrta. Filluan problemet me punën. Nuk po e menazhonte dot siç duhej bankën e tij dhe në javët në vazhdim kuptoi që paraja nuk e tërhiqte aspak e po ashtu edhe tërë ajo botë finaciare mes së cilës kish jetuar në shumicën e jetës së tij. Nuk vonoi shumë dhe në qytet u hap fjala se zotëria Bedfort ishte i sëmurë dhe për pasojë aksionet e tij në bursë sa vinte e zhvlerësoheshin. Zuri të mos lahej dhe të mos rruhej. Nuk krihej më. Kutërbonte erë djersë. Borxhet e bankës nisën të rriteshin e po ashtu edhe seksi mbi krevatin magjik. Për të fshehur jetën e tij të re u detyrua të dilte në pension.<br />E shoqja ndërkohë, edhe pse në menopauzë, kish nisur të lulëzonte. Astma iu zhduk si me magji. Fytyra dikur anemike tashmë kish marrë ngjyrë trëndafili. Sëmbimet hormonale të zemrës kishin fluturuar diku në trurin e saj, atje ku zakonisht sëmbimet shndrrohen në marramendje. Lëkura e trupit iu lëmua dhe nisi të marrë shkëlqimin e dikurshëm. Nuk ishte më nervoze. Ishte e paduruar, por ky padurim nuk e nervozonte. Përkundrazi. Ishte ana e padukshme e padurimit. Për herë të parë pas kaq vitesh pritja kish marrë përsëri kuptimin që i jepej zakonisht vetëm nëpër libra të harruar dashurie. Ia ndizte gjirin dhe ia ushqente ëndrrat me fishekzjarre.<br />Të shoqin nisi ta trajtojë me përçmim gjatë ditës. Si shërbëtorin e saj të pafjalë. Netëve i përgjërohej dhe ishte skllavja e tij e seksit, sidomos kur ai e thërriste “kurva ime”.<br /><br /><br />***<br /><br />Nuk vonoi shume dhe ajo i kerkoi që të mos shiheshin më gjatë ditës. I bindur nën ethen e mbrëmjes dhe seksit ai pranoi me përulësi. Kishte filluar të ndjehej druvar. Dhe ajo konteshë L.<br /><br /><br />***<br /><br />Pas ca kohësh gruas i lindi ideja të jetonin të ndarë. Në dhoma të ndryshme. Si dy të huaj. Vila e tyre ishte e bollshme dhe kishte shumë dhoma, por ranë dakort që ai të jetonte në bodrumin e vilës, ku mes ca vjetërsirave vendosën edhe krevatin epshndjellës. Mëngjesin nuk e hanin më bashkë. As drekën. Në darkë vonë ajo përvidhej korridoreve të errëta të vilës dhe zbriste në bodrum e mbuluar vetëm me një tyl të kaltër. Pastaj niste avazi. Avazi i përnatshëm mbi atë krevat.. Kurrë më parë kënaqësitë e seksit nuk kishin gëluar në shtëpinë e tyre si kohët e fundit.<br /><br /><br />***<br /><br />Erdhi një ditë kur zonja e tij i kërkoi diçka tjetër: të divorcoheshin. Të divorcoheshin dhe të shijonin seksin mes tyre si dy dashnorë. Si dy dashnorë të fshehtë. Të përvjedhur. Ai u habit së tepërmi, por nuk bëri zë. Netët e seksit të paparë dolën më të forta se habia e tij. Të gjitha pyetjet dhe pikëpyetjet e tij shuheshin me të çuar ndërmënd krevatin. Ngadalë kish arritur të kuptonte që asgjë e mirë nuk vjen nga të pyeturit.<br />U ndanë në gjykatë. Vazhduan edhe një muaj e ca mes dalldish të papara seksuale. Kur fytyra e tij e parruar, e palarë dhe e ashpër zhytej mes gjinjve të saj të butë…kur gishtërinjtë e saj delikatë thyheshin e përthyheshin mes flokëve të tij të gjatë, të pakrehur e të mbushur plot ashkla drurësh dhe erë gjethesh të kalbura… kur kurmi i saj i parfumosur ujitej nga djersët e athëta të tij…kur dhëmbët e tij ngrinin mbi thithkat e mavijosura atëhere…vetëm atëhere trupi i saj elektrizohej me drithërimën e një gjarpërusheje dhe mes ulurimash të llahtarshme bëhej harku nën të cilin rrëzoheshin triumfet e tij rënkimtarë. E pastaj fillonin nga e para si në një lojë që nuk mbaronte veçse në agim.<br /><br /><br />***<br /><br />Një natë, pasi kishin mbaruar betejën e rradhës dhe ai po tymoste i kënaqur cigaren e passeksit, ajo i kish thene se kish ndërmënd të martohej me dikë tjetër dhe se kish gjetur në internet një rast të volitshëm.<br />“Përse kërkon të martohesh përsëri?” kish pyetur ai për herë të parë gjatë kohëve të fundit. “A nuk jemi mirë kështu? Unë jam shumë i lumtur!”<br />Ajo s’kish folur. Kish dashur t’i thoshte “Nuk e kupton përse? Dua të bëj atë që nuk mundi ta bënte kurrë kontesha L.Të provoj atë kënaqësi që ajo s’e provoi dot kurrë edhe pse meshkujt nuk i munguan kurrë në jetën e saj. Dua t’i përvidhem dikujt! Të ndjehem tradhëtare dhe e pabesë ndaj dikujt. T’i përvidhem dikujt kur vij atje në bodrumin tënd…në krevatin tonë, druvari im. Dua që seksi me ty të jetë gjithnjë i zjarrtë dhe pasionant, mëkatar dhe vjedhacak dhe unë të ndjehem e pabesë. Prej muajsh unë ndjehem kurvë e devotshme në krahët e tua, druvari im, por jo tradhëtare.. Ndjehem kurvë, por jo e pabesë për sa kohë që je vetëm ti në jetën time. Dua t’i përvidhem dikujt! Dikujt, çdokujt, por kurrë ty. Le të jetë pra ai burrë i panjohur, ai bashkëshorti im i nesërm, hija. Hija që unë do tradhëtoj sa herë që të vi në bodrumin tënd mbi krevatin tonë…. Është e vetmja mënyrë që të mos humbas pasionin për ty, dashuria ime e vetme. Dhe nuk më mjafton të jem thjesht kurva jote e bindur, druvari, im… Dua të ndjehem edhe tradhetarja e dikujt, tradhëtarja e tij e pabesë…”.<br />Por nuk kish thënë asgjë. Kish heshtur dhe nuk kish folur asnjë fjalë.<br /><br /><br />***<br /><br />Pas dy javësh ish martuar. Në mbrëmje, kur dhëndri plak kish rënë për të fjetur në dhomën bashkëshortore, ajo kish zbritur pa u ndjerë shkallaren e bodrumit dhe për të parën herë në jetën e saj kish hyrë fshehurazi në një krevat. Në krevatin e druvarit të saj.<br />Ai e kish dëshiruar me ngulm atë natë, më shumë se kurrë ndonjëherë, por ajo ish ndjerë e ngopur dhe nuk kish dashur seks. Ish ndjerë e plotë si hëna që duke iu përvjedhur natës mes shufrave të dritares së vogël të bodrumit kish përthyer rrezet e saj mbi krevatin e vjetër që mesa dukej kishte nevojë për një abat të ri…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-5900195264966935116?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-31554521759330615812009-12-15T07:10:00.000-08:002009-12-15T07:11:13.128-08:00Të gjata i zgjodha udhët e mia, bir,<br />të shkurtëra më dolën e s’arrita dot atje larg…<br />Të mbarë le të jenë hapat që do hedhësh;<br />do ecësh shumë e në qofsh me fat<br />mbi një udhë të gjatë do të gjëndesh…<br /><br />(se mund të kesh hapa, por ndoshta jo udhë…<br />ndoshta hapat do mungojnë edhe sikur udhën ta kesh,<br />por si pikënisja që me hapin e parë përqafohet<br />i fundit hap në fund të udhës le të vdesë…)<br /><br />dhe nëse pa mbrritur atje hapat të mbarojnë<br />mos e fajëso atë se ishte aq e gjatë,<br />nuk ka udhë pa fund, biri im, nuk ka<br />ka veç udhëtime të papërfunduara<br />dhe udhëtarë si yt atë…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-3155452175933061581?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-67023573025701247472009-12-01T00:14:00.000-08:002009-12-01T00:15:27.162-08:00E ç’rëndësi ka se ç’gjë të mirë <br />bëmë në këtë jetë?<br /><br />Çfarë të tjerët do të thonë <br />në mungesën tonë<br />për atë që s’bëmë <br />ajo do të mbetet.<br /><br />Të tjerët gjithnjë do të flasin <br />do flasin e s’do të pushojnë<br />do shajnë e do mallkojnë<br />dhe goja do iu zërë lesh…<br /><br />Me furka në duar <br />në këtë botë leshatore <br />të tjerët tjerrin tjetrin…<br />tjerrin terrin të tjerët…<br />tër-tër-tër…<br />tër– tër- tër...<br />të tërë<br />nga tjerrja në tjerrje<br />nga terri në terr<br />nga tjetri te tjetri <br />me furka në duar<br />dhe lesh në gojë<br />një jetë të tërë.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-6702357302570124747?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-17368137604592256522009-11-24T01:32:00.001-08:002009-12-06T19:33:49.228-08:00E në u çmendsh bëje si askush tjetër, poet!<br />Çmëndu një herë e mirë e përgjithmonë…<br />pa bujë…<br />në heshtje…<br />në vetmi<br />i pashpresë të mbetesh,<br />i pashërueshëm…<br />me gisht të të tregojnë..<br />”Ja ai… i çmënduri,<br />që s’mundëm ta kurojmë…”<br /><br />Bëhu i çmënduri i përjetshëm i botës së përkohëshme<br />ku mençuria turmat parrezikshmërisht josh<br />me monotoninë e paçmendurisë së vet…<br />Çmendu poet!<br /><br />Të çmendesh do të thotë të përkujdesesh për turmën<br />në mënyrën tënde…<br />për këtë turmë të neveritshme<br />si fjala Moral mbi akull shkruar me shkumës…<br />për këtë turmë të neveritshme<br />si folja “gënjej” në vetë të tretë shumës….<br /><br /><br />I sheh ata atje? Janë poetët e paçmëndur<br />Normalët.<br />Gërmadhat ambulante të normalitetit.<br />Poetët lepe-peqe.<br />Tellallët e dashurive aseksuale gjithnjë të realizueshme,<br />zvarranikë që kur qihen shkruajnë “bëra dashuri”<br />e akoma më keq “fjeta me dikë”…<br />karit i thonë “penis”<br />dhe të ëmblës piçkë “vaginë”…<br />Me lirinë e tyre që nuk zbret dot nën thithin e gjirit.<br />pretendojnë të zhbirojnë njeriun në thellësitë e tij,<br />por kanë frikë nga trupi, mishi dhe lëkura,<br />nga djersa e epshit dhe ekstaza e seksit,<br />frikë nga trupi i tyre<br />i grave të tyre<br />i motrave të tyre<br />i bijave të tyre…<br />Ata vetë kanë lindur nga sqetulla<br />dhe gruaja ndër vargje të tyre nuk shfaqet përveçse si<br />Shëmbëlltyrë e Virtytit<br />Bijë e palodhur e Moralit<br />Ikonë e kalkutave shqiptare.<br />Aseksuale<br />Pa gjenitale…<br /><br />Poetët e tirazheve<br />poetët dinjitarë<br />poetët e çmimeve…<br />poetët e jurive…<br />poetët e konkurseve<br />të vjetshëm<br />të parvjetshëm<br />të sivjetshëm<br />të përjetshëm<br />poetët e popullit punonjës…<br />poetët edukativë<br />poetët edukues<br />poetët misionarë<br />poetët e shqetësuar për turmën<br />poetët e turmës<br />poetët militantë<br />nga turma për turmën<br />nga turma dalim<br />drejt turmës shkojmë<br />poetët e stendës<br />poetët e antologjive<br />poetët e reklamuar<br />poetët e përkthyer<br />në një<br />dy<br />tri<br />katër<br />pesë<br />dhjetë<br />njëzet gjuhë<br />gjuhë lope<br />gjuhë viçi<br />gjuhë gjarpëri<br />esperanto gomerësh me turshi golloborde shartuar…<br /><br />Këta janë ata pra…<br />të njohurit<br />të mirënjohurit<br />të famshmit<br />elitarët<br />makbethët<br />dje LIDHJA E (SH)KRIMTARËVE<br />sot KLIKA që gjumin ia prish<br />fantazma akuzuese e Frederik Rreshpjes.<br /><br />Po këta? Ah..këta janë modernët!<br />Modernët post modernë<br />Janë shumë dhe shtohen çdo ditë si lepujt<br />Ata hiqen si të çmendur…<br />Intelektualë me pantallona të kuqe<br />xhinse të grisura<br />shall në fyt në mes të gushtit<br />flokë të shqetësuar pothuajsemajakovskë<br />pinë nga pak alkool e me raste marijuanë<br />dehen dhe rrahin të dashurat lesbike për t’u dukur më trendy…<br />domosdo Bukovskë…<br />dhe sidomos…<br />sidomos …<br />veshin çorapet një ndryshe e një ndryshe…<br />Këta janë ata pra…<br />Çorapendryshmit<br />poetët e poetekave<br />poetët e papërshtatshëm<br />poetët e paevitueshëm…epidemikë…pandemikë<br />si gripi i derrave…<br />Aleph-ët,<br />Mehr Licht-ët<br />Guinsberg-ët nga Ballshi<br />dhe Blake-ët nga Kuçova<br />Platt-ët nga Erseka<br />dhe Atwood-ët nga Bradasheshi<br />plagjiatët dhe imituesit<br />nga Soros botuar…<br />majmunë prej llamarine<br />bananesh të argjendëta pagëzuar<br /><br />Po ç’bejnë ata?<br />Masturbojnë njëri tjetrin me Beat Generation<br />dhe shurrën e mburrjes hedhin gjer në re<br />teksa fshihen me peshqirin e stërpërdorur të Ervinit<br />Të ish Ervinit mbase……<br /><br />Po ata të tjerët i sheh?<br />Ata janë kritikët letrarë.<br />Me syze<br />pa numër<br />xham zero…<br />një diplomë uzbeke në xhep dhe ja:<br />”Sot do flasim për poezinë brilante të Çel Çulit<br />39 herë fitues çmimesh<br />44 herë antar jurie<br />Fleksibiliteti kordial i vokacioneve poetike të pashpallura në terminalet e katër vargjeve të para te poetit tonë të shquar deklamon densitetin asocijativ të kushtëzuar nga metaforat subakute përgjatë një implementimi transversal të fonemave intrasigjente te cilat bashkë me trashendencën e nënkuptuar te vargut neojambik sensibilizojnë për një risi të re te niveleve botërore poetike.”<br /><br />Po ata më tutje? Ata janë gazetarët<br />-reklamuesit e mallrave letrare-<br />ose<br />kurvat siç i quaj unë në çaste zemërgjërësie,<br />por le t’i quajmë për etikë sekserë.<br />I mban mend tirazhet?<br />Blushët<br />Xhungat<br />Plasarët?<br />Ka dhe plot të tjerë…<br /><br />Po ata atje më tutje?<br />Ata janë të çmendurit e vërtetë<br />Janë pak…<br />shumë pak<br />sepse nuk janë lepuj. <br />Janë Poetë!<br />Janë Mirazhe Rebelë të një Melankolie të Kaltër…<br />Janë Emigrantë të Shiut në një re Flluskash strukur…<br />Janë Muza Nitrike të një Korbi nga Hënablu spërkatur…*<br />Por sot nuk i dallon dot ti<br />Çmëndu dhe pastaj do i dallosh<br />siç do të dallojnë dhe ata dalldinë tënde<br /><br />Ndaj në u çmendsh,<br />bëje si askush tjetër më parë, poet!<br />Përndryshe budalla do të të quajnë të ngjashmit e tu-Çorapendryshmit.…<br /><br />(*Mirazh, Rebele, Melankolia, E Kalter, Emigrant, Shiu, Flluska, Muza, Nitroshi, Korbi, Henablu, jane disa pseudonime virtuale arti te nje grupi te spikatur dhe cilesor poetesh te poezise bashkekohore shqipe, aq te ndryshem nga Klikat dhe Corapendryshmit)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-1736813760459225652?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-52271589859511514452009-11-23T11:23:00.001-08:002009-12-06T19:34:58.791-08:00E dashur Klarë,<br />këtë mëngjes nuk do merrem me letërsi<br />dhe atë tregimin që ty nuk të pëlqeu aq shumë<br />nuk do e përfundoj sot.<br />Do të bëj interesantin e vonuar,<br />ndaj do filozofoj.<br />Filozofi në mungesë të tjetrit…<br /><br />U lodha duke rigjetur gjërat e humbura…<br />Më lodhin stinët që bëjnë sikur ikin<br />teksa në shekuj piçka jote vazhdon t’i ngjajë asaj të Maries<br />dhe Mariet janë po ashtu njësoj;<br />ndryshojnë vetëm nga numri i brekëve të varura në tel dhe<br />nga diçka tjetër që e shkruajta dhe e fshiva përseri.<br /><br />Nuk jam i dëshpëruar.<br />Deshperimi eshte luks i kushtueshëm që kërkon edhe audiencë.<br />Trishtimi më duket më komod për një njeri të cilit 0 ne boshtin numerik<br />gjithnjë i duket si një vrimë të cilën po të dojë edhe mund të mos e qijë…<br /><br />Më trishton aq shumë përpikmëria e kësaj bote, Klarë,<br />kjo tirani e padukshme që mat kotësinë tonë,<br />por akoma më shumë trishtohem në momentet kur vetja më duket<br />si njeriu i duhur<br />në vendin dhe kohën e duhur.<br /><br />Koha e duhur: gjithnje.<br />Vendi i duhur: pranë teje.<br />Njeriu i duhur: unë.<br />Njeriu tjetër i duhur: ti.<br /><br />Ne nuk kemi fëmijë, Klarë.<br />e ti e dëshiron me ngulm një,<br />por a e ke pyetur ndonjëherë veten se si do i përgjigjeshe atij<br />kur të të pyeste<br />“O ma’ kush e vrau Detin e Vdekur?”<br /><br />Nuk kemi fëmijë,<br />por pallohemi çdo javë më shumë se sa mesatarja e parashikuar<br />nga Raporti i Organizatës Botërore të Shëndetësisë<br />për Seksin në Vendet në Zhvillim.<br />Çdo mbrëmje, i kryqëzuar në kryqe të padukshëm,<br />falem në Mekën tënde leshatore<br />mes kofshëve të tua dinjitoze…<br />kollona antike të një Partenoni të mërzitshëm.<br /><br />Unë s'kam asgjë tjetër të dashur veç teje<br />që të meritonte t'i thoja lamtumirë, Klarë,<br />por druaj se nuk do arrish të kuptosh që<br />lamtumira është thjeshtë një fjalë …<br />një renditje mekanike gërmash<br />e lumturia po ashtu…<br />(Nuk e ke vënë re që ato dy fjalë përbëhen nga të njëjtat gërma...<br />e prandaj të dyja nuk na arrijnë kurrë…”).<br />Njerëzit nuk dinë të jenë të lumtur<br />e as të thonë lamtumirë,<br />e mua një botë pa lamtumirë më trishton më shumë<br />se një botë pa lumturi.<br /><br />Zemrës tënde do i thoja lamtumirë shumë kollaj,<br />por zemra nuk është aspak më e fisme se zorra e trashë,<br />jo vetëm te kasapi, por edhe në zgjimet tona rutinore, e dashur:<br />Jo rastësisht çështjet e zemrës gjykohen më me kthjelltësi kur jemi duke dhjerë…<br />Të dhjerët është një lamtumirë dhe lumturi e përkohëshme sidoqoftë,<br />por njerëzit e kanë bërë zakon të mos dhjesin kurrë bashkarisht.<br /><br />E ti je kaq e lumtur dhe e sigurtë pranë meje.<br />Më çmënd siguria jote.<br />Më sëmur.<br />Më torturon dhe më tall po aq sa edhe iluzioni i ndrrimit të orës.<br />Ke shekuj që je e sigurtë për mua dhe unë<br />po aq shekuj që i pafuqishëm mallkoj sigurinë tënde.<br /><br />Besomë…<br />Të betohem për ereksionet e mia (qofshin edhe ato të mëngjezit)!<br /><br />Ti nuk e di se sa herë që të penetroj ty Klarë,<br />sa herë që gjinjtë e tu mes djersësh dehëse humbasin krenarinë nën thithjen time,<br />gjithnjë një Marie diku tjetër rënkon në ekstazë<br />dhe<br />përsëri e përsëri e përsëri<br />unë dëgjoj akustikën shurdhuese të Saharasë brenda shpirtit,<br />të të gjitha saharave të kësaj bote të marra sëbashku.<br /><br />Nuk kam shpëtim prej teje, Klara<br />për sa kohë që miliona marie lakuriqe lahen dhe tinëzisht fërkojnë<br />kaçuben e piçkës buzë lumit ku dehet,<br />qan,<br />kërcen,<br />vidhet e përvidhet<br />shpirti im cigan<br />(cigan ti?<br />ciganëve u ha mutin ti,<br />më pat thënë dikur një grua aviatori,<br />edhe pse i dhashë temperaturën e duhur metalurgjisë së saj mishtore)<br /><br />Nëse do palloja tani një marie tjetër,<br />brenda meje do dëgjoja rënkimet e tua,<br />e përsëri e përsëri miliarda marie dhe klara<br />që shkëmbehen pafundesisht…<br />shkëmbejnë lëkurat dhe nënlekurat…<br />sytë, buzët, ngjyrën e flokëve…<br />gjinjtë..thithat e tyre bashke me venëzat e vogla blu rreth tyre…<br />barqet dhe piçkat...<br />uterusët dhe ovaret..kapilarët dhe fijet nervore…<br />pubiset dhe kaçubet e tyre…<br />klitorët dhe aromën e sqetullave…<br />xhelozitë dhe zilitë…<br />prekjet dhe kafshimet…<br />ulurimat dhe orgazmat…<br />deliret dhe ekstazat….<br />burrat...<br />dashnorët…<br />të dashurit…<br />klientët dhe kalimtarët e një nate të vetme…<br />spermën,<br />peshtymat,<br />dhembet dhe kafshimet e tyre…<br />e në fund…<br />tamam në fund të këtij panairi<br />do më dukej që një jetë të tërë<br />pasi kam palluar tërë faunën femërore të planetit,<br />tërë perëndeshat e qiellit,<br />po palloj edhe statujat…<br />një statujë…<br />jo atë të Deas,<br />por një imitim alla Barbi në një dyqan të lirë kinezësh<br />që nganjëherë shesin edhe lule.<br /><br />Klara, edhe sot duke pritur ardhjen tënde,<br />për të një miliontën herë, u rebelova<br />mjerueshëm si një krimb leshator aspak i mëndafshtë<br />në revolucionin tim të vogël e të përditshëm mbi (apo nën?) çarçaf<br />që si të gjitha lëvizjet revolucionare të shekullit të ri,<br />përfundoi me nje masturbim dhe nënproduktet e tij<br />nxehtësisht të dhunshme mbi barkun tim<br />i fshiva me arushin sykaltër që kishe vënë mbi jastëkun tënd.<br />Tani do shkoj të bëj dushin e përmortshëm dhe<br />përsëri e përsëri do mendoj e do mendoj që jam lodhur<br />duke rigjetur gjërat e humbura…<br /><br />Pastaj do vish ti Klarë dhe<br />niçet,<br />shopenhaurët,<br />sartrët,<br />frojdët dhe nxënësit e tyre,<br />konfucët,<br />budat,<br />platonët dhe pjesa tjetër e botës<br />do largohen nga shkallët e ndryshkura të "fire exit"<br />për t'u rikthyer nesër...<br />pasnesër...<br />tjetër pasnesër...<br />për t'u rikthyer sa herë që unë do të dua të humbas diçka<br />e të mos e gjej kurrë përsëri…<br /><br />E ç’nuk do të jepja për të të humbur ty Klarë,<br />por ti mos u dëshpëro nga fjalët e mia.<br />Vallë ia vlen të merakosesh në këtë botë të vockël<br />ku në të vërtetë asgjë nuk humbet?<br />__________________<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-5227158985951151445?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-3106758205033187842009-11-10T00:24:00.000-08:002009-11-11T08:47:03.368-08:00Kam kaluar oqeanin dhe jam kthyer për pushime në atdhe. Shtëpia e vjetër. Ndoshta jo. E vjetëruar. Bie erë lagështie. Muret të zbërdhuqur. Dritaret e drunjta të brera nga krimbat dhe kripa. Duhen zëvëndësuar me të reja. Mes korridorit të ngushtë disa pllaka të krisura. Mobiljet e vjetra dhe bibliotekën i kanë mbuluar pluhurat. Edhe librat sigurisht… Të vetmet rreze dielli që depërtojnë këtë shtëpi duket se bien drejt e në gjethet e një fikusi të lartë gjethemadh që gjallon brenda një vazoje, e vjetër dhe e krisur edhe ajo. Por nuk dalloj pluhur në gjethet. <br /><br />Nënën e gjej si zakonisht të përmalluar dhe fjalëpakë. Gjyshja është bërë <span style="font-style:italic;">dy drehem shpirt</span>. Nëntëdhjetë e kusur vjeç. Stërgjyshe tashmë dhe nëse im bir adoleshent në shkujdesje e sipër do bëjë seks të pakontrolluar me të vluarën e tij ukrainase ka shumë gjasa që gjyshja të bëhet katragjyshe. Nuk ia numërojmë më vitet. E verbër. Prej shumë vitesh lëngon e sëmurë në shtratin e një vdekjeje që çuditërisht vonon.<br /><br />Kur isha më i ri e më i duruar i shkoja pranë dhe ajo niste e më tregonte ndonjë histori nga të sajat. Por prej kohësh i shmangem kur e shoh që kërkon të më thotë diçka me zë të ulët e fshehurazi të tjerëve…Nuk i afrohem më sepse e di që do më kërkojë ato <span style="font-style:italic;">dy fjalët</span> për të varri i saj. Ka njëzet vjet që më kërkon ato <span style="font-style:italic;">dy fjalë</span>. Jam përpjekur me mijëra herë t’ia shkruaj ato <span style="font-style:italic;">dy fjalë</span>, por nuk mundem. Dhe kështu <span style="font-style:italic;">dy fjalët</span> më janë bërë jo si epitafi i varrit të saj, por si të varrit tim. <br />Edhe sot duket sikur do me thote dicka te tille...<br /><br /><span style="font-style:italic;">"Më shkruaj dy fjalë e vurmi te varri! Ke shkruar tërë këto libra e vjersha dhe asnjë rresht për gjyshen që të ka rritur…."</span> përsëris unë fjalët e saj dëshpëruese.<br /><br />“Jo… jo...lëri fjalët e varrit. Nuk t’i kërkoj më ato… Vazhdo e shkruaj për çupërlinat ti, nuk mërzitet mamaja…… Do të kërkoj diçka tjetër, por m’u beto që do ta kryesh. Betohu për kokë të tët biri", më thotë prerë dhe, si gjithmonë, me gishtin tregues drejt meje. Betohem sipas traditës për gjënë më të shtrenjtë.<br />” Këput një degë nga fikusi dhe shko e mbille atje…te <span style="font-style:italic;">vendi</span>...te <span style="font-style:italic;">vendi</span> im, e di ti…”<br />E ka fjalën për varrin e saj.<br />“Aman moj mama, është shumë larg fshati yt dhe përtoj tani…na çmënde me gjithë atë fikus. Aq shumë e do, xhanëm? Gjithandej me vete atë vazo, dreqi ta marrë…”<br /><br />Pas nja katër orësh arrij në fshatin e saj. Rrëkëllej një birrë të ftohtë, ndërsa me sy mas distancën për në majë të një kodre përtej lumit ku ndodhet vendi. Një gjysëm ore e mirë në këmbë nëpër atë malore është rruga më e shkurtër.<br />Teqeja e braktisur, pothuajse rrëzuar. Nxjerr një lopatë nga bagazhi i makinës dhe me hamëndje mbjell degën e fikusit aty ku sipas meje mund të jetë <span style="font-style:italic;">vendi</span> i saj.<br /><br />Kur kthehem në shtëpi është pothuajse errësirë. Shkoj në dhomën e gjyshes dhe i them që porosinë ia kreva.<br /><br />“E bëre? E mbolle atje ku të thashë unë? Te <span style="font-style:italic;">vëndi</span>?”<br />“Po moj mama, e mbolla atje ku më the ti, te <span style="font-style:italic;">vendi</span>…”<br /><br />Më përqafon fort dhe nis të më puthë duart…Ndjehem i bezdisur, por nuk e jap veten. Në një çast të dytë e kuptoj që i kam bërë një nder shumë të madh. Ajo i ka dashur shumë lulet. Madje më duket se gjëja që ka dashur më shumë në jetën e saj kanë qenë lulet. Sidomos atë fikusin.<br /><br />“Meqë ma kreve porosinë, ulu këtu të të tregoj diçka”, më thotë.<br /><br />“Këtë fikus ma ka sjellë im shoq dikur kur sapo ishim njohur. Ai student e unë një vajzë e vogël fshati. Ai i kamur. I shkolluar. Unë jetime. Vinte nga Arabia...Kairo, ku studionte flamëmadhi dhe ma kish sjellë. Ma kish sjellë për kujtim. Dhe u bë vërtet kujtim. Kujtimi i vetëm. I vetmi. Në fillim e mbolla në një vazo, por u rrit. Vazua u thye nga rrënjët. E mbolla në oborr. Pastaj u rrit dhe u bë pemë. Pemë fikusi. Vitet kaluan. Pleqtë e tim shoqi i gëzoheshin teqesë. Unë fikusit. Por edhe letrave që më dërgonte mavria nga andej. Filloi lufta dhe ai nuk erdhi më me pushime. Mbaroi dhe lufta e ai nuk u kthye më. Nuk e lanë. E quanin armik. Nuk e pashë më. As nëna jote që e kisha në bark atëherë nuk e pa kurrë.Veç tre muaj kam qëndruar me të.<br /> Erdhi një kohë kur gjërat ndryshuan. Për të keq. Teqesë ia hoqën çatinë dhe e bënë depo drithi. Na muarrën shtëpi e katandi. Na shpërndanë si zogjtë e korbit dhe muarrmë skorretë…Kur po na ngarkonin në makinën ushtarake doja të merrja një degë fikusi me vete. Nuk më lanë. Fikusi mbeti aty, ndanë varreve. Ashtu i gjelbër. Na çuan larg...në veri… në qytetin e ftohtë ku më pas linde ti…<br /> Një ditë në shtëpinë tonë erdhi një burrë nga fshati im. I biri i një fqinjës së dikurshme. Më kish sjellë një degë nga fikusi ynë. Kur kishin prishur teqenë kishin shkatërruar edhe pemët...ullinjtë…vreshtin… Po më pemët ç’patën xhanëm...? Dhe ai e kish marrë një degë nga fikusi im dhe e kish mbjellë të oborri i tij. Dhe meqë puna e kish sjellë që të vinte me shërbim në qytetin tonë kish menduar të më sillte të fala nga e ëma dhe një dege fikusi si kujtim nga shtëpia ime.”<br /><br /> Gjyshja hesht dhe mbyll sytë për pak çaste. Më kujtohet se sa shumë i lutej Zotit kur unë isha fëmijë që një ditë të ishte e lirë e të kthehej në vendlindjen e saj.<br /><br /><span style="font-style:italic;">“Dua të shkoj në fshatin tim qoftë edhe për disa orë. Më ka marrë malli.Po më shqyhet zemra. U bënë plot 30 vjet qëkur na përzunë”.<br />“Po është shumë larg fshati yt nga këtu ku jemi, moj mama! Nuk e sheh ku jemi, në majë të hartës?Jemi shumë larg…Shumë larg!”, dhe i tregoja hartën.<br />“Larg është, por ka dhe më larg… ka dhe më larg”, pëshpëriste plaka e shkretë dhe vështrimi i zhytej drejt një asgjëkundi që veç ajo e shihte.</span><br /><br /> Pasi mbushet me frymë mirë dhe rregullon jastëkun pas kurrizit të dobët, gjyshja vazhdon:<br />“Nuk di a do zërë. Bën shumë ftohtë këtu te ky qytet ku jeton ti tani”. Kështu më tha ai burri. Por fikusi zuri. U rrit edhe ai dhe u bë trung i trashë. Përsëri ma theu vazon. E mbolla në një vazo më të madhe. Por vazot thyheshin nga rrënjët e forta. Thyheshin. Se fikusi i ka rrënjët shumë të forta. U bë si pemë. Si ajo që kisha në fshat. Por në qytet nuk kisha oborr. Dhe zura t’ia pres degët dhe t’ua dhuroja njerëzve. Të njohur e të panjohur. E ata i mbillnin, kush nëpër vazo e kush nëpër oborre. Dimri dhe bora ua vyshkte atyre që i mbillnin në oborr, dhe kështu në pranverë vinin e kërkonin filiza të rinj dhe ua jepja….Ai qytet verior nuk kishte parë kurrë më parë një bimë të tillë.<br /> Vitët kaluan. Shumë vite përsëri. Fikusi u plak e bashkë me të u plaka edhe unë.<br />Një ditë prej ditësh kohët ndryshuan prapë. Kish ardhur koha që zogjtë e korbit të ktheheshin. Dhe u kthyem në jug, buzë detit në vendlindje. U ngritëm me ç’kishim e ç’nuk kishim dhe erdhëm këtu. Lulet që më zbukuronin ballkonin ua dhurova të njohurve të atij qyteti verior ku jetova shumicën e jetës sime. Mora me vete vetëm fikusin. U vendosëm në qytet. Zumë këtë shtëpi me qira. Të nesërmen shkova në fshat bashkë me tët ëmë. Ec e ec e s’kish të sosur… Teqeja dhe shtëpia ishin braktisur, pothuajse rrëzuar…Eh...ç’të them aman…jetë plot vuajtje. Dhe plot kujtime. Varrit do ia tregoj…. Ja edhe pak…Po shkoj njëqind vjeçe tani. Mavria im vdiq atje larg, por as varri nuk i dihet. I dihet…afër piramidave e ka se aty afër banonte, por ne nuk do ia dimë se ku e ka… Sikur një brinjë të tij të kisha tani këtu…Një kockë të tij…ta mbaja ja këtu, në gjoks. Dhe ti më thua është larg. Eh, evlati im, ka dhe më larg...ka dhe më larg…”<br /><br /> Hesht. E ka mbaruar rrëfimin. Kam mbetur pa fjalë. Duket e lehtësuar. Mund të vdesë e qetë kur të dojë paskëtaj. Fikusi e pret atje. Te <span style="font-style:italic;">vendi</span>.<br />Rregullon shaminë, tund kokën, pastaj sikur vë buzën në gaz, por vetëm për një cast, vështrimi i syve të verbër i tretet drejt atij asgjëkundit që veç ajo e sheh, dy lotë i rrokullisen faqeve të fishkura, ndërsa mua, si gjithnjë në raste të tilla, më vjen ndërmend që kur isha i vogël kujtoja se të verbërit nuk mund të qajnë…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-310675820503318784?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-77588176966104402552009-11-09T15:35:00.000-08:002009-11-09T15:36:18.031-08:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/gvKKuiwkKrc&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/gvKKuiwkKrc&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-7758817696610440255?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-14039703270719662592009-11-09T15:08:00.000-08:002009-11-09T15:11:32.937-08:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/b_sG5vRKcB0&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/b_sG5vRKcB0&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-1403970327071966259?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-17266526669483121382009-11-09T14:57:00.001-08:002009-11-09T15:22:19.267-08:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/71W0qaZga-M&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/71W0qaZga-M&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-1726652666948312138?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-29589031029811260142009-11-09T14:53:00.001-08:002009-11-09T14:53:36.658-08:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/EBg1IBivcbk&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/EBg1IBivcbk&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-2958903102981126014?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-84917167567320338752009-11-09T14:49:00.001-08:002009-11-09T14:49:29.473-08:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/-agnDXUQyRs&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/-agnDXUQyRs&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-8491716756732033875?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-23685286442988688512009-11-09T14:28:00.000-08:002009-11-09T14:29:56.736-08:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/bnkywLw9i7o&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/bnkywLw9i7o&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-2368528644298868851?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-70834481383943191042009-11-04T07:24:00.000-08:002009-11-04T07:36:28.259-08:00Interneti është bërë një burim gjigand informacioni për secilin. Vetë opsionet e pafund që ai ofron i japin mundesinë secilit të gjejë lehtësisht dhe shpejt materialin që dëshiron, dijen që dëshiron dhe përzgjedhjen e kërkuar. Lehtësia e (papërballueshme) e internetit përvec të mirave të pamohueshme të saj sjell edhe dukuri të dëmshme që lidhen direkt me privacinë ose copyright-in.<br />Një nga këto dukuri që kanë pushtuar mejdanet virtuale është PLAGJIATURA. Besoj është e tepert të sqarojmë se plagjiatura është vjedhje në të gjitha format e sofistikuara nën të cilat mund të paraqitet. Kemi plagjiaturë kur plagjiati vepron si të jetë ai krjuesi i produktit apo materialit të vjedhur i cili paraqitet sikur është i tiji. Është vjedhje e pronës intelektuale të dikujt tjeter dhe si e tillë e ndëshkueshme edhe nga ligjet përkatëse. Objekt i plagjiaturës mund të jenë artikuj, softëare, video, imazhe, piktura, këngë, krijimtari letrare, shkencore etj etj.<br />Nese do perifrazoja fjalët e dikujt aspak te kendshem per memorien kolektive botërore “Vjedhja e nje autori quhet plagjiature, kurse vjedhja e disa autoreve njekohesisht konsiderohet nga disa si nje forme e larte dhe e lavderueshme e artit"(!). <br />Kohe me pare lexova nje poemë të një anonimi i cili pati kurajon të paraqiste si të vetin një kolazh mishmashor poetik të një sërë autorësh të famshëm të letërsisë botërore, pra ishin vjedhur në mënyrë të pamëshirshme dhe shumë të pacipë.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Dukuria 1</span>- plagjiati publikon online vepren e vjedhur te dikujt tjeter duke e paraqitur si veper te tij. Nese dikush mes lexuesve zbulon vjedhjen dhe autorin e vertete te asaj poezie apo proze atehere plagjiati i fshehur nen nje nickname justifikohet me nje “ po une nuk kisha vene emrin tim si autor por vetem e kisha publikuar ate krijim”, duke bere nje alibi shëmtaraqe te xhestit te vet prej hajduti<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Dukuria 2-</span> plagjiati publikon online vepren e vjedhur te dikujt tjeter duke e paraqitur si veper te tij. Me me kurajo se rasti i pare ai vendos edhe emrin e tij poshte krijimit. Kur lexuesi e kap edhe kete ne vjedhje e siper plagjiati pafytyresisht hedh tezen: “ e cfare pastaj? ajo veper u perket te gjitheve dhe jo vetem atij qe e ka shkruar” (!). Pra sipas tij eshte nje prone kolektive te cilen mund ta pronesoje cilido. Plagjiati ne kete rast, pervec pafytyresise se tij deshmon edhe faktin qe ai nuk ka dijeni se cdo krijim artistik ligjerisht dhe moralisht konsiderohet prone intelektuale e dikujt tjeter.Pra eshte nje mall me zot dhe jo qesim.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Dukuria 3</span>- plagjiati vjedh jo nje, por nje grup autoresh dhe “krijon” nga veprat e tyre nje kolazh strofash e vargjesh te cilin e paraqet si krijim te vetin (!) Alibia e ketij lloj plagjiatesh kur lexuesi I kap me presh ne duar eshte: Po cfare te keqe ka? Une vertete jam ndikuar nga veprat e X apo Y poet, por une e kam rishkruar ne kendveshtrimin tim idene e tyre artistike (!). Po zoteri i nderuar plagjiat. Askush nuk te ndalon te ndikohesh apo edhe te perdoresh idete e te tjereve (dhe ideja eshte prone intelektuale e atij qe e ka). Por nese i perdor idete dhe krijimet e te tjereve je i detyruar te shenosh emrin e tyre diku, ne menyre qe te mos mashtrosh lexuesin dhe ne menyre qe te mos konsiderohesh vjeddhes I prones se tjetrit. Sipas kesaj llogjike i bie qe sot fale copy paste cdonjeri lehtesisht mund te behet poet, i madh madje, brenda pak minutash.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Cili eshte demi qe vjen nga plagjiatet?</span><br /><br />Pak a shume si demi qe na vjen nga hajdutët ne shoqeri. Demtohet/ vidhet prona e dikujt dhe pastaj hajduti del e mburret neper lagjet virtuale per mallin qe e ka ne dore ai tashme dhe e shet si te tijin. Pune e madhe se Bodler vuajti tre vjet per te shkruar “Lulet e se keqes”…vezen e tij une e bej per 5 minuta fale copy paste, dhe duke keqperdorur mirebesimin e lexuesve ka shanse per te perjetuar nje lavdi momentale deri sa nje lexues qe ka lexuar dicka me shume poezi e kap me presh ne dore. E cfarë i mbetet plagjiatit ne kete rast? Sigurisht…plagjiatit nuk ia ndjen shume nese i thone hajdut, se fundja krimi i tij eshte zhvilluar online , pra ne nje mejdan ku sipas tyre secili mund t’i beje cfare t’i doje zemra e sigurisht edhe te vjedhe pa hesap pronen e te tjereve.<br />Plagjiati shqipo ka dy avantazhe: Se pari gjuha shqipe eshte nje gjuhe jashte motorreve plagjiat-kerkues qe ka aktivizuar interneti ( Dava Shqiperie hesapi...kush do merret me verifikimin e nje hajduti shqipo?)<br />Se dyti , hajdutet shqipo te internetit jane me shume “sqime” dhe kane prirjen te vjedhin vepra te autoreve shume te njohur, keshtu qe nje lexues i kultivuar i kap lehtesisht me presh ne dore.<br />Vjedhja ne internet dhe miratimi aprovues i saj nga lexuesit deshmon ne fakt per nje nivel shume te ulet shoqeror te asaj mase qe e aprovon dhe justifikon. Te asaj mase qe duartroket. Te duartrokasesh nje plagjiature te provuar si te tille dhe ta inkurajosh ate do te thote te duartrokasesh nje hajdut dhe krimin e tij dhe te behesh bashkepunëtor në vjedhje.<br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br />Tomas Eliot dhe rasti i tij</span><br /><br />Tomas Eliot, i njohur boterisht si nje nga poetet me te medhenj te epokes se vet, eshte po ashtu i njohur edhe si nje plagjiatet me te medhenj . Dhe jo ne nje epoke interneti, por ne gjysmen e pare te shekullit te njezete me veprat e tij te publikuara.Dhe jo me pseudonim, por me emrin e tij te vertete. Behet fjale per poemen e famshme “Shkretania” (<span style="font-style:italic;">The Waste Land)</span> per historine e se ciles do shkruhet ne pjesen e dyte te ketyre shenimeve. Eliot gjeti te vidhte vepren e nje autori te panjohur amerikan, Madison Cawein, i cili me vone u be i famshem pikerisht per kete shkak: qe nje korife i poezise boterore kish vjedhur poemen e tij bashke me idete e tij. Dhe kur e akuzuan dhe kur provat deshmuan qarte vjedhjen e tij Eliot u vetembrojt duke i thurrur komente lavderuese vjedhjes qe kish bere, duke u fshehur pas nje sere esesh dhe kritikash qe botoi ku vjedhjen e konsideronte nje forme te larte te artit te te rishkruarit. Te te rishkruarit te vepres se dikujt, por me emrin tend. Pra sipas logjikes se tij, une vertet vjedh nje "benz" te dikujt, por nese une ia nderroj ngjyren atehere ai behet ligjerisht i imi. Kjo eshte ideja e “rishkruarjes” sipas Tomas Eliot.<br /><br />(<span style="font-style:italic;">vazhdon</span>...)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-7083448138394319104?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-8066763091137429112009-10-24T22:45:00.000-07:002009-10-24T23:12:51.438-07:00Pse o Zot nuk më linde cigan, kur shpirtin endacak më fale?<br />Buzë lumit ku një qen shkelmohet e këmbana tymi lajmërojnë të dielën<br />pranë kazanëve ku fustanet akoma të ngrohtë avuj gjinjsh lëshojnë…<br /><br />orgjitë e mbrëmjes vesë mëngjesi djersijnë...<br />në çadrat e grisura lëkurat e natës <br />epshet e ditës cigançe rënkojnë…<br /><br /><br />Përse o Zot nuk më linde cigan kur shpirtin të tillë ma bëre?<br />Mes dashurish të ndaluara gjithnjë virtytin dogja...<br />të fshehta e të ndaluara si vetë lumturia…<br /><br />Ditëve të rrihesha...të vidhja…kapele kashte të shisja... <br />netëve puthjet kafshimplote xhelozinë të më vrisnin, <br />kur zëri gojëndyrë i cigankës të zbukuronte dehjet e mia...<br /><br /><br /><span style="font-style:italic;">Haj diki daj diki daj haruma vaj<br />Haj diki daj diki daj haruma vaj</span> <br /><br />Vargan karrocash të lodhura dhe kuaj të menduar...<br />rraqe…lecka..fëmijë… pleq… dhe një vashë syzezë...<br />Në rrudhën mes vetullave të saj të shtrihesha e të vdisja<br /><br />e pastaj i dehur nga vdekja edhe vdekjen kaçurrele ta deh<br />e të vyshkesha pastaj… e si jeta pastaj……<br />vajtimin e cigankës të prisja…të prisja…<br /><br /><span style="font-style:italic;">Haj diki daj diki daj haruma vaj<br />Haj diki daj diki daj haruma vaj</span> <br /><br /><br />Përse o Zot nuk më linde cigan, <br />kur të lirë pa liri më bëre?<br /><br />Rob të këtij apartamenti luksoz me orën gjithnjë të kurdisur mbi mur...<br />ku vizitorët si ora janë vazhdimisht të saktë…tik-tak…<br />me damat që dëshpërohen kur fytyrave të pudrosura shiu iu pikon … <br /><br />(por aq lehtë faqkat iu skuqen e gjinjtë iu ndizen… <br />dhe ëndrrat si faqet e pudrosura iu lagen<br />kur vargjet e mi fshehurazi bashkeshortëve në paradhomë lexojnë…)<br /><br /><br />Përse o Zot nuk më linde cigan, <br />kur të lirë pa liri më bëre<br /><br />rob të një gruaje të madhërishme që gjithnjë është e njëjta...<br />kjo grua sqimatare që megjithatë kurrë nuk më bën ta dua... <br />venave në vend të gjakut ujë pa gaz tashmë lëshuar …<br /><br />rob i kësaj bote të përpiktë pa ciganë...<br />botë e kurdisur që oh sa shume dua ta vras <br />një ditë…ashtu kot...shpenguar…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-806676309113742911?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-10900623711294301892009-10-24T05:58:00.000-07:002009-10-24T06:35:15.689-07:00Amaneti<br /><br />Ruaj pak dashuri për në fund, o njeri i mirë,<br />se shpejt gostia jote do venitet e mbarojë…<br />mikeshat e djeshme do të treten në errësirë<br />e në mëngjesin e sprapsëm askush s’do të të kujtojë…<br /><br />nga dashuritë e mëdha një copëz rrëmbeje dhe fshihe<br />nga sytë epshorë të sirenës së rradhës,<br />në shpirtin tënd struke…në zemër mbille...<br />e po munde edhe në pjesën e padukshme të hënës…<br /><br />nëse një ditë do të ndjehesh i huaj<br />në të huaja gosti pa ndrojtje shko…<br />e në u ndjefsh edhe atje i paftuar,<br />së paku veten do duash si dikur ato…<br /><br />(1986) <br /><br /><span style="font-style:italic;">dhe n'gegnisht:</span><br /><br /><br />Ruj pak dashni për n'fund, or njeri i mirë,<br />se shpejt gostia tande do t'mbarojë…<br />miket e djeshme do t'hupin n'errsinë<br />e n'mgjesin e sprapsm askush s’do t'kujtojë…<br /><br />nga dashnitë e mdha nji copz rrëmbeje...fshihe<br />nga sytë epshnorë t'sirenës s'rradhës,<br />n'shpirtin tand struke…n'zemër mbille...<br />e n'mujç ene n'pjesn e padukshme t'hanës…<br /><br />n'se nji dit' do t'ndjehesh i huj<br />n't'huja gosti pa droj' ti shko…<br />e n'u ndjefsh 'ne atje i paftum,<br />s'pakut vedin do dush si dikur ato…<br /><br />(1986)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-1090062371129430189?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-42997462826665367342009-10-18T20:25:00.000-07:002009-10-19T01:31:52.918-07:00<span style="font-weight:bold;">Ca shenime</span>...<br /><br />Pas shume vite ecejakjesh mes forumeve virtuale shqiptare kam arritur ne mendimin se interneti shpesh eshte parajse e injorances dhe harbuterise se perdoruesve te vet shqiptare. <br />Shumica dermuese e tyre (por fatmiresisht akoma jo te gjithe)perbehet nga Sharlatane, Plagjiatore, Rrugace, Sherrxhinj,Ziliqare, Mergimtare Qaramane, Bastarde pa Atdhe,"Filozofe", Derra, Nostalgjike te cilet e ulin shume vleren relative te vete forumeve virtuale shqiptare. <br />Sot gjithkush mund te ulet para nje tastiere dhe te perdore internetin. Bashke me ate pakice njerezish qe internetin e perdorin per te fituar apo dhuruar vlera, internetin e perdorin edhe te dehurit, drogaxhinjte, rrugacet, matufet, te rrjedhurit, te semuret nervore,ekstremistet fetare te cdo krahu, terroriste, anarkiste,injorante e te tjere sojsezer. Sigurisht e drejta e tyre e pamohueshme ne nje bote gjitheperfshirese. <br />Kam pare se si perballe furise se vazhdueshme ( e ngjashme me dyndjet mongole) te kesaj turme laramane injorantesh jane "gjunjezuar" dhe "shkallmuar" profesionalizmi dhe dija e specializuar. Shqiptare profesionalisht te certifikuar ne universitetet apo nga institucionet me prestigjioze te Shqiperise, Europes apo te Amerikes, specialiste qe i kane kushtuar nje jete te tere profesionit te tyre,shkencetare, historiane, shkrimtare, artiste, dijetare dhe mendimtare shqiptare, keqperdoren fale internetit nga turma e pafundme e guzhinjereve,kameriereve, pjatalaresve,xhamalaresve, pllakaxhinjve, drogaxhinjve,analfabeteve si te ishin plehra.Mjafton te besh nje vizite ne forumet shqiptare te virtualitetit dhe do bindesh shume shpejt per kete fakt.<br />Te mahnit lehtesia me te cilen te njejtet njerez anonime pas nje pseudonimi jane "eksperte" te "gjithanshem" ne temat e arkeologjise,historise,teologjise,mitologjise, matematikes, meteorologjise, kritikes letrare, artit poetik,piktures,operes,muzikes,shkences,gjuhesise,astronomise, morfologjise, midhjeve dhe peshkut,ekonomise dhe finances, gjeopolitikes,politikes se brendshme, te jashtme, burses, traktateve filozofike, zgjedhjet parlamentare ne Kenia, borxhin e jashtem te Bregut te Fildishte,traditen eskimeze te qendisjes dhe rolin siperor te nyjeve shquese ne gramatiken mongole etj...etj...etj...<br />Kam pare se si "rrezohen" si pras para kesaj furie virtuale injoratesh arrogante personalitete si Kadare,Konica,Pipa, Camaj,Koliqi, Kokona, Ekrem Bej Vlora,etj...e me tej ne bote Umberto Eko, Sartri e co,si edhe tere ajo mase gjigandesh te spikatur te dijes boterore qe perfaqesohet nga korifenj te pranuar boterisht si te tille. <br />Sigurisht dija e certifikuar boterore apo shqiptare nuk peson asgje ne te vertete nga hordhite injorante dhe narciste te shqipove te rinj ne internet apo ne pellgjet virtuale shqiptare. Shqetesimi im ka te beje me faktin se shqipot e rinj me shume pak perjashtime jane protagoniste dhe njekohesisht viktima te nje regresi qe ne trajte rrethi vicioz shkon deri ne urrejtje per sallat e bibliotekave, librarive e shpesh urrejtje per vete librin dhe dijen (se sa per autoret ata prej kohesh konsiderohen si njerez te pavlere per hordhite e shqipove te rinj-produkt anonim i virtualitetit). <br />Sic duket Interneti ka realizuar pikerisht ate qe nuk e realizoi dot as Marksi dhe as revolucionet bolshevike me teorine e tij per barazine e vlerave mes turmes njerezore. Nese do perifrazoja ate qe thote Shvejku per Burgun e Garnizonit, do te thoja qe ne Burgun e Internetit ekziston nje liri dhe barazi te cilen Marksi dhe socialistet nuk e kane pare as ne enderr... Vetem fale internetit nje analfabet mund te replikoje me nje akademik dhe ta munde ate ne "dialog" dhe "argumenta". Vetem ne internet nje palaco i pafytyre mund te marre kurajon te perdhose nje profesionist dinjitoz. Vetem ne internet i fshehur pas nje pseudonimi nje coban i rreckosur dhish mund te te hiqet si tregtar i pasur devesh...Pseudonimi virtual i inkurajon frikacaket dhe te dobtit (menderisht dhe intelektualisht) shume me teper se shkruesit e letrave te dikurshme anonime anonimati i tyre. Forumet virtuale shqiptare te internetit ne shumicen e rasteve jane parajsa e turmes injorante dhe sketerra e individit te ditur. Jane mjeti me efikas qe turma anonime injorante perdor ne luften e saj gjenetike e te perjetshme kunder individit te spikatur per diturine dhe kulturen profesionale. Interneti i keqperdorur eshte mjedisi ku injoranca njerezore po njeh zenitin e vet. Dhe natyrisht interneti eshte shpikja/mjeti me i keqperdorshem i kesaj bote. Me i keqperdorshem edhe se sa energjia atomike. <br />Nese interneti do te ishte vetem nje pjese e vogel e jetes se perditshme te shqipove te rinj nuk do shqetesohesha edhe aq shume nga hordhite e tyre virtuale. Por eshte fakt qe per njerezimin interneti po fiton me shume terren se jeta reale dhe ne kete kendveshtrim shqipot e rinj mund te thuhet me plot gojen se JETOJNE TOTALISHT JETEN E TYRE ne boten virtuale te internetit. Aty njihen, miqesohen, dashurojne, urrehen, bejne miq dhe armiq, aty shahen dhe puthen, aty martohen dhe divorcohen,aty shpalosin dijet dhe mosdijet e tyre,( me se shumti injorancen dhe intolerancen e tyre),aty hiqen si te ditur fale copy-paste, aty shesin mend, aty mburren se jane me te mencurit e me te fortet e dynjase, aty bejne marketingun e endrrave te tyre te vogla, aty hane, pine, dhjesin dhe lindin,aty rriten e aty zhvillohen karakteret e tyre, aty marrin perceptimet e tyre baze rreth botes qe i rrethon (edhe ajo virtuale si ata vete), etj..etj.<br />A mund te permiresohet e ndryshohet kjo situate me shqipot e rinj? Nuk besoj. <br />E pamundur te ndryshohet.Kete ide ma perforcon edhe niveli i ulet i sistemit aresimor ne Shqiperi. Edhe te rinjte perendimore jetojne ne internet, por jo tere jeten e tyre. Jetojne vec nje pjese te saj. Pjesen tjeter ua mbush shkolla dhe dijet e qendrueshme qe ata marrin ne sistemin edukativ te vendeve te tyre qe shtrihet nga burgjet deri te akademite dhe universitetet. Nese per nje te ri perendimor interneti eshte vecse nje pjese e jetes se tyre, per shqipot e rinj ai eshte e tere jeta e tyre. Dhe kjo eshte fatkeqesia e sotme. Neser ajo mund te jete mynxyra e madhe kur mendon se ne duart e kujt hordhie injorantesh e sharlatanesh do jene fatet dhe e ardhmja e vendit. Se dijen e vetme ata e marrin nga copy-paste rastesor fale internetit dhe jo si pasoje e studimeve minimale ne fushen ku pretendojne "dijet" e tyre te gjithanshme.Vjen nje cast kur injoranca legjitimohet si normalitet i pashmangshem i shoqerise shqiptare fale faktit qe hordhia e shqipove te rinj injorante te internetit perben shumicen dermuese dhe si pasoje e ketij normaliteti edhe ajo pjese e vogel e vlefshme dhe profesionalisht e aresimuar e rinise shqiptare te mos e gjeje vetveten ne mjedisin mbytes te hordhise dhe te tkurret e te zvoglohet gjithnje e me shume...ose te vazhdoje arratine nga vendi i vet ne ate qe me te drejte quhet rrjedhje e trurit nga Shqiperia. <br />Se ne c'sketerre mund ta coje nje vend injoranca,dija gjysmake, narcizmi dhe harbuteria kete e kane te qarte shqiptaret me mire se kushdo komb tjeter ne bote...Dhe te mendosh se nga kjo hordhi injorantesh qe perben shumicen e shqipove te rinj do te dalin bashkeshortet e ardhshem dhe prinderit e neserm, eshte lehtesisht e kuptueshme se cfare niveli kulturor dhe edukativ do te kene pasardhesit e tyre...<br /><br />...dhe nje <span style="font-weight:bold;">Horoskop Internetor Shqiptar</span><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Shenja e Sharlatanit</span><br /><br />Ky tip ndeshet gjithnjë e më shumë në mjedisin virtual shqiptar të internetit. Zakonisht është egocentrik dhe kërkon të jetë në qendër të vëmendjes me komentet e tij. Është tipi që “di gjithshka” dhe ka një "përgjigje" për gjithshka. Zotërues dijesh të vonuara dhe gjysmake. Për të dija dhe kultura botërore ka filluar menjëherë pas shpikjes së internetit. “Dijet” dhe “njohuritë” e këtij takëmi zhduken sa herë që shkëputet aksidentalisht sinjali i internetit. Zakonisht ky tip nis e lexon pas moshës 30 vjeçare dhe më saktë kur sapo ka njohur virtualisht ndonjë “chicken” të cilën duhet ta impresonojë me “erudicionin” e vet. Copy paste është oksigjeni i përhershëm i të lindurve nën këtë shenjë. Kjo shenjë përputhet shumë me atë të Plagjiatorit.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Shenja e Plagjiatorit</span><br /><br />Të lindurit nën këtë shenjë karakterizohen nga një dëshirë e papërballueshme për të vjedhur gjërat e të tjerëve. Të paaftë për të krijuar produkte origjinale të vetat e gjejnë të udhës të grabisin mundin e të tjerëve dhe ta paraqesin si të tyrin. Zakonisht janë "studiues", "analistë apo "shkrimtare" që në kohën tjetër të lirë punojnë si kamerierë ose pjatalarës. Ndahen në dy takëme. Njëri e pranon faktin që vjedh të tjerët madje mburret me këtë ves që e konsideron si një virtut postmodernist, kursë disa të tjerë dëshpërimisht përpiqen ta fshehin vjedhjen edhe kur i kanë zënë me presh në dorë. Të lindurit nën këtë shenjë shkojnë mirë me Sharlatanin dhe me ndonjëherë në varësi të lëvizjes së yjeve edhe me Filozofin e Vonuar.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Shenja e Bastardit ose e Qytetarit Pa Atdhe</span><br /><br />Siç e thotë edhe vetë emërtesa e kësaj shenje janë njerëz që kanë humbur Atdheun e tyre (nëse kanë pasur dikur një të tillë) dhe meqë asnjë atdhe tjetër nuk i adopton kanë vendosur të adoptojnë vetë ata gjithë pjesën e botës pa atdheun e tyre. Urrejtja dhe neveria për çdo gjë shqiptare e dallon këtë takëm nga të tjerët ashtu si lëkura e zezë dallon një zezak nga një i bardhë.Karakterizohen nga nje zell epileptik ne veprimet e tyre te perditshme.<br />Dallohen lehtësisht ngaqë fjalën “kombëtar” e kanë zëvëndësuar më fjalën “kombëtarist” dhe fjalën “shqiptare” me “shqiptariste”, ndërsa togfjalëshi i tyre e preferuar është “diskursi kombëtarist”, togfjalësh që e përdorin sa herë që kanë nevojë për klizmë. <br /><br /><span style="font-weight:bold;">Shenja e Mërgimtarit Qaraman</span><br /><br />Është e kundërta e ekzagjeruar e shenjës së Bastardit. Të lindurit nën këtë shenjë dallohen nga një zhvillim i tejskajshëm i gjendrës së lotëve. Lotët e tyre shoqërohen gjithnjë me toponime dhe togfjalësha si rruga Ali Demi, Myslym Shyri, Rruga e Liceut, Pallati i Kulturës, nënat shamizeza të pallatit, rakia e Skraparit, Uji i Glinës, mishi i qingjit në hell, e plot ah-e e uh-e përmallimi. Të krijohet përshtypja se të lindurit e kësaj shenje i kanë çuar dhunshëm në Perëndim duke u mohuar kësisoj kënaqësinë e të qënurit në atdhe të cilin e perceptojnë vetëm në trajtë të “mëmëdhëmbjes”.<br />Kjo shenjë nuk konsiderohet e dëmshme për meteorologjinë, pavarësisht sasisë së madhe të lotëve që e karakterizon, gjë që në ndonjë rast mund të çojë në përllogaritje jo fort të sakta të rreshjeve mbi vendin tonë.<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Shenja e “Dhelprës me Rushtë”</span><br /><br />Të lindurit nën këtë shenjë karakterizohen nga një mani pothuajse e lindur për të urryer e përçmuar çdokënd që rrezaton sukses, kulture dhe dije pa dallim feje ideje dhe krahine. Viktimat e kësaj shenje janë zakonisht korifenjtë dhe të spikaturit e fushave të ndryshme të artit shkencës dhe kulturës. I linduri nën këtë shenjë e ka të pamundur të mos shprehë mospëlqim dhe përçmim zakonisht me tone agresive për çdo gjë që është e pranuar publikisht si diçka me vlerë. Vetë metafora e "dhelprës me rrushtë" jep më mirë se çdo gjë motivet nën të cilat jetojnë dhe vegjetojnë në ambjentet virtuale të internetit keto produkte te uthulles se forte.<br /><br /><span style="font-weight:bold;">Shenja e Filozofit të Vonuar</span><br /><br />Edhe të lindurit e kësaj shenjë zakonisht janë kamerierë ose pjatalarës. Jane njerez qe kane hyre me shume vonese ne kontakt me librin dhe kjo fale internetit. Këta e kanë të pamundur të flasin edhe për gjënë më të thjeshtë pa cituar emra filozofësh estetësh ideologësh. Këta nuk kanë mendimin e tyre për asgjë. Pa citimet e të tjerëve ky takëm filozofësh të vonuar shkon drejt zhdukjes. Ky takëm pjatalarësish zakonisht i fillon përsiatjet e veta “filozofike” me fjalë të tilla si “Unë dhe Platoni në kundërshtim me cfarë pretendon Hegeli dhe Hjumi” ose “Ndryshe nga Aristoteli unë dhe Kanti mendojmë se…”. Edhe të lindurit nën këtë shenjë shkojnë mirë me ata të shënjës së Sharlatanit dhe Plagjiatorit, me sa duket edhe si pasojë e afërsisë së profesioneve që bëjnë në jetën reale. <br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Shenja e Çmitizuesit</span> <br /><br />Të lindurit nën këtë shenjë janë një takëm original. Pasi “çmitizuan” tërë etnogjenezen shqipe, gjuhën dhe kombin shqiptar, Historinë e Shqipërisë bashkë me Heroin,Flamurin dhe Himnin Kombetar iu vërsulën rilindasve, Frasherllinjve, Fishtes,Migjenit, Kadarese, Nënë Terezes, Ali Pashës dhe Karamahmutit,e me tej perseri zanoreve dhe bashkëtingëlloreve, emrave dhe tingujve. Pasi kanë çmitizuar kulturën dhe traditën, malet dhe fushat, shiun dhe dëborën, zogjte dhe pulat, gratë dhe burrat, luftërat dhe paqet, të gjallët e të vdekurit e Shqipërisë, shumë shpejt do arrijnë në një stad të ri me çmitizimin e miteve të tilla si “Babai” dhe “Nëna”. Siç e keni kuptuar çmitizimet e këtij takëmi i drejtohen çdo gjëje shqiptare. Ky takëm ndahet në dy sorrollope. Sorrollopi i parë përbëhet nga vllehë ose nenprodukte pothuajseshqiptare te tyre, kurse i dyti nga mercenare soroistë. Ngjajnë shumë me takëmin e Bastardëve, nga i cili nuk i dallon asgjë veç nevojës më të shpeshtë për klizmë.<br /><br />(<span style="font-style:italic;">Ekzistojne edhe shenja te tjera te horoskopit internetor, por meqe nuk jane ekskluzivisht shqiptare nuk e pashe tw aresyeshme t’i pershkruaj…</span>)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-4299746282666536734?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-19500408170424749372009-10-16T07:51:00.000-07:002009-10-16T07:58:58.582-07:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_CRjQKqZ4Dw&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/_CRjQKqZ4Dw&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-1950040817042474937?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-42885063584147609822009-10-07T12:15:00.000-07:002009-10-07T21:50:20.828-07:00Kam ndaluar përsëri para dritave të kuqe.<br />Në bordellin e mëndjes sime si gjithnjë në të tilla raste kurvërojnë mendimet. Të shumtë. Të varfër. Të vjetër. Të trukuar. Rioshë. Lakuriqë. Gjithnjë lakuriqë. Tundues. Epshorë. <br />Kurvërojnë natyrshëm pa mundur të ngrihen në nivelin e prostitucionit. Ndoshta jam i martuar më shumë se çduhet dhe tashmë nuk jam aq tradhëtor sa të mund të bëj dashuri me mendimet e mia.<br />Kam veç dy mundësi të parrezikshme. Të pallohem me to ose t’i refuzoj. Nëse do zgjedh pallimin kam frikë se do ndodhte ajo, e padëshirueshmja e përjetshme, mbarsja. Në bordellin e mendjes sime nuk ka sallë lindjeje. I sapolinduri bie drejt e në dyshemën kockore duke pasur shumë shanse të mbetet përjetësisht sakat. Mendimet sakate fillimisht i mblidhja në…Hmmm… Vërtet, ku i mblidhja? Ç’kam bërë me mendimet sakate? Mbaj mend që kam patur shumë të tillë. Por nuk di sa ku janë tani.<br />Sigurisht në anën e pasme të bordellit ndodhet një <span style="font-style:italic;">boudoir</span> ku dikur unë bëja dashuri të lirë me mendimet e mia. Mbarsesha dhe lindja mendime të reja. I ushqeja …i rrisja dhe bëja dashuri inçestuoze me to derisa mbarsesha…Por eh…kjo shumë kohë më parë….Para se ato të shtoheshin aq sa të krijonin harem.<br />Këtë herë nuk e di saktësisht se çfarë do të mbarsej, unë apo mendimet e mia dhe më e keqja është se nuk di nëse mbarsja do rezultojë me pjellje. Kam frikë se mbarsja do të jetë e fundit dhe kësisoj edhe e përjetshme pa asnjë mundësi pjelljeje apo aborti.<br />Jo. Nuk mund të pallohem me mendimet e mia për sa kohë që ekziston frika nga mbarsja. Po sikur të më kërkonin atësinë e foshnjes? <br />Ndaj ato mbeten përjetësisht aty në gjëndjen fëminore. Një harem marramendës mendimesh dhe unë eunuku i tyre. Ato mbeten aty. Të papalluara dhe të papaguara dhe unë nën belbëzimën qesëndisëse të papagallit të verbër të kujtesës. “Hej, eunuk, zgjohu! Kurvëria është prostitucion në gjendje foshnjore, kurse prostitucioni është paradhoma e vdekjes së kurvërisë. Jepi jetë haremit! ”, më thotë vazhdimisht zëri i tij i çjerrë. Por nuk guxoj. Nuk guxoj dot. Mendimet e vjetra janë të lodhshme si gratë në menopauzë dhe unë jam i lodhur prej tyre. Po. Janë si gratë. Nëse janë kurva duhen trajtuar si zonja. Nëse janë zonja duhen trajtuar si kurva. E ngatërruar shumë kjo punë e bordelleve dhe haremeve. E shoh që edhe këtë rradhë nuk i dhashë dot dum.<br />Ndizen dritat jeshile dhe gjithsesi bëj diçka. I jap gaz makinës deri në semaforin tjetër.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-4288506358414760982?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-85567982744192269422009-10-01T00:33:00.000-07:002009-10-02T16:51:33.667-07:00Është mbrëmje. Nuk është pranverë, edhe pse kanë çelur lule. Lule- zanafille nga varganë jargavanësh rrethuar. Është qetësi. Nuk është heshtje kjo. Por as zhurmë. Është ujvarë varrezash me mërmërima të mermerta.<br />I afrohesh varrit bosh të Jaranit të Fundit. Zhvishesh. Shtrihesh mbi të dhe dëgjon <span style="font-style:italic;">mer</span>-<span style="font-weight:bold;">mër<span style="font-weight:bold;"></span></span>-imën. <br />S’je e bukur, por tani je lakuriq dhe, mesa duket, qoftë edhe për pak çaste, e lavdishme. E lavdishme si çdo femër dhe veçanërisht sa çdo femër që i kushtohen rreshta si këto. Lavdi e lakuriqtë që mbi Harkun e Triumfit shkujdesur mbathjet var, ndërsa një Ikarus* pa <span style="font-style:italic;">I</span>, pa krahë dhe pa ca shkronja të tjera mbi buzët e tua rrëzohet. Hëna qirinj te shkrire mbi katedralet e gjinjve të derdh, ndërsa ti në agoninë e përpëlitjes rrëmben qiellin…e vjedh…e shkul…e bën tëndin dhe me yjet e përflakur i vë zjarrin tajgës së fundbarkut tënd... <br />Më pas vjen nata, errësira sui generis, dhe askush nuk e di se ç’ndodh. Askush. Askush nuk do e mësojë kurrë.<br />Dita do të agojë e pagojë dhe pa e ditur. <br />E pagojë derisa Yll’ i Mëngjesit mes shalëve të tua të shuhet plotësisht pa u keqkuptuar nga astrologët, rojet e varrezave dhe nga unë-mirembajtësi i katedraleve.<br /><br />*<span style="font-style:italic;">Ikarus</span> sipas mitologjise greke ishte nje personazh qe u perpoq te fluturonte, por kur kaloi prane diellit iu shkrine krahet prej dylli dhe u rrezua.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-8556798274419226942?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-5045055391511601692009-09-18T18:00:00.000-07:002009-09-18T18:07:53.892-07:00I vura zemrës nje gur dhe ajo u be varr.<br />Varret u shtuan dhe u bene varreze.<br />Pastaj prita tërë jetën qe aty<br />të lulëzonte dicka.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-504505539151160169?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2945945523175160710.post-23215859534898109632009-09-18T17:45:00.000-07:002009-09-18T17:51:05.494-07:00Pjesa qe pason eshte marre nga romani im i pare (<span style="font-weight:bold;">"Bushtra"</span>). Eshte nje histori e shkruar apo e treguar nga dikush qe nuk e mbaj mend e qe une e vura ne gojen e nje personazhi qe tregon nje histori...<br /><br /><br />“<span style="font-style:italic;">Na ishte njehere nje piktor i talentuar , por i varfer , si pasoje e jetes se parregullt qe bente . Pinte alkool dhe luante bixhoz te gjitha parate qe fitonte nga arti i tij . Kur u ish afruar te dyzetave ishte katandisur ne pothuajse lypes. Duke u endur rrugeve ne kerkim te ndonje lemoshe i zuri syri nje shpallje ne te cilen shkruhej : ” Konkurs per portretin me te bukur te nje femije. Fituesi fiton 30 mije franga ari ! Nxitoni te paraqisni veprën tuaj ! ”.<br />Duke e parë veten e tij pa rrugëdalje, piktori vendosi të konkuronte. Ndoshta piktura e tij do të fitonte vendin e parë dhe me paratë e fituara mund të jetonte mirë për shumë vjet. Kështu, pasi brodhi për ditë të tëra nga një kopësht fëmijësh në tjetrin, gjeti një fëmijë të bukur,me sytë dhe fytyrën më ëngjëllore që kish parë ndonjëherë . Një fytyrë e ciltër me një pafajësi hyjnore. E vizatoi plot pasion dhe pasi e paraqiti para jurisë fitoi vertetë cmimin e parë dhe sasinë e ëndërruar të parave. Me ato para jetoi i qetë edhe nja njëzet vjet. <br />Por veset e tij, alkooli dhe bixhozi, e katandisën përsëri në një lypsar. Një ditë prej ditësh, duke u endur rrugëve, i zuri syri një shpallje : ”Konkurs për një portret krimineli! Fituesi shpërblehet me 30 mijë franga ari! ” <br />Brodhi piktori ynë burg më burg deri sa një ditë, në një qeli, gjeti një kriminel profesionist, me një fytyrë të egër e plot shenja thikash , me një vështrim plot urrejtje dhe mllef që të fuste frikën deri në palcë. E vizatoi edhe portretin e frikshëm dhe përsëri fitoi cmimin e parë dhe shumën e parave me të cilat i shtyu edhe disa vjet jetesë normale. Por përsëri veset e tij nuk vonuan ta katandisin si keq e mos më keq. Tashmë ishte plakur shumë dhe nuk mund të vizatonte më. Kishte shitur gjithshka për t’u ushqyer. I kishin mbetur vetëm dy pikturat e famshme të konkurseve pa shitur. E vogëlushit dhe e kriminelit. Vendosi t’ua shiste vetë atyre portretet e tyre, ndaj shkoi për të kërkuar adresat dhe emrat e tyre në një zyrë të gjëndjes civile. Aty mësoi se vogëlushi dhe krimineli ishte i njëjti person që kishte përfunduar me vetëvrasje pak kohë më parë…”<br /></span><br /><br />__________________<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2945945523175160710-2321585953489810963?l=whisperthereal.blogspot.com' alt='' /></div>...noreply@blogger.com